ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΦΘΟΡΑ;

         ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΗ,

 

0 αιδεσιμολογιώτατος π. Σταύρος, ο αγαπητός αδελφός και συλλειτουργός, πριν από δύο μήνες περίπου, μου έδωσε το θέμα.

Το θέμα, όπως διατυπώνεται, είναι διαζευκτικό. Ή διά­ζευξη όμως αυτή δεν δηλώνει υποχρεωτικά μια αντίθεση, για­τί, όπως έχει δοθεί, και μάλιστα πάρα πολύ σωστά, δηλώνει ότι, όταν ζητήσεις την ελευθερία σου, προφανώς προτίθεσαι νά δια­λύσεις κάποια αλλά πράγματα γύρω σου.

Αυτήν την βασική­ νομοτελειακή αρχή θα πρέπει νά τοποθετήσουμε στην σημερινή μας συνάντηση και στην σημερινή μας εισήγηση, γιατί είναι ολοφάνερο ακριβώς το γεγονός, γιατί, όταν βρίσκεσαι μέσα στον χώρο τον ευλογημένο της οικογενείας και ζητήσεις την ελευθε­ρία σου -όπως εννοείται κοσμικά-, τότε ασφαλώς ή ελευθερία αυτή είναι συνδυασμένη με την φθορά και με την διάλυση πολ­λών πραγμάτων και ειδικά πολλών προσωπικοτήτων γύρω σου. Από την ‘Ορθόδοξη ‘Εκκλησία μας το θέμα δεν τίθεται διαζευ­κτικά, γιατί κάθε φορά πού ευλογείται εν ας γάμος, ευλογείται με μία υπερχρονική κατάφαση και ποτέ με διάζευξη.

‘Επιτρέψτε μου νά τοποθετήσω πιο φυσικά τα πράγματα και με μία φυσιοκρατική αντίληψη και σκέψη θα μπορούσα νά πω κάτι πού είναι εντελώς αυτονόητο. Μπορούμε νά αλλάξουμε την κυκλοφορία του αίματος μας;

‘Έχουμε σκεφτεί ποτέ νά το κάνουμε αυτό;

Άλλά κι αν σκεφτoύμε νά το κάνουμε, αυτό είναι κατορθωτό; είναι εφικτό;

Μπορούμε νά πούμε στην καρδιά μας, έστω για λίγα λεπτά της ημέρας, ότι πρέπει νά ξεκουράζε­ται; το ‘χουμε σκεφτεί αυτό; Άλλά κι αν το σκεφτούμε, αυτό είναι κατορθωτό;

Μπορούμε σε κάποια όργανα τού σώματός μας νά τούς δώσουμε την εντολή ή το ελεύθερο νά λειτουργούν με την συχνότητα πού θέλουμε εμείς ; σύμφωνα με μία διαφορε­τική από την μέχρι τώρα φυσιολογική τους λειτουργία-κατά­σταση ; Μπορούμε νά αλλάξουμε τούς ρυθμούς με τούς όποίους κινείται όλος ο σωματικός μας παράγοντας, χωρίς νά διαταρα­χθεί ή υγειά μας; Μερικά πράγματα μπορούν νά γίνουν. Μερικά όμως, μερικές λειτουργίες πάρα πολύ βασικές, ούτε καν σκε­φτόμαστε ότι μπορούν νά επισυμβούν.

‘Έτσι είναι και ή οικογενειακή κατάσταση.

Το Πνεύμα Το ‘Άγιο συναρμόζει-συναρμολογεί τούς δύο συζύγους σε μια αχώ­ριστη ενότητα, ή όποία παράγει επίσης ενότητα και δημιουργία.

Παρεμβαίνοντας ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μέσα σ’ αυτό τον χώρο αλλά και σ’ αυτήν την νοοτροπία της οικογενείας, αλλά και γενικότερα στην πνευματική μας ζωή, λέγει ότι ή ελευθερία εννοείται ως υπακοή στο θέλημα τού Θεού. Και όντως είναι ελεύθερος και χαίρεται την ελευθερία του ο άνθρωπος, ο όποίος είναι υπάκουος στο θέλημα τού Θεού και επομένως ευρισκόμενος μέσα στον χώρο της οικογενείας του απολαμβάνει την μεί­ζονα ανθρώπινη ευτυχία και προετοιμάζεται για την μέλλουσα ευτυχία και μακαριότητα.

Ό άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής στηρίζεται στον απόστολο Παύλο και δη στην προς ‘Εφεσίους επιστολή του και δίνει τις ευλογημένες ανθρώπινες διαστάσεις της συζυγικής ελευθερίας και της συζυγικής αγάπης. Ό απόστολος Παύλος – και προε­κτείνοντας την σκέψη τού αποστόλου Παύλου ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής- λέγει: «Αγαπώ τον σύζυγό μου; Αγαπώ και τον Χριστό. Αγαπώ τον Χριστό; Αγαπώ και τον σύζυγό μου. Αγαπώ την σύζυγό μου; Αγαπώ και τον Χριστό και αντίστρο­φα». επομένως ή αγάπη δεν είναι μία συναισθηματική ή αόρι­στη κατάσταση, μη οριοθετούμενη εκκλησιολογικά.

Ή ‘Ορθόδοξη ‘Εκκλησία μας έχει το παν-κριτήριο της αγά­πης, το όποίο όμως δεν είναι ένα κριτήριο χωρίς συγκεκριμένη συχνότητα και χωρίς συγκεκριμένες διαστάσεις.

Ή μία διάστα­σή της είναι ή οριζόντια, δηλαδή ο συνάνθρωπος και -θεσμικά και μυστηριακά κατοχυρωμένη- ή αγάπη προς το συζυγικό πρόσωπο. Και ή άλλη διάσταση είναι ή κάθετη, προς τον Κύριό μας. επομένως και οι δύο αυτές διαστάσεις συναρμολογούν και συνθέτουν την θεανθρώπινη λειτουργία της αγάπης, ή όποία βιώνεται χαρισματικά μέσα στην κάθε οικογένεια και διευρύνε­ται συν το χρόνο στην ευρύτερα οικογένεια πού είναι ή ‘Εκκλη­σία μας.

Ό άγιος ‘Ιωάννης ο Χρυσόστομος -» συμφωνώντας» με τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή- λέγει ότι ο Κύριός μας βρίσκεται ο ‘ίδιος αυτοπροσώπως και όχι μόνος του, αλλά με τη μητέρα του -την Παναγία μητέρα-, και όχι μόνοι τους, αλλά και με τούς άγίους Αποστόλους. επομένως όλο το έκκλησιολογικό δυναμικό της πρώτης ‘Εκκλησίας με παρόντα τον Ιδρυτή της, τον Θεάνθρωπο Κύριό μας, βρίσκεται στον γάμο της Κανά. και εκει γίνεται το πρώτο θαύμα, το όποίο είναι ή μετατροπή τού νερού σε κρασί. και λέει πάλι ο Χρυσόστομος ότι ή μετατροπή αυτή δηλώνει την μετατροπή της βιολογικής ή συναισθηματικής αγάπης σε θειοτέρα -πιο θεϊκή δηλαδή-, σε γλυκύτερα και σε ανωτέρα, δηλαδή θεανθρώπινη αγάπη.

‘Επίσης λέγει ο Χρυσόστομος ότι θα μπορούσε ο Κύριός μας νά μη βρεθεί για πρώτη φορά και νά θαυματουργήσει σ’ ένα τέ­τοιο χώρο και σε τέτοιες συνθήκες. Θα μπορούσε νά θαυμα­τουργήσει σε κάποιο άλλο περιβάλλον, σε κάποια «πνευματι­κότερη» συνάθροιση (Το πνευματικότερη σε εισαγωγικά) και όχι σ ένα, έτσι, κοσμικό γεγονός, όπως είναι, όπως ήταν, όπως πάντοτε ήταν ο γάμος.

Και ευρισκόμενος μέσα σ’ αυτό το κο­σμικό γεγονός και θαυματουργώντας για πρώτη φορά δίνει το μεγάλο μήνυμα, ότι ο γάμος δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, αλλά ακτινωτά και σταδιακά αγκαλιάζει ολόκληρη την ζωή των ανθρώπων.

Διότι μετά την ευλογούμενη και άγιαζόμενη και χρι­στοποιούμενη και εκκλησιοποιούμενη αγάπη των δύο συζύγων, την καταξιούμενη αυτή αγάπη -στον βαθμό πού και οι δύο σύ­ζυγοι δέχονται την καταξίωση αυτή- έρχεται ή δημιουργία νέων ανθρώπων. Από την έκρηξη της αγάπης των δύο ανθρώπων η από κάτι λιγότερο έρχεται ή δημιουργία νέων ανθρώπων.

Οι δύο άνθρωποι αυτοί ξεκίνησαν -μιλούμε για τον γάμο της Κανά- χωρίς την συγκεκριμένη αρχική παρέμβαση του Κυ­ρίου μας.

‘Έχουν γνωρισθεί μόνοι τους από κάποιες συνθήκες και επομένως ή πρώτη γνωριμία είναι ελεύθερη και επαφίεται στην προσωπική επιλογή, την ανθρώπινη επιλογή του καθενός, ή όποία στην συνέχεια προσφέρεται και δωρείτε προς τον Θε­άνθρωπο Κύριο και ανοίγεται προς Αυτόν κάθε δυνατότητα, για νά θαυματουργήσει.

Στον γάμο λοιπόν της Κανά έχουμε το πρώτο θαύμα, κατά το όποίο βασικό ρόλο παίζει η Κυρία Θεοτόκος, ή Παναγία μας, ή όποία είναι έμπειρη κατά την πνευματική εμπειρία όλου αυτού του φάσματος της οικογενείας, και ενισχύει-καθοδηγεί και φωτίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και όλα τα του γάμου.

Το ίδιο συμβαίνει και στους άγίους αποστόλους, οι όποίοι παρίστανται οχι απλώς μάρτυρες, αλλά συνδαιτυμόνες σ’ αυτό Το μεγάλο μυστήριο της ζωής, το όποίο μας προεκπαιδεύει για την θητεία μας και την επιτυχημένη ζωή μας στην βασιλεία των ουρανών. Γιατί μέσα στον χώρο της οικογενείας, καταρχήν της συζυγίας και στην συνέχεια στον χώρο της οικογενείας και των σχέσεων όλων των μελών αναμεταξύ τους, μαθαίνει κανείς νά διευρύνει τις ικανότητές του, νά αποκτά την διάκριση της επικοινωνίας με τούς συνομηλίκους του, με τούς μεγαλύτερους και με τούς μικρότερους, κι επομένως όλη ή προσωπικότητα του ανθρώπου καταξιώνεται συγκεκριμένα, αγαπητικά, χαρισματικά μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.

‘Επειδή λοιπόν το μυστήριο του γάμου είναι το πρώτο θαύμα

το όποίο ευλόγησε αλλά και αενάως ευλογεί ο Κύριός μας μέσα στην ‘Εκκλησία, γι’ αυτό και ή ‘Ορθόδοξη ‘Εκκλησία μας παρέλα­βε αυτό το πρώτο θαύμα του Κυρίου μας ως μεγάλο μυστήριο,

Το θεσμοθέτησε ως μεγάλο μυστήριο, προσέθεσε και διαφόρους συμβολισμούς, ευχές, και αυτό το όποίο απολαμβάνει ο λαός μας μέσα στο μυστήριο του γάμου είναι ή χαρά της βασιλείας των ουρανών, πού αντικατοπτρίζεται στα ανθρώπινα πράγματα.

Ό άγιος Διονύσιος ο Άρεοπαγίτης λέγει πώς ο ,τι τελούμε επί της γης, μέσα στην ‘Ορθόδοξη Εκκλησία μας, είναι εικόνα του ουρανού. και επομένως ο γάμος είναι εικόνα του ουρανού  όσον αφορά την αγάπη την συγκεκριμένη, την καταξίωση των σχέσε­ων και την επιτυχημένη επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους.

Θα μπορούσαμε και αντίστροφα νά πούμε ότι αυτό το όποίο τελείται επί της γης στην στρατευόμενη ‘Εκκλησία μας έχει προ­έκταση και αναφορά προς τον ουρανό, κι επομένως το μυστήριο αυτό ξεκινάει με πρώτον εκείνον ο όποίος

ετελεσιούργησε το θαύμα του, τον Κύριο.

Σ’ όλη την διάρκεια της οικογενειακής ζωής παρεμβαίνει θε­τικά και χαρισματικά ή Παναγία μας, αποτρέπει κινδύνους και ενισχύει τις θελήσεις μας και την αγάπη μας, και οι άγιοι Απόστολοι εξακολουθούν με τις θεοφώτιστες παρεμβάσεις τους και τις συμβουλές τους και τον λόγο τον καινοδιαθηκικό νά σφυρηλατούν αυτό το ευλογημένο σχήμα της οικογενείας.

Ό ορθόδοξος λαός μας έχει παραλάβει αυτό το μεγάλο μυ­στήριο του γάμου με πάρα πολύ ενθουσιασμό, Το ‘χει προσλάβει και διαρκώς μέσα στον διάβα του χρόνου -πολλούς αιώνες τώ­ρα- ευλογεί τα νέα ζευγάρια αλλά και τις προεκτάσεις όλης της υπόλοιπης ζωής τους. Γιατί μέσα στο μυστήριο του γάμου δεν αναφέρεται μόνο ή σχέση τους, αυτή καθ’ εαυτή -και ή σωματι­κή αλλά και ή Ψυχική- αλλά και όλη ή υπόλοιπη σύμφωνη δημι­ουργία τους, τόσο στο κοσμικό, στο βιοτικό επίπεδο, όσο  στο πνευματικό, με κορυφαίο αίτημα νά λάμψουν και οι δύο, αλλά και οι απόγονοί τους, ως φωτεινά αστέρια στον ουρανό.

‘Επειδή λοιπόν είναι τόσο μεγάλο το μυστήριο του γάμου και τόσο χαρισματικό και χριστοποιεί και μεταμορφώνει και θεανθρωποποιεί όλη την ζωή μας, αυτό το γνωρίζει ο αρχέκακος όφις της πονηρίας, ο διάβολος, και αναλαμβάνει το έργο της φθοράς και της καταστροφής ο ‘ίδιος προσωπικά. και θα λέγα­με ότι σε μια εποχή ή όποία μας προετοιμάζει για την «νέα επο­χή», σε μια εποχή πού κυριαρχεί προδρομικά ο αντίχριστος, έχει αναλάβει αυτό το έργο της καταστροφής της οικογενείας ο ‘ίδιος ο διάβολος με τούς συνεργούς του, αλλά το πρώτο έργο το κάνει ο ‘ίδιος. ‘Επειδή γνωρίζει ότι, εάν φθαρεί αυτός ο θεσμός και ή οικογένεια, όλες οι υπόλοιπες καταστροφικές επιπτώσεις δεν είναι πλέον στα χέρια του, ο ίδιος επιτελεί το μεγαλύτερο και πιο βαρύ έργο και τα υπόλοιπα τα αφήνει στους συνεργάτες του, πού είναι οι πονηροί δαίμονες.

Ξεκινάει λοιπόν πρώτα με παραπληροφόρηση. ‘Εκμεταλλεύ­εται οποιαδήποτε πληροφορία και οποιοδήποτε στοιχείο μπο­ρεί νά βάλει τούς δύο συζύγους σε αντιπαράθεση και σε αντιδι­κία. Προσπαθεί νά χρησιμοποιήσει και το πιο αθώο ακόμα με­ρικές φορές αστείο, νά το περάσει στον άλλο σαν σοβαρό ο άλλος σύζυγος νά το θεωρήσει υποτίμηση, και αφού εκμεταλλευτεί το γεγονός αυτό σαν ένα γεγονός το όποίο μπορεί νά διχάσει την άγια ενότητα των δύο συζύγων, αρχίζει νά πολυβολεί σε επίπεδο διανοίας και λογισμών και τούς δύο συζύγους. Από την αντιπα­ράθεση και την συνεχή αυτή κατάσταση του βομβαρδισμού των πληροφοριών καταφέρνει νά σκοτίσει τον νου των ανθρώπων και νά φέρει την δική του μαυρίλα σε επίπεδο διανοίας.

Υπάρχουν στιγμές πού ακόμα και τα πιο ενωμένα και τα πιο ευλογημένα ζευγάρια έχουν έντονη την δυσκολία αυτή και θα λέ­γαμε ότι εκείνη είναι και ή πιο κρίσιμη στιγμή και ή πιο κρίσιμη ­ώρα για την συζυγία. Δοκιμάζεται οριακά ή αγάπη τους, ή ελευθέρια τους και ή ευπιστία τους στον αρχέκακο οφι της πονηρίας, τον διάβολο

. Δηλαδή χρησιμοποιεί την προαιώνια μέθοδό του, και όπως για πρώτη φορά πήγε στους πρωτοπλάστους και τούς ψιθύρισε στον νου, στην διάνοια, τα ρήματα τα καταστροφικά, έτσι πηγαίνει μια στον ένα σύζυγο και μια στον άλλο και προ­σπαθεί μέσα από την δική του πληροφορία νά ελκύσει τούς συ­ζύγους με το μέρος του.

Σ’ αυτό το σημείο, και για νά μη λησμονηθεί αυτή ή τόσο βα­σική παράμετρος της λειτουργίας του γάμου, θα πρέπει νά πούμε αυτό πού προτείνουν πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας μας, και ιδιαίτερα το συνιστούσε ο αείμνηστος Γέροντας πατήρ Δημήτριος Γκαγκαστάθης σε κάθε νεαρό ζευγάρι και τούς έλεγε: «Μάθετε από την αρχή της γνωριμίας-σας και μάλιστα του γάμου, από την πρώτη νύκτα του γάμου σας, νά κάνετε μαζί την πρώτη προσευχή, Το πρώτο απόδειπνο. και αφού τελειώσει το απόδειπνο, -όπως γίνεται στα μοναστήρια- νά κάνετε μια με­τάνοια ο ένας στον άλλον και νά ζητήσετε συγγνώμη». Ίόν ρώ­τησα λοιπόν -τότε πού μας Το είπε ο Γέροντας αυτό-: «Κι αν δεν έχουμε καμία διαφωνία, Γέροντα, γιατί νά το κάνουμε αυτό;» Λέει: «Νά το κάνετε υποχρεωτικά, γιατί έτσι Θα μάθετε νά ζητάτε ο ένας από τον άλλο συγγνώμη». Διότι, όταν θα έρθει το πρόβλημα, κι όταν πλέον θα έρθει ο ‘ίδιος ο διάβολος για νά γεμίσει τον νου με τις δικές του αναρiθμητες πληροφορίες, τις αλλοτριωμένες πληροφορίες, τότε βλέποντας τούς δύο συζύ­γους νά κάνουν μετάνοια και νά υπακούουν ο ένας στον άλλον, επειδή δεν μπορεί νά σταθεί σε μια τέτοια ταπεινοφροσύνη, ασφαλώς Θα φύγει, γιατί σιχαίνεται τούς ανθρώπους αυτούς οι όποίοι έχουν ταπεινοφροσύνη και έχουν αυτό το φρόνημα των μετανοιών. Πραγματικά, μια τέτοια κατάσταση, όταν από την αρχή λειτουργήσει, μπορεί νά διαφυλάξει τον νου, τον ήγε μόνα νου και των δύο ανθρώπων από την παραπληροφόρηση, ώστε νά μη κατέβουν οι πληροφορίες στην συνέχεια στην καρδιά και πλέον τραυματίσουν την αγάπη.

 

Άλλά κι αν υποτεθεί ότι προχωρεί στο δεύτερο αυτό στάδιο, δηλαδή οι πληροφορίες κατέβουν στην καρδιά, ή παραπληρο­φόρηση του διαβόλου κατέβει στην καρδιά, και τότε υπάρχουν τα περιθώρια και υπάρχει ή ετοιμότητα στους συζύγους νά κα­ταλάβουν από το είδος και από την ποιότητα των αισθημάτων πού δημιουργούν οι λογισμοί, νά καταλάβουν ποιος παρευρί­σκεται εκείνη την στιγμή στην συζυγία τους.

Διότι όταν έχει κά­νει την επίσκεψη του το αλλότριο αυτό πνεύμα, δηλαδή ο ίδιος ο διάβολος η οι συνεργάτες του, εν πάση περιπτώσει, τότε οι καρ­διές και των δύο είναι η κατά ψυχρές η καταλυπημένες η κατα­στενοχωρημένες.

