ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

+ Αλεξάνδρου Κοσύχιν, ιερέα.(+ 1910)

Μεγάλο δώρο χάρισμα έδωκε ο Θεός στον άνθρωπο, είναι ο λόγος. Είναι η ομιλία του που διαρθρώνεται με τόσους φθόγγους!

Το σωστό θα ήταν αυτό το χάρισμα να το χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος, μόνο
• για να υμνεί τον «δωρεοδότη» Εκείνον που του το έδωκε•
• να υμνεί τον Κύριο, τον δημιουργό του κόσμου όλου’ να Τον δοξάζει
• να υμνεί την πανάχραντη μητέρα Του• και όλον τον άνω κόσμο•
• με προσευχή• και με ψυχωφέλιμες συζητήσεις.
Άλλα, ω πόσο είναι δυνατό μέσα μας το κακό! Και πόσο κακός καταντάει ο άνθρωπος!.. Στο έργο αυτό ο άνθρωπος αφιερώνει όσο πιο λίγο χρόνο, όσο πιο λίγη ώρα, μπορεί!.. Και ως επί το πλείστον το χάρισμα αυτό, του λόγου, ο άνθρωπος το κατασπαταλάει σε κούφιες και μάταιες κοσμικές συζητήσεις: χωρίς κανένα νόημα• για κρίση και κατάκριση• για κουτσομπολιά• για άσκοπες κακολογίες• για μια καθημερινή γκρίνια• για αισχρά και αναίσχυντα αστεία.
Ακόμη και εμείς οι Ιερείς, άνθρωποι που η καλοσύνη του Θεού μας μετάτρεψε σε αγγέλους, δεν τις αποφεύγουμε κάτι τέτοιες θλιβερές ενασχολήσεις!..

Κύριε, Κύριε, συνέτισε μας, τους ταλαίπωρους, Και μάλιστα εμάς τους ιερωμένους, να σηκώνουμε τα μάτια μας μόνο σε Σένα• να Σε παρακαλούμε να μας βοηθήσεις να τις κόψουμε τις αμαρτωλές φλυαρίες• Και να μας αξιώσεις να μάθωμε να μιλάμε για το καλό, ψυχωφέλιμα• Και για τον εαυτό μας• Και για τους άλλους.

Μετ: ο Ν.Μ

ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΣ

Στο πρώτο στιχηρό του εσπερινού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ακούμε τα πολύ παράξενα λόγια: «Και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται» Με αλλά λόγια: ο τάφος της Παναγίας γίνεται σκάλα, που Την ανεβάζει στον ουρανό!
Πώς, όμως, είναι δυνατόν, το κατέβασμα στον τάφο να γίνεται συγχρόνως ανέβασμα στον ουρανό; Και ποιος δεν θα λαχταρούσε κάτι τέτοιο να συμβεί και στον δικό του θάνατο; Ποιος δεν θα ζήλευε τέτοια ταφή-άνοδο στον ουρανό;
Την εξήγηση αυτού του μυστηρίου την δίνει το δοξαστικό της λιτής της εορτής. Λέει ότι: η Παναγία με την Κοίμηση Της «μεθίσταται εκ ζωής εις ζωήν», διότι αξιώθηκε να γεννήσει τον Αρχηγό της Ζωής. Αξιώθηκε να γίνει Ζωοδόχος. Και οποίος δέχεται μέσα του την Αληθινή Ζωή που νίκησε τον θάνατο, «δεν τον χωράει» κανένας τάφος. Ο τάφος του γίνεται απλώς σκαλί για να ανεβεί στον ουρανό!

