Παναγία ή Μυροβλύτισσα στην Ιερά Πατριαρχική Μονή

του Αγίου Νικολάου στη Νήσο Άνδρο

 

      Ένα Ιερό άκουσμα, ευχάριστο άκουσμα, πού έχει σχέση με την Πανά­χραντο Δέσποινα του κόσμου είναι ή Ιερά Εικόνα Της στη Μονή Αγί­ου Νικολάου στην Άνδρο, πού όμως συνοδεύεται με το άκρως γλυκόηχο, τιμητικό καί τόσο ελπιδοφόρο για τους πονεμένους κυρίως της ζωής επίθετο, «Παναγία ή Μυροβλύτισσα»,ή «Κυρά Ανδριώτισσα». Είναι ή κατ’ εξοχήν γνωστή σε πολλούς πιστούς ως «Μυροβλύτισσα» Εικόνα της Παναγίας. Σπάνιο το φαινόμενο της μυροβλυσίας ακόμη καί στις ονομα­στές εικόνες της Παναγίας. Διαφοροτρόπως το Θείο ενεργεί καί μέσω των Εικόνων. Το γιατί έτσι ενεργεί καί γιατί ή εν λόγω εικόνα μυροβλύζει, αυτό δεν είναι δικό μας θέμα. Εμείς, με βάση το γεγονός, καταγράφουμε καί λέμε ότι είναι μια ξεχωριστή καί απτή προσφορά, δωρεά, ευλογία καί χάρη για τους παντοιοτρόπως θλιμμένους της ζωής. Εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι καί στο άκουσμα ότι ή Εικόνα αυτή μυροβλύζει, τονώνεται ή πίστη αναπτερώνεται το ηθικό, κρατύνετε ή ελπίδα καί προσελκύονται οι πιστοί στη Χάρη Της στο να φθάσουν στην Άνδρο, να προσκυνήσουν καί ζητήσουν έλεος, δια μέσου του μύρου.

Άπ’ όλες τίς Εικόνες πού εδώ παραθέτουμε, είναι μάλλον ή τέταρτη πού δεν έχει επισκεφθεί ό γράφων το παρόν. Παρά ταύτα την γνωρίζω από πιστούς πού την έχουν επισκεφθεί. Εξαιρέτως όμως τη γνωρίζω από το μύρο της, από το μυρωμένο βαμβάκι πού μου έχουν προσφέρει προ­σκυνητές. Αυτό το άρωμα, αυτή ή ειδική ευωδιά, είναι διαπεραστική, δυ­νατή καί ταυτόχρονα ευχάριστη. Χωρίς υπερβολή δεν ταυτίζεται με αλλά ευώδη πού πωλούν τα αρωματοπωλεία. Όπου δε συμβεί να ανοίξει κανείς το μυρωμένο βαμβάκι, γίνεται αισθητή ή εύωδία. Έτσι θέλει καί ενεργεί ή Χάρη της Θεοτόκου. Άλλα περί αυτού καί στη συνέχεια.

Με βάση ότι έχω ακούσει για τη Μυροβλύτισσα της νήσου Άνδρου καί μάλιστα από την εμπειρία του ευώδους μύρου, ήταν πρέπον να συ­μπεριληφθεί στις εδώ Εικόνες καί ή εν λόγω. Όμως ελάχιστα γνώριζα γύ­ρω από το ιστορικό της Εικόνος. Συμβαίνει πολλές φορές αν δεν έλθει κα­νείς σε μια άμεση επαφή με την πηγή των θεμάτων μένει ημιμαθής. Μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με τον Καθηγούμενο της Μονής Αγίου Νικο­λάου Άνδρου Πανοσιολογιότατο Άρχιμ. καί εν Χριστώ αδελφό π. Δωρό­θεο Θεμελή, τον παρεκάλεσα να μου αποστείλει ότι υπάρχει για το σκο­πό πού θέλω. Με προθυμία δέχθηκε καί μου έστειλε, καί από της θέσεως ταύτης τον υπέρ ευχαριστώ.

Το ιστορικό αυτής της παμπάλαιας Εικόνος είναι άκρως σύντομο. Είναι δε αλήθεια ότι πολλά του παρελθόντος μεταδόθηκαν με σύντομα κείμενα, καί μάλιστα θέματα καί πρόσωπα της Καινής Διαθήκης.

Τούτο υπάρχει ως εισαγωγή «πάσι τοις ευσεβέσιν» στο εκδοθέν υπό της Ί. Μονής Αγίου Νικολάου Άνδρου, με περιεχόμενο εγκώμια καί υμνολογήματα ψαλλόμενα στην αγρυπνία της πανηγύρεως της Μονής 2 Ιουλί­ου. Προσθέτει καί ό Καθηγούμενος από την εμπειρία του καί διακονία του στο Προσκύνημα αυτό στο έτερο απόστειλε τον Παρακλητικό Κανόνα ολίγες περιεκτικές φράσεις, πού θα αναφερθούμε.

Σύμφωνα με το ολιγόγραπτο ιστορικό, «ή αγία αύτη είκών της Θεοτό­κου της ρίζης Ίεσσαί προσεφέρθη ως δώρον εκ του περιωνύμου Ιερού Ναού της Ύπεραγίας Θεοτόκου των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως εις τους Πατέρας του Βλάχ-Σαράι, Μετοχίου της Ιεράς Μονής Αγ. Νικο­λάου Άνδρου εις Κων/πολιν. Οί Πατέρες του Μετοχίου Βλάχ-Σαράι μετέ­φεραν το μέγα τούτο κειμήλιο εις την Κυρίαν Μονήν του Αγίου Νικολάου Άνδρου τον 16ον αιώνα ως πολυτιμότατο θησαύρισμα εκχέον ανά τους αιώνας έως των ημερών μας το άγιον μύρον καί άκτιστον ταύτην ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος ενεργούν δε άπειρα συνεχώς θαύματα καί δηλοποιούν την αέναον ζώσαν παρουσία καί παραμυθίαν καί πρόνοια καί άφατο άγάπην της Κυρίας Θεοτόκου εις τα χειμαζόμενα ποικιλοτρόπως καί λιποψυχούντα τέκνα της ημάς τους σημερινούς αμαρτωλούς καί απειθείς μεν Χριστιανούς, κλίνοντας δε ευλαβώς το γόνυ της ψυχής καί του σώματος εις την άμετρο φιλανθρωπία Αυτής».

Σύμφωνα με αυτό, ή Εικόνα αυτή φέρει το χαρακτηριστικό γνώρισμα καί την επωνυμία της ρίζης του Ίεσσαί, καί τούτο επειδή δεξιά καί αρι­στερά της κυρίως εικόνος ό αγιογράφος έχει αγιογραφήσει Προφήτες οί όποιοι μίλησαν καί έγραψαν για την καταγωγή της Παναγίας από τον Ίεσ­σαί τον Δαυίδ. Ως προς την προέλευση της ή Εικόνα προσφέρθηκε ως δώρον στο Μετόχι της Μονής Αγίου Νικολάου Άνδρου πού υπήρχε στην Κων/πολη, από τον περιώνυμο Ναό των Βλαχερνών. Το πότε αυτό συνέβη δεν αναφέρεται παρά μόνο το ότι οί Πατέρες του Μετοχίου προσέφεραν την εικόνα στην κυρία μονή στην Άνδρο τον 16ο αιώνα. Σύμφωνα με τα γραφόμενα, άγνωστο πότε μυρόβλυσε ή Εικόνα. Μπορούμε να πούμε κατ’ εικασία ότι ή μυρόβλυση είναι δύσκολο να είχε αρχίσει όταν ή Εικόνα ήταν στο Ναό των Βλαχερνών, διότι δεν θα εδωρίζετο. Ίσως να άρχισε στο Μετόχι στην Πόλη. Ας ληφθεί ως δεδομένο ότι μυρόβλυσε στο Μοναστήρι του Αγ. Νικολάου, στο μόνιμο πλέον θρονί της. Ή φράση «εκχέον ανά τους αιώνας έως των ήμερων μας μύρον», αφήνει να νοηθεί ότι ή Εικόνα στο Μοναστήρι μυροβλύζει αιώνες. Δεν διασώθηκε ή πρώτη εκκίνηση του

Περί της τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας Δεσποίνης Θεοτόκου καί αειπαρθένου Μαρίας, εις τον Ναόν των Βλαχερνών

