περί ήθους και χρηστής πολιτείας

1. Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΟΣΕΒΕΙΑΣ

Οι άνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν είναι λογικοί όσοι έμαθαν απλώς τα λόγια και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, άλλ’ όσοι έχουν τη λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό και αποφεύγουν τα πονηρά και βλαβερά στην ψυχή, τα δε αγαθά και ψυχωφελή τα αποκτούν πρόθυμα με τη μελέτη και τα εφαρμόζουν με πολλή ευχαριστία προς τον Θεό. Αυτοί μόνοι πρέπει να λέγονται αληθινά λογικοί άνθρωποι.
2. Ο ΑΛΗΘΙΝΑ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ό αληθινά λογικός άνθρωπος ένα μόνο ζήλο έχει: να πείθεται και να αρέσει στο Θεό των όλων.
Σ’ αυτό και μόνον πρέπει να εκπαιδεύει την ψυχή του, ώστε ν’ αρέσει στο Θεό, ευχαριστώντας για την τόσο μεγάλη Του πρόνοια και ρύθμιση των όλων, οτιδήποτε κι’ αν του τύχη στη ζωή του.
Γιατί είναι άτοπο, τους μεν Ιατρούς, πού μας δίδουν και πικρά και δυσάρεστα φάρμακα, να τους ευχαριστούμε για την υγεία του σώματος μας, προς τον Θεόν δε να είμαστε αχάριστοι για τα πράγματα πού μας φαίνονται δυσάρεστα και δύσκολα, και να μην ξέρομαι ότι όλα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας κατά την Πρόνοια Του.
Ή γνώσις (του θελήματος του Θεού) και ή πίστη στο Θεό είναι ή
σωτηρία καί ή τελειότης της ψυχής.

3. ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ

Την εγκράτεια, την ανεξικακία, την σωφροσύνη, την καρτερία, την υπομονή και τα όμοια τους, τις έχουμε πάρει σαν μέγιστες καί ενάρετες δυνάμεις από το Θεό Αυτές αντιπαρατάσσονται καί αντιστέκονται καί βοηθούν σε όλες εκείνες Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις περί ήθους και χρηστής πολιτείας. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο περί ήθους και χρηστής πολιτείας