Τα επίθετα «Ζωοδόχος» Και «Ζωηφόρος» είναι λέξεις, που δοξάζουν την Παναγία περισσότερο από όλα τα άλλα ονόματα Της. Οι ονομασίες που Της προσδίδουμε: «Ελεούσα», «»Οδηγήτρια», «Θλιβομένων Χαρά», «Παρηγορίτισσα» κ.ά. αναφέρονται στην σχέση Της με εμάς, τους ανθρώπους. Ενώ οι ονομασίες «Ζωοδόχος» και «Ζωηφόρος» αναφέρονται στην σχέση Της με τον Θεό. Και την δοξάζουν περισσότερο από κάθε άλλη ονομασία, γιατί μιλούν για το ύψιστο κατόρθωμα Της, που είναι το ότι:
Άδειασε και καθάρισε τον εαυτό Της από κάθε τι το εγωιστικό, κάθε τι που χωρίζει από τον Θεό, Και «έκανε τόπο» για να έλθει να καθίσει ο Θεός! Πίστεψε με όλη την καρδιά Της ότι ο Θεός είναι η μόνη Αληθινή Ζωή του κόσμου, Και αγωνίστηκε να ζήσει όπως Εκείνος θέλει και ορίζει. Αυτό το πολύμοχθο αγώνισμα της Παναγίας, αυτός ο ίδρωτας Της, είναι και το μεγαλύτερο στεφάνι Της! Ή μεγαλύτερη δόξα Της!
Και ο Θεός, βλέποντας την λαχτάρα Της να Τον έχει πάντα στην καρδιά Της, βλέποντας τους σωματικούς Της κόπους για την τήρηση του θελήματος Του, Την δόξασε ασύγκριτα περισσότερο: Θέλησε να «χωρέσει» ολόκληρος μέσα στο Άχραντο Σώμα Της. Θέλησε να σαρκωθεί μέσα σ’ Αυτήν Και να την κάνει Μητέρα Του!

Η Παναγία μας έμαθε ότι, αν θέλουμε κι εμείς να γίνουμε «ζωοδόχοι » και «ζωηφόροι», θα πρέπει:
να πάψουμε να λέμε: «εγώ ξέρω πώς θα χαρώ την ζωή• εγώ ξέρω τι είναι ζωή, δεν έχω ανάγκη να μου υποδείξουν πως θα ζήσω την ζωή μου!»
• να ψάξουμε τις απαντήσεις στις παραπάνω
ερωτήσεις, μελετώντας και τηρώντας το θέλημα Αυτού, που είναι η Ζωή και η Χαρά του κόσμου•
• να «αδειάσουμε» τον εαυτό μας από το άρρωστο «εγώ» μας και να τον καθαρίσουμε από κάθε τι, που χαλάει την σχέση μας με τον Χριστό•
• να ζητάμε με την επιμονή και την υπομονή
που και η Παναγία προσευχόταν, να έλθει η Αληθινή Ζωή του κόσμου, ο Χριστός, να κατοικήσει μέσα μας και να μας γεμίσει με την αναφαίρετη Χαρά της όντως Ζωής. Μόνον έτσι θα έχουμε σίγουρη την ελπίδα ότι και ο δικός μας τάφος, αντί για κατέβασμα προς τα κάτω, θα γίνει «κλίμαξ προς ουρανόν» σκαλί για ανέβασμα στην Βασιλεία του Θεού.

Άρχμ. ΒΛ.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πυρρός (318-272 π,Χ.) είχε σύμβουλο στις διπλωματικές υποθέσεις του τον Κινέα. Όμως ο περίφημος αυτός Θεσσαλός ρήτορας δεν συμφωνούσε με την επιμονή του Πυρρού να κατακτηθεί με κάθε θυσία η Ιταλία.
Και προσπαθούσε να αποτρέψει τον Πυρρό από το παράλογο αυτό εγχείρημα:
-Τι σκέπτεσαι να κάμεις βασιλιά, αν νικήσεις τους Ρωμαίους;
-Θα επιδιώξω την κατάκτηση της Σικελίας!
-«Αν τα καταφέρεις Και εκεί, τι θα κάμεις υστέρα;
-Θα περάσω στην Αφρική, να την κατακτήσω και αυτήν!
-Και μετά;
-Μετά θα ησυχάσουμε, απολαμβάνοντας τα αγαθά της ειρήνης.
-Και γιατί δεν αρχίζεις από τώρα να απολαμβάνεις την ανάπαυση, που με τόσο αίμα προσπαθείς να κερδίσεις;
-…!
Τελικά, ο Πυρρός έκανε το «θέλημα» του. Και πέθανε άδοξα! Σκοτώθηκε στο Αργός, από ένα κεραμίδι που του έρριξε από ψηλά μια γυναίκα! Χωρίς ποτέ να εκπληρώσει τα όνειρα του!

Πόσο διδακτικό είναι το παράδειγμα του Πυρρού για τον σύγχρονο άνθρωπο! Σαν να βρισκόμαστε σε πόλεμο, επιδιώκουμε μετά μανίας να εξασφαλίσουμε πράγματα και πρόσωπα, για να αισθανθούμε ασφαλείς. Θέλοντας, λοιπόν, ο Κύριος να μας το διδάξει αυτό, στην πράξη, μεταμορφώθηκε ενώπιον των τριών μαθητών του Πέτρου, Ιακώβου και Ιωάννου. Τι αποκάλυψε ο Χριστός στο όρος Θαβώρ;
1. Την Δόξα και λαμπρότητα της θεότητός του. Παραμέρισε λίγο το σώμα• Και έλλαμψε η θεότητα του. Γι’ αυτό το πρόσωπο Του έλλαμψε σαν τον ήλιο, και τα ρούχα Του έγιναν λευκά σαν το φως. Γεγονότα που αντιλήφθηκαν οι τρεις απόστολοι. Και τους τα έδειξε, για να μπορέσουν, όταν, αργότερα, θα έβλεπαν τα παθήματα του σταυρού και του θανάτου του, να μην δειλιάσουν (τροπάριον εσπερινού Μεταμορφώσεως).
2. Ακόμη, επειδή ο Κύριος είχε, ως άνθρωπος, σώμα και ψυχή, όπως και εμείς, μας έδειξε, τι δόξα περιμένει τον άνθρωπο που θα αγωνισθεί να τηρήσει τις εντολές Του. Με την μεταμόρφωση Σου, Κύριε, την ανθρώπινη φύση που μαύρισε και στο πρόσωπο του Αδάμ σκοτείνιασε (λόγω της παρακοής του), την έκανες να απαστράψει πάλι με την δόξα και λαμπρότατα της Θεότητας Σου» (απόστιχα εσπερινού της εορτής).

Να λοιπόν, γιατί αξίζει να αγωνισθούμε για την προσωπική μας μεταμόρφωση, με την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Που μας δίνεται με τα μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Άρχιμ.ΝΧ.

ΕΙΜΑΙ ΑΞΙΟΣ;

Πριν από μερικούς αιώνες, ένας άγιος, ο άγιος μητροπολίτης Αλέξιος, γονατιστός τη νύχτα μπροστά στην εικόνα της, ικέτευε τη μητέρα του Χρίστου:
-Πάρε μας, μητέρα, υπό την προστασία Σου! Άπλωσε επάνω μας την σκέπη Σου! Δείξε Και σε μας την στοργή Σου!
Και τότε άκουσε φωνή αγγέλου, που του έλεγε:
–Έρχεται! Έρχεται η Παναγία! ….
Έσκυψε και ακούμπησε το πρόσωπο του στην γη. Και σκέπασε τα μάτια του, με τα χέρια του.
Έκανε την σκέψη:
-Είμαι εγώ άξιος, να ιδώ το πρόσωπο της;
-Εκείνη – τιμιωτέρα των Χερουβείμ- και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ• Και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα!
Και εγώ; Αμαρτωλός• Και τρισάθλιος. Γεμάτος ρύπο και δυσωδία.
-Εκείνη, – υπηρέτησε την σωτηρία όλου του κόσμου!
-Και εγώ; Αδιαφορώ ακόμη και για την δική μου σωτηρία!
-Εκείνη, – είχε το θάρρος και έλεγε:
Εποίησέ μοι, μεγαλεία ο δυνατός, Τι μεγαλεία; Μετά τόκον παρθένος• Και μετά θάνατον ζώσα. Ζωντανή κατά Θεόν. Γεμάτη πίστη. Γεμάτη χάρη. Γεμάτη αγάπη. Γεμάτη καλοσύνη. Γεμάτη ζωή. Γεμάτη ενδιαφέρον, για την ζωή και για την σωτηρία όλων όλου του κόσμου! Και των αμαρτωλών. Γυρίζει όλον τον κόσμο. Και ψάχνει για μας. Να μας ξαναφέρει κοντά στον Χριστό!
—–Και εμείς; Αλίμονό μας, αν δεν έχομε αγάπη και πίστη! Γιατί τότε, δεν είμαστε τίποτε! Γιατί τότε είμαστε κάτι χειρότερο από παλιοτενεκέδες• πεταμένοι στον σκουπιδοτενεκέ! …

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2004* Αρ. Φύλλου 253* Έτος ΚΔ’ *

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Κατηγορίες. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ
Αρέσει σε %d bloggers: