Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ


ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Όταν από τον χρόνο αφαιρεθεί ή αμαρτία καί ό θάνατος, τότε ό χρόνος γίνεται ένα θαυμάσιο προοίμιο στη θεία αιωνιότητα, μία εξοχή εισαγωγή στη θεανθρωπότητα, συμφωνά με τον παναληθινό λόγο του Αιωνίου, του Θεανθρώπου: «Ό πιστεύων εις έμέ έχει ζωήν αιώνιον»(Ίωάν. 6,47). Ή πικρία του χρό­νου προέρχεται από τον θάνατο καί την αμαρτία· καί γίνεται γλυκύς ό χρόνος με την αθανασία καί την αναμαρτησία. Χωρίς τον Χριστό, τον Μόνο Παντοδύναμο, ό χρόνος είναι ένα βαρύ φορτίο. Μαζί Του γίνεται ελαφρό. Άλλα καί ό παράδοξος δίδυ­μος αδελφός του χρόνου, ό χώρος, με  ότι περικλείει μέσα του, καί αυτός με όλο το βάρος του πιέζει καί συντρίβει τον άνθρωπο. Φοβερό λοιπόν καί τρο­μακτικό είναι το φορτίο του ανθρώ­που· βαρύς καί ακανθώδης ό ζυγός του. Μόνον με τη βοήθεια του πανάγαθου καί παντοδυνάμου Θεανθρώ­που ό ζυγός αυτός γίνεται «χρηστός» καί το φορτίο «έλαφρόν». Κατά τον αληθινό λόγο της Αλήθειας: «Ό ζυγός μου χρηστός καί το φορτίον μου έλαφρόν εστί»(Ματθ. 11,30).

Είναι βασανιστικός ο ζυγός της ζωής καί βαρύ το φορτίο της υπάρξεως, έφ’ όσον την βαρύνουν οι αλυσίδες της αμαρτίας καί του θανάτου. Όταν με την δύναμη του Άναστάντος Κυρίου αφαιρεθούν τα δεσμά της αμαρτίας καί του θανάτου από την ρίζα της ζωής καί της υπάρξεως, τότε ό ζυγός της ζωής γίνεται «χρη­στός» καί το φορτίο «έλαφρόν». Επιπλέον, ή ζωή μετα­μορφώνεται σε χαρά, ή ύπαρξη σε αγαλλίαση. Εδώ πρόκειται για εκείνη την χαρά της ζωής καί της υπάρ­ξεως, ή οποία δεν σταματά ούτε σ’ αυτό ούτε στον άλλο κόσμο. Όταν ό Αιώνιος Θεάνθρωπος ενδυναμώσει καί καταστήσει αληθινό καί αθάνατο τον άνθρωπο, τότε ό ζυγός της ζωής αποβαίνει χρηστός καί το φορτίο της υπάρξεως ελαφρό. Τότε ό άνθρωπος με όλο του το είναι αισθάνεται να τον πλημμυρίζει φως ιλαρό καί θείο από όλα τα έλλογα  βάθη καί ύψη του Θεοκτίστου χώρου καί χρόνου.

Για τον σκεπτόμενο άνθρωπο, καί ό χώρος καί ό χρόνος είναι τέρατα, αν δεν αποκτήσουν νόημα δια της αιω­νιότητας, δηλαδή δια της θεανθρωπότητας. Διότι εμείς δεν γνωρίζουμε την αιωνιότητα παρά μόνο μέσα στην κατηγορία, μέσα στο γεγονός, μέσα στην πραγματικότητα της θεανθρωπότητας του Χριστού. Ολόκληρη ή αιωνιότητα, ενωμένη με τον χρόνο, στάθηκε για πρώτη φορά μπροστά στην ανθρώπινη συνείδηση στο Πρό­σωπο του Θεανθρώπου Χριστού. Ό Θεός είναι ό κάτοχος καί φορέας της αιωνιότητας, ό άνθρωπος, εκπρόσω­πος του χρόνου, ενώ ό Θεάνθρωπος είναι ή υψίστη, ή πληρέστατη καί τελειότατη σύνθεση της αιωνιότητας καί του χρόνου. Ό χρόνος αποκτά το πραγματικό του νόημα δια της ενώ­σεως με την αιωνιότητα μέσα στην θεανθρωπινη ζωή του Κυρίου Ιησού.

Φωτιζόμενος από τον Θεάνθρωπο, ό χρόνος δείχνει όλα τα λογικά  ιδιώματα του, διότι καί αυτός δια του Λόγου έγινε (πρβλ. Ίωάν. 1,3). Στην ουσία του ό χρόνος είναι λογικός  καί για αυτό αποτελεί την εισαγωγή στην αιωνιότητα του Λόγου δια της θεανθρωπότητας. Ό σαρκωθείς Θεός Λόγος απέδειξε με βεβαιότητα ότι ό χρόνος είναι προετοιμασία για την αιωνιότητα. Εκείνος πού θα εισέλθει στο χρόνο, εισέρ­χεται ταυτόχρονα στον προθάλαμο της αιωνιότητας. Τέτοιος είναι ό νόμος της υπάρξεως μας.

Ευρισκόμενος στο χρόνο ό άνθρωπος είναι ένα όν, πού προπαρασκευάζεται για την αιωνιότητα. Αν χωρίς τον Θεό Λόγο είναι φοβερή, ανόητη καί βασανιστική ή επίγεια μέσα στο χρόνο ζωή, πόσο μάλλον ή αιω­νιότητα; Ή αιωνιότητα χωρίς τον Θεό Λόγο δεν είναι παρά ή κόλαση. Καί ή επίγεια ζωή χωρίς το Λόγο αποτελεί το προοίμιο καί την προετοιμασία της κολάσεως. Διότι ή κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ζωή χωρίς τον Λόγο, χωρίς Θείο Νόημα, χωρίς Θεία Λογική. Μόνο στην κόλαση δεν υπάρχει ούτε λόγος, ούτε λογικότητα, ούτε νόημα. Ή κόλαση του ανθρώπου αρχίζει ήδη εδώ στην γη, εάν ό άνθρωπος δεν ζει με τον Λόγο, με τον Χριστό. Άλλα καί ό παράδεισος του ανθρώπου αρχίζει ήδη εδώ στη γη, αν ό άνθρωπος ζει με τον Θείο Λόγο, με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Ό σαρκωθείς Θεός Λόγ6ς είναι καί το νόημα, καί ή λογικότητα, καί ό παράδεισος για το ανθρώπινο είναι·. Κάθε τι το αντιλογικό  καί άλογο  είναι συγχρόνως παράλογο καί ανόητο. Καί αυτό είναι εκείνο που δημιουργεί στον άνθρωπο σατανικές διαθέσεις, οι οποίες μετατρέπουν τη ζωή του σε κόλαση.

(Από το βιβλίο «ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ».

 

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Κατηγορίες. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Αρέσει σε %d bloggers: