Σκέψεις περί αλάθητου


Αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς

Aπό το βιβλίο «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος» σελ. 156-162

Η Β’ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννηοιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ’ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλάθητου του πάπα =του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικός ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον: διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια δε του δόγματος περί του αλάθητου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον το δόγμα περί του αλάθητου του άνθρωπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Σκέψεις περί αλάθητου. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σκέψεις περί αλάθητου