Και επομένως όσο γρηγορότερα μπορέσουν και οι δύο σύζυγοι νά κατανοήσουν, η έστω ο ένας νά κατανοή­σει την δαιμονική παρουσία και νά δώσει χείρα βοηθείας στον άλλον, τότε οπωσδήποτε ο πιο ταπεινός και πιο υποχωρητικός είναι και ο πιο ευφυής, ο όποιος πράγματι βοηθάει τον σύντρο­φό του νά ξελασπώσει από την δύσκολη στιγμή, νά φύγει ή ζώ­φωση  απ’ την καρδιά και πολύ περισσότερο ο σκοτισμός από τον νου και νά επιστρέψουν στην αρχική τους, στην αρχετυπική τους χαρισματική συζυγική λειτουργία.

Είναι δυνατόν επομένως, λέγουν οι Πατέρες μας, νά απο­φευχθεί ο καταιγισμός αυτός των πληροφοριών, των δαιμονικών πληροφοριών, και νά αποφευχθεί όλο αυτό το κλίμα, αλλά και το πλέγμα των αντιπαραθέσεων, με την αρχική συμ­βουλή του αγίου Γέροντος πατρός Δημητρίου Γκαγκαστάθη, των προσευχών και των μετανοιών.

Εδώ θα μπορούσαμε νά πούμε ότι, εάν καταφέρουν οι δύο σύζυγοι νά αποφύγουν τον καταιγισμό των πληροφοριών με την τόσο βασική και πολύ δοκιμασμένη μέθοδο των αγίων Πατέρων μας, αλλά και των συζύγων οι όποίοι λειτούργησαν έτσι την συ­ζυγία τους, τότε δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα.

Ασφαλώς καμιά άλλη παρέμβαση δεν μπορεί νά τούς διασπάσει, έστω και για λίγο, έστω και συμβατικά.

. Άλλά δυστυχώς δεν χρησιμοποιούμε τα μέσα της Εκκλησίας μας, θεωρούμε τον γάμο ως μια καθαρά κοσμική υπόθεση, παίρνουμε αυτήν την τόσο χαρισμα­τική και ευλογημένη συζυγία σαν ένα γεγονός κοσμικό και συ­μπεριφερόμαστε «ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων».

‘Αν λοιπόν λείψει ή μετάνοια και ή προσευχή, τότε παρεμβαί­νουν πολλοί άλλοι παράγοντες επιγενέστερα και ευκολότερα παρεισφρύουν στη συζυγία. Θα μπορούσαμε εδώ νά αναφέρου­με σαν «πρώτες αθώες» (σε εισαγωγικά) παρεμβάσεις τις πα­ρεμβάσεις των γονέων, οι οποίοι πολλές φορές από «ενδιαφέ­ρον» κινούμενοι (Το ενδιαφέρον  θα Το βάλουμε πάλι σε εισαγωγικά) και βλέποντας ότι το δικό τους το παιδί βρίσκεται σε μία δυσκολία -και όλοι οι γάμοι Ασφαλώς έχουν δυσκολίες- δεν είναι πάντοτε εύκολοι και αστραπιαία εύκολοι στη συνεννόηση.

Διακατέχεται ενας γονέας από το σαρκικό η συναισθηματικό φρόνημα, παρεμβαίνει στην συζυγία και αρχίζει πλέον ή παρέμ­βαση δι’ άλλου τρόπου και οχι δια του τρόπου πού αναφέραμε στην αρχή. Χρησιμοποιεί πλέον ο διάβολος μερικές φορές τούς γονείς και αυτοί παρεμβαίνοντας θεσμοθετούν μια διάσταση. ‘Αν αυτή ή παρέμβαση γίνει μονιμότερη, τότε ασφαλώς οι γονείς χρεώνονται με αυτό το μεγάλο χρέος και τη μεγάλη ευθύνη της διαλύσεως μιας συζυγίας, όταν πράγματι φτάσει νά διαλυθεί.

Άλλά και πριν νά φτάσει νά διαλυθεί, αναλαμβάνουν την ευθύνη μιας προβληματικής συζυγίας και μπορεί ο εν ας η ο άλλος εκ των γονέων του ζεύγους νά διατείνονται ότι ενδιαφέρονται για την ενότητα του ζεύγους, επειδή όμως παρεμβαίνουν, αυτή αύτη ή παρέμβαση συνιστά και βασική δυσκολία στη συνεννόηση των δύο συζύγων.

Διότι ο ‘ίδιος ο Κύριός μας λέει: «ένεκεν τούτου», του γάμου, «καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα του και την μη­τέρα», επομένως νά αποκολληθεί συναισθηματικά, νά μην είναι ο πρώτος σύμβουλος ή μητέρα η ο πρώτος σύμβουλος ο πατέ­ρας, και επομένως οι δύο σύζυγοι νά μπορέσουν με τη δική τους ικανότητα ο καθένας, με τη δική τους γνώση, με την δική τους  παιδεία, με τα δικά τους  δυναμικά, αλλά και με την δική τους χαρισματική αναφορά προς τον Κύριο, νά συνεννοηθούν.

 

Στην συνέχεια έχουμε τις πολύ οχληρές παρεμβάσεις της δα­σκάλας πού κυρίως παιδαγωγεί όλους μας, πού είναι ή τηλεό­ραση.

Ή τηλεόραση μπαίνει μέσα στα σπίτια, παρουσιάζει πά­ρα πολύ ανάγλυφα την παράνομη σχέση, την παρουσιάζει ιδα­νική μέσα στα πολλά σίριαλ, τα όποία έρχονται από το εξωτερι­κό, και την συζυγική σχέση την θεωρεί σαν πάρα πολύ κοινή ή αποτυχημένη.

Θα λέγαμε ότι σήμερα βομβαρδίζεται όλος ο λα­ός μας από αυτήν την καταστροφική μανία των μίντια, πού είναι στα χέρια βέβαια του διαβόλου, και επομένως μέσω αυτών των τόσο φαντασμαγορικών σίριαλ περνάει το αντίθετο μήνυμα, και επομένως το αυτονόητο πού θα έπρεπε νά λειτουργεί περισσό­τερο μέσα στην τηλεόραση, και νά εμφανίζεται ο συζυγικός θε­σμός ως ο ιδανικότερος και καλύτερος και ο παράνομος νά πολυβολείτε, αυτό πού είναι αυτονόητο, είναι το δυσνόητο, και το αντίθετο πού είναι ή αμαρτία και ή διάλυση, θεωρείται σαν το αυτονόητο. Παρουσιάζεται λοιπόν ως τέλεια και ιδανική ή παράνομη σχέση.

Γνωρίζουμε και κοπέλες μικρές, αλλά και κυρίες μέσης ηλικίας, ακόμη και προχωρημένης ηλικίας, πού στέκονται στην τη­λεόραση και πραγματικά κλαίνε, όταν βλέπουν το σίριαλ εκείνο το όποίο παρουσιάζει μια παράνομη σχέση ως ιδανική, ή όποία Όμως δεν μπορεί νά ολοκληρωθεί και νά επιτευχθεί, διότι δυ­στυχώς υπάρχει πίσω ενας νόμιμος γάμος!

Και θα λέγαμε οτι μέσα τους συμφωνούν και θα συμφωνούσαν πολύ εύκολα, και εκείνη την στιγμή πού βλέπουν Το σί­ριαλ Θα ‘λεγαν: «Μα τέλος πάντων, γιατί νά βασανίζονται αυτοί οι άνθρωποι τόσο πολύ; Γιατί νά Υπάρχουν αυτοί οι θεσμοί οι τόσο σκληροί από την ‘Εκκλησία, από τούς διαφόρους θεσμούς, από τούς νόμους και νά μην αφήνουν αυτούς τούς ανθρώπους νά χαρούν τέτοιες ιδανικές ερωτικές καταστάσεις ;»

Ή τηλεόραση σήμερα πραγματικά, αγαπητοί αδελφοί, επει­δή διαρκώς βομβαρδίζει τις αισθήσεις μας, αλλά και τον νου και μπαίνει και στην καρδιά, αυτά πού είναι αυτονόητα και θεσμο­θετημένα μας τα κάνει πολύ χαλαρά.

‘Έτσι μέσα μας χάνουμε τα μέτρα, χάνουμε τις αξίες, και μπορώ νά πω χωρίς υπερβολή οτι μερικές φορές το παράνομο με το ευλογημένο μας φαίνεται ‘ίσο. Καταφέρνει δηλαδή πολλές φορές ο διάβολος νά μας ελα­χιστοποιήσει τα μέγιστα και νά μεγιστοποιήσει τα ελάχιστα, έτσι ώστε νά είναι πάρα πολύ εύκολη ή πρόσβαση στην αμαρτία και στην διάλυση.

Κυρίως βέβαια Θα πρέπει νά επισημάνουμε οτι ο ύπ’ αριθ­μόν ένα και μέγιστος εχθρός της ευλογημένη ς συζυγίας και του ευλογημένου γάμου είναι Το παν-πάθος του εγωισμού, το όποίο εμφωλεύει σε πάρα πολλές καθημερινές στιγμές και προ­σπαθεί νά δημιουργήσει -και χωρίς βέβαια την ιδιαιτέρα πα­ρουσία του διαβόλου- την αντιπαράθεση.

Επομένως ή ελευθερία αυτή, πού λέγει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο άγιος ‘Ιωάννης ο Χρυσόστομος και πρώτα απ’ Όλους ο Απόστολος Παύλος, ή ελευθερία και ή αγάπη πού τα θεωρούμε σαν τα μεγαλύτερα δυναμικά της συζυγίας, δεν είναι απόρθητα, γιατί με την ‘ίδια διαδικασία πού ελευθερώνε­ται ο ένας η και οι δύο σύζυγοι, με την ‘ίσια η και με μεγαλύτερη ευκολία πέφτει κανείς στον κλοιό μιας νέας σχέσεως.

Γιατί αν υποθέσουμε ότι καταφέρνουν και ο διάβολος και ο κόσμος και ή τηλεόραση νά σπάσουν ένα θεσμό και νά τον βάλουν στο σχήμα της προσωρινής διαστάσεως, τότε είναι τόσο πολλές οι άλλες ευκαιρίες πού προσφέρονται στον σύζυγο η στην σύζυγο, ώστε πολύ εύκολα βρίσκεται μέσα στον κλοιό της «ελευθερίας» πού ήθελε νά έχει -αλλά «ελευθερία»- σε εισαγωγικά, και ο κλοι­ός της, στον όποίο ήδη βρίσκεται χωρίς νά το πολύ καταλάβει, τον δεσμεύει σε τέτοιο βαθμό, ώστε νά μη μπορεί τελικά νά σκεφτεί, νά μην μπορεί νά αισθανθεί, νά μη μπορεί νά χρησιμο­ποιήσει την ελευθερία του, το αυτεξούσιό του, για νά επιστρέψει στην οικογένειά του, όταν έστω για λίγο διάστημα ξεκου­ραστεί από τις συζυγικές και οικογενειακές υποχρεώσεις.

Επομένως ή ελευθερία γίνεται συμβατικότητα, γίνεται νέα προβληματική, σε μία νέα σχέση διπλασιάζονται, τριπλασιάζον­ται η και πολλαπλασιάζονται τα προβλήματα, γιατί στην συνέ­χεια αρχίζουν οι έντονες και πολλαπλές αντιπαραθέσεις, οι ό­ποίες είναι ανεξέλεγκτες.

Σύμφωνα με την ‘Ορθόδοξη ‘Εκκλησία μας και την παράδοσή μας και τις πατερικές εμπειρίες και των αγάμων αλλά και των εγγάμων, οι δύο σύζυγοι έχουν αποκτήσει μεταξύ τους κάποια αρχέτυπα. τα αρχέτυπα τα έχουμε μέσα μας και από την αγω­γή μας και από το άγιο βάπτισμά μας και το χρίσμα, αλλά και από την αρχική καταξιωμένη συμβίωση των δύο συζύγων. Υπάρχει μέσα μας το αρχέτυπο της αγάπης, της υπακοής, της κοινωνίας, της πολύ καλής σαρκικής επικοινωνίας, της ψυχικής επαφής, της συνεργασίας και της συνδιοικήσεως της οικογενεί­ας.

‘Όταν αυτό το σχήμα της συζυγίας σπάσει, αυτά τα αρχέτυ­πα υπάρχουν μέσα μας, και επομένως όπου και νά βρεθεί ο άνθρωπος, όσο και νά θελήσει νά διασκεδάσει την συνείδησή του με κάποια άλλη παρηγοριά ερωτική η με κάποια άλλη παρηγοριά, των γονέων η κάποιων άλλων συγγενών η κάποιων άλλων φίλων, ασφαλώς το βασικό αρχικό αρχέτυπο πού υπάρχει μέσα μας μάς φωνάζει και μάλιστα έντονα μας ζητάει την επιστροφή στην αρχική του εκπλήρωση.

Αυτά τα αρχέτυπα λειτουργούν από την πρόνοια του Θεού σαν φωτεινοί σηματοδότες, για νά μας κρατούν στο θέλημα του Θεού, νά μας κρατούν στην αληθι­νή κατά Χριστόν ευτυχία, νά μας δημιουργούν την αληθινή ανθρώπινη πρόσβαση και νά μας καθιερώνουν ως καταξιωμέ­νους πατεράδες και μητέρες μέσα στην οικογένεια.

‘Ερχόμαστε στην περίπτωση κατά την όποία πλέον έχουν δημιουργηθεί και τα παιδιά, και επομένως ή παρουσία των παι­διών και οι υποχρεώσεις προς τα παιδιά καταξιώνουν έτσι πε­ρισσότερο τον πατέρα και την μητέρα.

Ή φροντίδα και ή στοργή και ή υποχρέωση προς τα παιδιά, κατά την κοσμική αντίληψη, είναι ένα βάρος, είναι ένας κόπος. Άλλά κατά την πνευματική τοποθέτηση, είναι ένα διακόνημα, ένα λειτούργημα, το όποίο όσο το επιτελεί κανείς εν αναφoρά_ και με την χάρη του Θεού, αυτό γίνεται όλο και ευκολότερο, και αναλαμβάνει πλέον ο Χριστός μας, ή Παναγία, οι άγιοι Απόστολοι, οι άγιοι ‘Άγγελοι αναλαμβάνουν την βοήθειά μας, επομένως δε και το δύσκολο έργο τόσο το χειρωνακτικό της αγωγής και της ανατροφής των παιδιών όσο και το παιδαγωγικό.

Δεν είμαστε μόνοι, αλλά έχουμε την παρουσία εκείνων πού πρωτο­στάθηκαν στο μυστήριο του γάμου, πού έγινε το πρώτο θαύμα του γάμου και στην συνέχεια αενάως ή χαρισματικότητα του πρώτου θαύματος εξακολουθεί εις το διηνεκές.

Θα μου επιτρέψετε νά κάνω μία αυθαίρετη ‘ίσως δική μου το­ποθέτηση εδώ. ‘άνθρωπος διαφωνήσετε, Θα μου το πείτε στην συζήτηση. ‘άνθρωπος συμφωνήσετε, νομίζω ότι Θα μπορούσαμε νά παρομοιάσου­με το μυστήριο του γάμου σαν εκείνες τις ενέσεις ντεπόν, πού γί­νονται για διάφορες παθήσεις γίνεται μία φορά ή ένεση, αλλά τα αποτελέσματά της διαρκούν για ένα μήνα. το φάρμακο δια­λύεται σταδιακά μέσα στο σώμα του ανθρώπου και οι ευεργετι­κές επιδράσεις είναι πολυχρόνιες είναι μακροχρόνιες μάλλον.

Το μυστήριο του γάμου είναι ένα τέτοιο μυστήριο στο ό­ποίο άπαξ μία πολύ σημαντική μέρα μας δίνεται συγκεκριμένα και όχι αόριστα ή χάρις του Άγίου Πνεύματος, και επομένως τα ευεργετικά χαρισματικά αποτελέσματα διαρκούν εσαεί. Συνε­πώς τα παιδιά είναι το αποτέλεσμα αυτών των δωρεών, των άκτιστων δωρεών του Θεού.

Ή ανατροφή των παιδιών εμπίπτει και βρίσκεται μέσα σ’ αυτό το κλίμα -των άκτιστων δωρεών του Θεού- και ή αγωγή, ή ορθόδοξη αγωγή, ή χριστιανική αγω­γή είναι ένα πολύ δυναμικό κομμάτι αυτών των δωρεών του θεού  πού εδόθησαν κατά το μυστήριο του γάμου άπαξ, αλλά μέ­σα σ’ όλο το φάσμα και σ’ όλα τα χρόνια της οικογενείας λει­τουργούν ορατά και συγκεκριμένα.

Τά παιδιά λοιπόν, βάσει των αρχετύπων πού αναφέραμε, βλέπουν τούς γονείς αγαπημένους και χαίρονται.

Τούς βλέπουν ενωμένους και ευτυχούν. Τούς βλέπουν μονιασμένους και δημιουργούν και αυτά μέσα στο κλίμα αυτής της δημιουργίας του Θεού. Το μοντέλο λοιπόν της αγωγής, της ορθοδόξου αγωγής, είναι ενοποιητικό. Το κλίμα της οικογενειακής αγωγής είναι ενοποιητικό. Μέσα στην οικογένεια όλοι αισθάνονται, αναπνέ­ουν και χαίρονται αυτήν την άγια ενότητα του Άγίου Πνεύματος. Τα αρχέτυπα πού ήδη το Πνεύμα το ‘Άγιο έβαλε στους δύο γο­νείς μεταδίδονται φυσιολογικά και στα παιδιά, και επομένως και τα αγόρια και τα κορίτσια, ακόμα και στην πιο δύσκολη εφη­βική περίοδο, στην ατίθαση αυτή περίοδο, την χειμαρρώδη, την άτακτη, την ακατάστατη, τα παιδιά μπορούν και οσφραίνονται και ευφραίνονται με το κλίμα και με το Πνεύμα -αυτό το εύκρατο κλίμα- της αγάπης και της κοινωνίας των δύο συζύγων.

‘Όταν αυτό το κλίμα σπάσει, ασφαλώς γκρεμίζεται και στα παιδιά αυτό το αρχέτυπο, γκρεμίζεται στην πράξη, ενώ στον Ψυχολογικό τομέα και στον πνευματικό τομέα αρχετυπικά υπάρχει μέσα τους, και επομένως υπάρχει αυτή ή αντιδικία α­νάμεσα στο αρχέτυπο και στην έκπτωση του αρχετύπου.

Τα παιδιά μπλοκάρονται σ’ όποια ηλικία κι αν βρεθούν, από την πιο τρυφερή -πολύ χειρότερα βέβαια- ως τη μεγαλύτερη. Τα ψυχοδυναμικά τους αδρανοποιούνται, δεν λειτουργούν, και επομένως το ανδρικό αρχέτυπο, πού είναι ο πατέρας, και το μη­τρικό αρχέτυπο και πρότυπο, πού είναι ή μητέρα, εφ’ όσον δεν περιβάλλονται από την ενοποιητική αγάπη, αρχίζουν πλέον νά καταστρέφονται και νά διαστρεβλώνονται στις συνειδήσεις των παιδιών.

   Είναι δυνατόν ο πατέρας νά ακυρώνει τη μητέρα και αντί­στροφα, και επομένως μπορεί ο πατέρας νά διατείνεται ότι βρί­σκεται μακριά από την συζυγική εστία, αλλ’ όμως έχει καλές σχέσεις με τα παιδιά του.

Τα παιδιά όμως έχουν την δυνατότη­τα, την ικανότητα και την ευφυΐα νά ψυχολογούν και τον πατέ­ρα και την μητέρα και νά καταλαβαίνουν σε ποιο βαθμό λένε την αλήθεια και πόσο πραγματικά  ισχύουν οι υποσχέσεις περί ομονοίας και περί αγάπης.

Είναι γεγονός ότι σήμερα πολλά παιδιά ρέπουν στα ναρκω­τικά’ επίσης σε άλλους δρόμους αλλοτριωμένους, σε αιρετικές ομάδες, Επομένως σε ψυχοναρκωτικά. Διακατέχονται από πολ­λά Ψυχολογικά προβλήματα και πολλοί έφηβοι πού βρίσκονται στην κρίση μιας προβληματικής οικογένειας η κυρίως μιας δια­λυμένης οικογένειας, έχουν φοβερή κρίση ταυτότητος.

Πάνω στην κρίση ταυτότητος Θα πρέπει νά τονίσουμε το ζοφερό γεγο­νός της ομοφυλοφιλίας, το όποίο στις ήμέρες μας λανσάρεται και προπαγανδίζετε από τούς ανθρώπους εκείνους οι οποίοι έχουν αυτές τις βαριές παθογενείς τραυματικές εμπειρίες.

Δηλα­δή, επιτρέψτε μου νά πω πιο συγκεκριμένα ότι, εφ` όσον ένας νέος βρίσκεται εκτός αυτού του ενοποιητικού, ενωμένου οικογενειακού περιβάλλοντος και εφ όσον και ο πατέρας και ή μη­τέρα με την αγάπη και την αναγνώριση του ενός προς τον άλλον δεν επιβεβαιώνουν το ανδρικό φύλο η το γυναικείο φύλο ο ένας προς τον άλλον, τα παιδιά καταλαβαίνουν, εννοούν την αθέτη­ση πού γίνεται του ενός και του άλλου φύλου και βρίσκονται πάντοτε στον δεινό προβληματισμό ποιο φύλο νά διαλέξουν.

Αυτό βέβαια είναι μεγάλη δοκιμασία για τα παιδιά, την όποία όμως δεν την έχουν όσα παιδιά βρίσκονται σε μία ενωμένη οικογένεια Διότι εντελώς αυτονόητα και φυσιολογικά διαλέγουν το φύλο πού έχουν. Γιατί βλέπουν ότι το φύλο πού έχουν αντί­στοιχα το έχει και ο πατέρας και αυτό το φύλο του πατέρα δεν σνομπάρεται, Δεν ακυρώνεται από την μητέρα, Δεν καταστρέ­φεται από την απουσία, από την έλλειψη η από το σπάσιμο της οικογένειας.

 

       το ίσιο μπορεί νά συμβεί και στο κορίτσι και στην όλη υπόλοιπη ιστορία και εξέλιξη των παιδιών.

Τα παιδιά πού βρίσκονται εκτός του ενοποιημένου οικογενειακού κλίματος πάσχουν από διάσπαση της προσοχής, αφού το μυαλουδάκι τους είναι τι κάνει ο πατέρας, τι κάνει ή μητέρα, οι όποίοι όμως αντιπαρατίθενται.

Επομένως στο δημοτικό η στο γυμνάσιο η στο λύκειο η σε μεγαλύτερα σχολεία, Δεν μπορούν νά έχουν την απαιτούμενη προσοχή, την σωστή προσοχή, για νά μπορέσουν νά τελειώσουν γράμματα και σπουδές και στην συνέχεια νά ευδοκιμήσουν σ’ ένα συγκεκριμένο επάγγελμα.

Γνωρίζουμε σήμερα πάρα πολλούς ανέργους, οι όποίο ι έχουν στις καταβολές τους και στις ρίζες τους μία θλιβερή Ιστο­ρία ενός σπασμένου γάμου. Βέβαια εμείς λέμε ότι υπάρχει το πρόβλημα της ανεργίας και φταίει ή κυβέρνηση και φταίνε οι διάφορες άλλες συνθήκες -και φταίνε κι αυτές βέβαια-, αλλά ή ρίζα, ή βάση και ή αρχή του προβλήματος βρίσκεται σε άλλο επίπεδο, διότι το σωματοποιημένο άγχος και οι πολλές ευαι­σθησίες και τραυματικές εμπειρίες πού δημιούργησε ή σπασμέ­νη οικογένεια είναι το βασικότερο αίτιο της μη δημιουργίας και της αποτυχίας σε διαφόρους τομείς της ζωής των παιδιών.

Και μετά απ’ αυτά ας διατυπώσουμε το ερώτημα: «με τι καρδιά ένας νέος των είκοσι πέντε ετών περίπου η των τριάντα η και των σαράντα η μία νέα μικροτέρας ηλικίας μετά από πολ­λές τραυματικές εμπειρίες σπασμένης οικογένειας Θα σκεφτούν την δική τους αποκατάσταση; Άλλά και τι μοντέλο, τι εικόνα οικογένειας έχουν στον νου τους, ώστε νά μπορέσουν στην συ­νέχεια και στην δική τους οικογένεια νά είναι Ισορροπημένοι, νά είναι ηγεμονικοί και νά μπορούν νά αγαπούν και νά μπορούν νά προσφέρουν, αφού αυτά δεν τα έχουν αεί έμπρακτα στην δική τους οικογένεια ;»

Ξέρω ότι σας στενοχώρησα, σας λύπησα και σας παρουσία­σα τώρα, στο δεύτερο μέρος δηλαδή της ομιλίας, το τραγικό μέρος, το όποίο το αναπνέουμε, το οσφραινόμαστε, το ζούμε και εμείς οι πνευματικοί, το Ψηλαφούμε κατά κόρον, κατά κόρον, κατά κόρον… ‘Όμως εμείς δεν είμαστε απαισιόδοξοι. Γιατί; Γιατί γνωρίζουμε ότι οιαδήποτε σταυρική εμπειρία, από σταυ­ρική πού είναι, από τραυματική δηλαδή, μπορεί νά μετατραπεί σε σταυροαναστάσιμη και τελικά σε αναστάσιμη.

Δηλαδή ή ‘Ορ­θόδοξη Εκκλησία μας έτσι με τούς θεσμούς της, με την Ιερή ά­γία γλώσσα της, με τούς ωραίους ύμνους της -πού έχουν ολόκληρη επιστημοσύνη μέσα τους και κυρίως έχουν τη χάρη του Άγίου Πνεύματος-, με τα άχραντα μυστήρια -εξομολόγηση, θεία ευχαριστία- με την χαρισματική εξακολουθητική παρου­σία του μυστηρίου του γάμου και με τόσες άλλες ευκαιρίες ­προσευχές, μελέτες- δίνει την δυνατότητα, στον οποιονδήποτε πού έχει οποιαδήποτε τραυματική εμπειρία, νά ανασυστήσει την προσωπικότητά του και νά δημιουργήσει την οικογένεια του.

Ό πνευματικός πατέρας προσπαθεί νά δρα και στο σπασμέ­νο οικογενειακό περιβάλλον ενοποιητικά. Προσπαθεί νά συμ­φιλιώσει τούς γονείς μεταξύ τους, τούς γονείς με τα παιδιά και τα παιδιά με τούς γονείς.

Ή ορθόδοξη λατρεία μας, αυτό το ζεστό ανθρώπινο αλλά και φυσικό περιβάλλον, θεραπεύει τα τραύματα και τις ελλείψεις και κάνει θαύματα. Ό Κύριός μας Δεν θαυματούργησε μό­νο στον γάμο της Κανά, έκανε και πολλά αλλά θαύματα. Το αρ­χικό το έκανε στον γάμο της Κανά, αλλά στην συνέχεια μπορεί νά το κάνει και σε κάθε άλλη σχέση, σε κάθε άλλο γάμο, σε κά­θε άλλη κατάσταση, σε κάθε άλλη περίσταση και νά μεταβάλ­λει την αρχική τραυματική εμπειρία σ’ ένα αληθινό και πραγμα­τικό γάμου. Όταν πηγαίνουμε στην Εκκλησία μας και στεκόμα­στε όρθιοι εμείς οι ορθόδοξοι στη λατρεία μας, μπροστά μας, μπροστά στο τέμπλο, βλέπουμε τον Χριστό και την Παναγία μας. Βλέπουμε την Παναγία μας νά κρατάει στην αγκαλιά της το Παιδάκι της.

‘Όσο τραυματικές εμπειρίες και νά έχουμε, οποιεσδήποτε τραυματικές εμπειρίες και νά έχουμε, όταν βρι­σκόμαστε μπροστά στην Παναγία μας και στο παιδάκι της, ασφαλώς ή καρδιά μας μαλακώνει και όλα τα προβλήματα χα­λαρώνουν.

‘Αν αρχίσει ένας ουσιαστικός διάλογος, εσωτερικός, μυστικός διάλογος μέσα στη λατρεία μας -‘όπου είναι ζωντανή ή άκτιστη χάρη του αγίου Πνεύματος- τότε πραγματικά και ή Παναγία μας αλλά και ο Χριστός θα μεταβάλουν όλες τις τραυ­ματικές μας εμπειρίες σε μετατραυματικές, σε σταυροαναστά­σιμες και αναστάσιμες.

‘Εδώ θα κάνουμε μία αναφορά στον άγιο πατέρα του οποίου την Ιερά μνήμη από σήμερα επιτελούμε, τον άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο, ο όποίος λέγει ότι μέσα στον χώρο της Εκκλησίας μας -και εννοεί ειδικά την λατρεία μας- δημιουργείται μια συ­νούλωση των τραυμάτων μας, μια επούλωση.

Την λέει συν­ούλωση καλύτερα, και είναι πιο επιτυχής ο όρος, γιατι όλες οι τραυματικές εμπειρίες πού προέρχονται κυρίως από τις δυσκο­λίες τις οικογενειακές, αλλά και από άλλες βέβαια, μπορούν ­με Την χάρη του αγίου Πνεύματος- νά υπερβαθούν και νά γλυ­καθεί ή καρδιά των ανθρώπων.

‘Η Παναγία μας είναι μητέρα ή Εκκλησία μας ολόκληρη είναι μητέρα, κι αν ακόμα ή δική μας ή μητέρα κάπου δεν στά­θηκε αληθινή μητέρα είναι τροφός, είναι παιδαγωγός άριστη, κι αν ακόμα ή δική μας ή μητέρα κάπου παραστράτησε, κάπου αστόχησε, κάπου παραπλανήθηκε.

Το πρόσωπο του Κυρίου μας είναι το αληθινό πατρικό πρό­σωπο, πού πραγματικά ανασυνιστά μέσα μας την εικόνα του αληθινού πατέρα. και μάλιστα ή άγια μητέρα, ή Παναγία μας, και το τέλειο θεανθρώπινο πρόσωπο του πατρός μας, του Κυρίου, μπορούν, έστω και σε προηγμένη ηλικία, νά μας ανασυστή­σουν την εικόνα την αληθινή για τον πατέρα μας και την μητέρα μας. και μπορεί εκ των υστέρων τα τραυματισμένα παιδιά νά

βοηθήσουν τούς σπασμένους γονείς, ώστε νά ανασυστήσουν και αυτοί το αληθινό αρχέτυπο του πατέρα και το αληθινό αρχέτυ­πο της μητέρας.

Νά γιατι, αγαπητοί μου αδελφοί, σεβαστοί πατέρες πρωτίστως, διαφωνούμε με το σεμινάριο πού διοργάνωσε ή Ψυχια­τρική Εταιρεία στους πνευματικούς, και θέλει νά τούς εκπαιδεύσει. Γιατι δεν είναι δυνατόν αυτό το μέγα μυστήριο του γά­μου, όπως το βιώνει ή ‘Ορθόδοξη Εκκλησία μας, νά το κατανοούν οι Ψυχίατροι, Συγχωρέστε με, δεν κατηγορώ προσωπικά ανθρώπους, αλλά επειδή ή εποχή μας είναι πάρα πολύ δύσκολη και επειδή ακούμε πολύ περίεργα πράγματα νά συμβαίνουν και επειδή ακούμε κάποιους Ψυχιάτρους, Ψυχολόγους, Ψυχαναλυ­τές, Ψυχοθεραπευτές νά εγκρίνουν τη διάσπαση του γάμου, δεν μπορούν νά καταλάβουν ότι ο άνθρωπος έχει ανεξάντλητα και απεριόριστα όρια και ότι ή χάρις του αγίου Πνεύματος ενυπάρχει ακόμα και στους διαφωνούντες συζύγους και στους δια­σπασμένους, αλλά τούς δίνουν εύκολα την εύκολη λύση –την χειρότερη βέβαια, τη δυσκολότερη λύση- και τούς λένε’ «αφού δεν συμφωνείτε, χωρίστε, τι καθόσαστε και παιδεύεστε;»  και από κεί και πέρα αρχίζουν οι οδύσσειες και οι περιπέτειες των ποικίλων και πολλαπλών προβλημάτων και εντός και έκτός των οικογενειών, Γι’ αυτό ή κοινωνία μας σήμερα τόσο πολύ ταλαιπωρείται.

Ή ‘Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει ένα πλουσιότατο χαρισμα­τικό δυναμικό, πού είναι το μέγα μυστήριο του γάμου. θα πρέ­πει όλοι μας νά ανασκουμπωθούμε, προς αυτό νά κατευθύνου­με, προς αυτό νά αγώμεθα, προς αυτό νά χειραγωγούμεθα όλοι, όλοι μα όλοι, και νά μη αφήνουμε κανέναν νά μειώνει Την θεαν­θρώπινη και χαρισματική του δυναμικότητα,

Ειρήσθω εν πάροδο_ και εν παρένθεση ότι και αυτό το μυ­στήριο του γάμου βάλλεται και πολυβολείτε, διότι κάποιοι, δύο «θεολόγοι», σήμερα προτείνουν στην ‘Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος μία άλλη ακολουθία του γάμου, διότι ή παραδοθείσα, ή παραδεδομένη αυτή πού αγίασε και αγιάζει τη ζωή μας, δεν τούς εκφράζει. και επομένως θα λέγαμε ότι  ή Νέα Εποχή έχει ακόμα και αυτή συλλάβει πού βρίσκεται ή δύναμη, ή χαρά και ή ευτυχία των ανθρώπων και θέλει παντοιοτρόπως και εκ των έσω πολλές φορές νά ακυρώνει τα υπερφυή και με­γάλα μυστήρια του Θεού.

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στις 11-03-2000

Ενορία ΑΓ. Παρασκευής σεμινάριο ορθόδοξο

 

–­

 

 

 

 

 

 

 

 

­

 

 

 

 

 

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Κατηγορίες. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΦΘΟΡΑ;
Αρέσει σε %d bloggers: