Περί μετανοίας (Μέρος 1ο)

Ἡ μεγαλυτέρα εὐεργεσία τοῦ παναγάθου Δεσπότου πρὸς τὴν πεπτωκυῖαν φύσιν μας δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν μετάνοιαν. Ἄνευ αὐτῆς οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων θὰ ἐκέρδιζε τὴν σωτηρίαν του, ὅσον τελεία καὶ ἂν εἶναι ἡ κοσμοσωτήριος οἰκονομία. Δεδομένου ὅτι ἔχομεν «ἐγκειμένην ἐπὶ τὰ πονηρὰ τὴν διάνοιαν ἐκ νεότητος ἡμῶν»(( Βλ. Γεν. 8, 21.)), ἡ φιλαμαρτήμων διάθεσις εἶναι πλέον φυσικὸν φαινόμενον, οὐδεὶς δὲ μένει ἀναμάρτητος, «κἂν μία ἡμέρα ἐστὶν ἡ ζωὴ αὐτοῦ». Ἡ μετάνοια εἰς τὴν φύσιν της εἶναι διπλὴ ἔχουσα Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Περί μετανοίας (Μέρος 1ο). Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περί μετανοίας (Μέρος 1ο)