Οι εκδηλώσεις του κακού


πατρός Αγαθαγγέλου Κ. Χαραμαντίδη

Στα ελληνικά οι λέξεις «σύμβολον» και «διάβολος» προέρχονται από την ίδια ρίζα, και γι’ αυτό εκφράζουν πολύ εντονότερα πραγματικότητες αντίθετες. Ο διάβολος (δια-βάλλω) είναι εκείνος που διαιρεί, που χωρίζει, κόβει κάθε επικοινωνία και κατεβάζει το ον στη εσχάτη μοναξιά. Αντίθετα, το σύμβολον (συν-βάλλω) συνδέει, κατασκευάζει μια γέφυρα, αποκαθιστά την επικοινωνία.

Η διήγησις του δαιμονισμένου των Γεργεσηνών φανερώνει με ανάγλυφο τρόπο την φύση του Κακού. Ο Χριστός κάνει στο δαιμόνιο μια τρομερή ερώτηση: «Τί όνομά σοι;» Γιά την ιουδαϊκή νοοτροπία, το όνομα ενός πράγματος ή ενός όντος εκφράζει την ουσία του, και το αρχαίο απόφθεγμα «nomen est omen» βλέπει μέσα στο όνομα την έκφρασι του προσώπου και της τύχης του. Η ερώτηση του Ιησού εσήμαινε λοιπόν: «Ποιος είσαι, ποιά είναι η φύσις σου, το κρυμμένο είναι σου;» Και το διαμόνιο απαντά «Λεγεών όνομά μοι, ότι πολλοί εσμέν».

Αυτό το απότομο πέρασμα από τον ενικό στον πληθυντικό, από το «μοί» στο «εσμέν» αποκαλύπτει την δράση του Κακού μέσα στην εύθραυστη και μη συνειδητή ακόμη ενότητά του, θραύεται, σπάζει σε κομμάτια μεμονωμένα, και αυτό είναι η κόλαση. Ο ελληνικός Άδης, όπως και ο εβραϊκός Σεόλ σημαίνουν και οι δύο αυτόν το σκοτεινό τόπο, όπου, η μοναξιά καταντά τον άνθρωπο στην ακραία πτωχεία του δαιμονικού απομονωτισμού . Θα μπορούσαμε να παραστήσωμε τον Άδη σαν ένα κλουβί κατασκευασμένο από καθρέπτες· μέσα εκεί δεν μπορεί κανείς να ιδεί παρά το δικό του πρόσωπο, που πολλαπλασιάζεται επ’ άπειρον και κανένα άλλο βλέμμα δεν έρχεται να το κοιτάξει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Οι εκδηλώσεις του κακού. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι εκδηλώσεις του κακού