Μια «κρυφή» εορτή αφιερωμένη στη «Μητέρα του Φωτός» είναι καί ή «Κατάθεσις της τιμίας Εσθήτος της Ύπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχέρναις» (473). όπως αναφέρει το ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 2 Ιουλίου, ημέρα πού εορτάζεται επίσημα αυτό το γεγονός. Μάλιστα είναι ή πρώτη καί κυρία εορτή την ήμερα αυτή. Όντως είναι «κρυφή» εορτή, υπό την έννοια ότι ελάχιστοι γνωρίζουν για το θέμα αυτό, σε αντίθεση με την τίμια Ζώνη πού γνωρίζουν πολλοί. Επειδή έστω έμμεσα συνδέεται με το θέμα μας πού είναι ή Παναγία, θα κάνουμε λόγο. Πώς λοιπόν έχει το θέμα, ή ιστορία του ιερού αυτού κειμηλίου της Θε­οτόκου πού ονομάζεται Έσθήτα καί πώς έφθασε στην Κωνσταντινούπολη ;

Όταν αυτοκράτορας ήταν ό Λέων ό Μεγάλος ό Μακέλλης περί το 470 μ.Χ.. δύο Πατρίκιοι (αξιωματούχοι) αυτού, ό Γάλβιος καί ό Κάνδιδος. από θείο πόθο κινηθέντες πορεύθηκαν στους Αγίους Τόπους για προσκύ­νηση. Περιδιαβαίνοντας τα ιερά Προσκυνήματα μετά την Γαλιλαία καί τη Ναζαρέτ. κατά θεία οικονομία, όπως αποδείχθηκε, βρέθηκαν σε ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής καί απεφάσισαν να διανυκτερεύσουν στο σπίτι μιας σεβάσμιας γερόντισσας Χριστιανής Εβραίας. Εκεί λοιπόν οί δύο Πατρίκιοι είδαν ότι συνέχεια του κυρίως σπιτιού υπήρχε καί άλλος κλει­στός χώρος καί Εκεί υπήρχαν κάποιοι ασθενείς άνδρες καί γυναίκες, με λαμπάδες καί λιβάνια προσευχόμενοι. Από το χώρο δε αυτό, ερχόταν καί μια άρρητος εύωδία. Ήταν τόσο φυσικό να ρωτήσουν τη σεβάσμια γερό­ντισσα καί αυτή απάντησε: «Ό Θεός πρόσταξε καί γίνονται εις τούτον τον οίκον μεγάλα θαυμάσια· δαίμονες από τους ανθρώπους διώκονται, τυφλοί αναβλέπουσι. χωλοί περιπατούσι καί πάσα άλλη ανίατος ασθένεια θεραπεύεται στους προσερχόμενους με πίστη». Καί αυτοί είπαν: «Καί πόθεν έλαβε εξ αρχής ούτος ό τόπος αυτό το χάρισμα; Παρακαλούμεν να μας ειπείς δια την άγάπην του Θεού, ότι καί ημείς δια να δοξάσωμεν τα θεία Μυστήρια ήλθομεν από τόπον μακρινό να προσκυνήσωμεν».

Αμέσως φάνηκε ότι δεν ήθελε να φανερώσει την υπόθεση. Συμπλήρωσε μόνο: «Άλλο δεν ήξεύρω να σας ειπώ. ει μη μόνον, ότι ό τόπος είναι πεπληρωμένος της θείας χάριτος». Τότε οί δύο άρχοντες διέγνωσαν ότι κάτι μεγάλο μυστήριο κρύπτεται Εκεί. Έτσι την παρακάλεσαν καί την εκολάκευσαν να τους πει την όλην αλήθεια καί ότι δεν έχει να υποστεί βλάβη ή ζημία αφού αυτοί είναι ξένοι καί φεύγουν. Τότε ή σεμνή εκείνη γυναίκα τους είπε: «Από την ώραν πού επιστεύθη Τούτο το θείον Μυστήριον δεν το φανέρωσα τίνος ουδέποτε, καθώς καί οι προγονοί μας δεν το ομολόγησαν τινός ανδρός κατά τον όρκο οπού αλληλοδιαδόχους ελάβομεν άλλ’ επειδή βλέπω από τους λόγους σας ότι είσθε άνθρωποι ευλα­βείς καί αιδέσιμοι.

Θέλω να σας ειπώ εξ αρχής την υπόθεσιν αλλά να μην ομολογήσετε το πράγμα εις άλλον τινά αλλά να φυλάξετε κεκρυμμένο το μυστήριον. Γινώσκετε ότι εις τούτον τον ταπεινόν οικίσκο είναι πεφυλαγμένο ένα ίμάτιον της Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας εις μικρόν κιβώτιο του οποίου ή χάρις καί θεία δύναμις ενεργεί τοιαύτα θαυμάσια». Συγκλονίστηκαν οι δύο ή δε γερόντισσα συνέχισε· «Αύτη ή Θεία Παρθένος Θεο­τόκος εις τον καιρόν της Κοιμήσεως, είχε δύο γυναίκας παρθένους πολύ οικείας, εις τάς οποίας χάρισε δύο χιτώνας, τους οποίους φορούσε  ή Δέ­σποινα να τάς έχουν χάριν ευλογίας. Μία από αύτάς τάς δύο γυναίκας ήτο από το γένος μου καί εις τον θάνατον της άφήκεν άλλην παρθένον συγ­γενή αυτής αυτό το θείον ίμάτιον καί αυτή άλλης κατά διαδοχή παραγγέλλουσαι να μην το ομολογήσουν, καί ούτω κατήντησε εις έμέ την ανάξια καί τώρα δεν υπάρχει άλλη παρθένος να της αφήσω τον θησαυρόν αυτόν τον πολύτιμο». Με πολλή συγκίνηση ευχαρίστησαν τη γυναίκα καί τόνισαν ότι στα όρια της Παλαιστίνης δεν θα αναφέρουν ότι άκουσαν. Την παρακάλεσαν ακόμη να επιτρέψει να κοιμηθούν στον ιερό αυτό χώρο για να προσευχηθούν έτι περισσότερον καί λάβουν χάρη καί ευλογία. Έ γυναίκα δέχθηκε καί τους ετοίμασε όπως μπορούσε. Ή χαρά καί συγκίνη­ση τους έφθασαν έως δακρύων. Προσευχόμενοι καί ευχαριστούντες την Παναγία πού τους αξίωσε τέτοιας χάριτος, ελάχιστα κοιμήθηκαν. Όταν διαπίστωσαν ότι μέρος των ασθενών είχαν σε άλλο χώρο κοιμηθεί διότι οι πολλοί είχαν φύγει, πήραν ακριβώς τα μέτρα (διαστάσεις) του κιβωτίου εκείνου. Το πρωί αφού ευχαρίστησαν τη γυναίκα αποχαιρετώντας την της είπαν, ότι πριν αφήσουν την Παλαιστίνη θα περάσουν να προσκυνήσουν καί θα τίς φέρουν από ευγνωμοσύνη δώρα.

Στη συνέχεια κάπου στα Ιεροσόλυμα βρήκαν έναν ξυλουργό καί του είπαν να τους ετοιμάσει, από παλαιά ξυλεία κιβώτιο σύμφωνα με τα μέ­τρα πού του έδωσαν. Έτσι μετά παρέλευση ημερών ξαναβρέθηκαν (με το κιβώτιο εντός σάκου), στο χωριό εκείνο καί στο σπίτι της γερόντισσας. Έχοντες μαζί τους τα αναγκαία φαγητά έφαγαν με τη γυναίκα καί συνευφράνθησαν. Καί πάλι θέλησαν να κοιμηθούν εντός του ιερού εκείνου χώρου για χάρη καί ευλάβεια, όπως καί έγινε. Αυτοί έχοντας το γνωστό τους σκοπό είχαν στο βάθος καί ένα φόβο μήπως δεν είναι θέλημα της Πα­ναγίας ή τολμηρή ενέργεια πού θα πράξουν. Έτσι προσευχόμενοι με δά­κρυα εδέοντο στη Θεομήτορα να τους ελεήσει για ότι θα πράξουν. Μετα­ξύ άλλων είπαν καί τούτο εκείνη τη νύκτα. «Πιστεύομεν ότι είναι ορισμός σου καί θέλημα να έλθη καί αυτός ό πολύτιμος θησαυρός εις την τιμώσαν  σε πόλιν, την σήν επώνυμο, εις ασφάλεια καί περιποίησιν των ορθοδό­ξων δούλων σου καί σωτηρίαν διαιωνίζουσαν δια Τούτο τολμώμεν να εγγίσωμεν οι ανάξιοι εις το ιερόν Τούτο κιβώτιο καί ή χάρις σου να μας συγχώρηση την τόλμη μας». Έτσι εκείνη τη νύκτα τρέμοντες αλλά καί χαί­ροντες έκαναν αλλαγή κιβωτίων χωρίς να διακρίνεται τίποτε το επιλήψι­μο. Το πρωί όλα ήταν φυσιολογικά, χωρίς να εννοήσει ή απονήρευτη γε­ρόντισσα το συμβάν, την αποχαιρέτησαν με πολλές ευχαριστίες, έφυγαν μετά ανεκλάλητης χαράς για τη Βασιλεύουσα.

Φθάσαντες. σκέφθηκαν να μην ομολογήσουν αρχικά το γεγονός. Έχο­ντες προσωπικό χώρο πλησίον του Κερατίου Κόλπου, ό οποίος ονομάζεται Βλαχέρναι. έκτισαν ναό στο όνομα των Αποστόλων Πέτρου καί Μάρκου, καί όχι της Θεοτόκου για να μη δώσουν στόχο. Εκεί έθεσαν το ιερό κιβώτιο καί φρόντισαν να γίνονται ιεροπραξίες. Όμως ή Χάρη της Παναγίας ενεργούσε θαύματα καί το θέμα έπαιρνε διαστάσεις. Έτσι ανακοίνωσαν στον αυτο­κράτορα Λέοντα το όλο θέμα το τι έφεραν από τους Αγίους Τόπους, καί ό οποίος χάρηκε  υπερβαλλόντως για το χαρμόσυνο γεγονός καί τίμησε τούς δύο Πατρικίους καί τους μακάρισε πού ό Θεός τους αξίωσε να φέρουν τέ­τοιο θησαυρό στην Πόλη. Πάραυτα πήγε στο Ναό καί προσκύνησε με συ­γκίνηση την Εσθήτα της Παναγίας (είδος γυναικείου φορέματος). Τιμώντας ό Βασιλεύς το ιερό κειμήλιο κατασκεύασε ειδικό κουβούκλιο καί περιτύλι­ξε την Εσθήτα με πορφυρίδα βασιλική καί έβαλε σε ειδική θήκη την οποία σφράγισε με βούλα καί υπογραφή. Το επίσης σπουδαίο, τον υπάρχοντα μάλλον ναό της Θεοτόκου πού νωρίτερα είχε κτίσει ή Πουλχερία, επεξέτεινε ό Λέων σε μεγαλοπρεπή προς χάρη της Παναγίας, τον γνωστό καί με τόση φήμη Ναό των Βλαχερνών, καί εκεί έθεσε την ιερά Έσθήτα. Ώστε ό Ναός της Παναγίας των Βλαχερνών με την τόση ιστορία έγινε προς χάρη του ιερού κειμηλίου. Όσο ζούσαν οι δύο Πατρίκιοι αλλά καί ό Λέων είχαν μια συνεχή σχέση με το Ναό αυτό καί την αγία σορό, όπως ονομάσθηκε ή κατάθεση της Εσθήτος καί θεσπίστηκε ή εορτή στις 2 Ιουλίου.

Ό μεγαλοπρεπής αυτός Ναός με τον πνευματικό θησαυρό εντός, πήρε τέτοιες διαστάσεις, ώστε μάλλον έγινε το μεγαλύτερο Προσκύνημα της Κων/λεως. καί αφού το Προσκύνημα συνοδευόταν από ποικίλα θαύματα για χίλια χρόνια έως φυσικά την άλωση. Πέραν αυτών ή Θεοτόκος Δέ­σποινα με ιερό «ορμητήριο» το Ναό αυτό συνέδραμε σε κινδύνους καί επιδρομές, σε λιμούς καί λοιμούς καί οποία λυπηρά τους κατοίκους της Πόλεως. Αυτός ό Ναός ήταν καί το κέντρο «αμύνης» στην επίθεση των Αβάρων Εκεί εψάλη ό Ακάθιστος Ύμνος.

Σε μεταγενέστερους από τότε χρόνους, μετά το σωτηριώδες τέλος μιας πολιορκίας της Κων/λεως, ό Πατριάρχης για ευχαριστίες της Παναγίας αλλά  και την τόνωση του λαού κάλεσε άρχοντες καί αρχόμενους καί έκαναν μεγάλη περιφορά  με  την Έσθήτα φερομένη, μαζί καί ό αυτοκράτορας του καιρού εκείνου χωρίς στέμμα, ταπεινά φερόμενος, ακολουθούσε ψάλλοντας με  το λαό το «Κύριε ελέησον». Φθάσαντες καί πάλι στο Ναό των Βλαχερνών  έξω αυτού, σε  ψηλή  εξέδρα ό Πατριάρχης, αφού έκανε εκτενή δέηση άνοιξε  ενώπιον τόσου λαού την ιερά θήκη πήρε στα χέρια του την ιερά Έσθητα της Θεοτόκου την σήκωσε καί βλέποντας την όλοι επευλόγησε ό λαό ψάλλοντας με άκρα συγκίνηση. Στη συνέχεια πέρασε κατά δεκάδες χιλιάδας ο λαός για ώρες πολλές καί προσκύνησε το μοναδικό αυτό κειμήλιο της Παρθένου. Όντως μέρες δόξας και πίστης.

Που πλέον  ευρίσκεται ή  ιερά Έσθήτα; «…Ή εσθής της Θεοτόκου εν αργυρά επίχρυσω σορώ καιεν  ιδιαιτέρω παρεκκλήσιω. το όποιον εκαλείτο δια  τούτο και «Αγία Σορός» κείμενον προς βορρά του Αγίου Βήματος, καί κιτισθέν  υπό Λέοντος του Μεγάλου. Ή εσθής αύτη ήτις ονομάζεται καί «Μαφόριο» εκτου εβραϊκού μαφορά  δηλούντος σκέπασμα της κεφαλής. δεν ήτο κυρίως φόρεμα. Άλλα σκέπασμα – πέπλος, κεφαλής επικάλυμμα. Μαζί δε με’ αλλά κειμήλια    μετακομίσθη εκ Κωνσταντινουπόλεως εις Ευρώπη  όπου εσώζετο εν τη «μονή των Τριβήρων» εν Γαλλία, ην δε εξ ερίων  εύφθαρτων εξειργασμένον καί ή κρόκη καί ό στημων ομοειδή καί όμόχροα. καί αδιάλυτο επί τοσαύτους αιώνας.

Και διαμένει πάντως και μέχρι του νύν όπου και αν σώζεται. Εφερον δε αυτό οι αυτοκράτορες μεθ` εαυτών στρατεύοντες και το εκράτουν εν είδει σημαίας……» (ΒΙΒΛΊΟ «τα θαύματα της Παναγίας» 1890. σελ. 453).

Το κείμενο αυτό λέει ότι η ιερά Εσθήτα από την Πόλη μετακομίσθη σε μονή της Γαλλίας προφανώς από τους Σταυροφόρους  στην οποια και μάλον υπάρχει.

Ως προς το Ναό των Βλαχερνών. «το 1453 οί «Οθωμανοί ερειπωμένη βρήκαν την βλαχερνίτισσα για αυτό καί ουδέποτε την «ορέχθηκαν». να την κάνουν τζαμί. ό ιστορικός Γεώργιος Φραντζής μας πληροφορεί ότι είχε καεί το 1434 από απροσεξία  κάποιον αρχοντόπουλων. Αργότερα την ξαναέκτισαν ξυλοστέγη βασιλικά- Στα γεγονότα 6-7 Σεπτ. 1955 ή Παναγία των Βλαχερνών υπέστη σημαντικές  καταστροφές… Ανακαινίσθηκε το 1960  ταπεινός πλέον ό Ναός όπως τον βλέπουμε.

Ως πρός την αρπαγή- κλοπή  της Έσθήτος (ωμοφόριο της Θεοτόκου) από τη γυναίκα εκείνη φάνηκε ότι ήταν θέληση της Παναγίας να πάει στην Πόλη με όσα συνέβησαν για αυτή γύρω για χίλια χρόνια. Όπως δε είπε. δεν είχε πρόσωπο να την αφήσει. Μάλλον δεν θα έμαθε για την «κλοπή». ή δε ασθενείς μετά το θάνατό της θα έπαψαν να πηγαίνουν μύρου καί τα τότε ιστορικά περιστατικά πού ή Χάρη Της άνοιξε αυτή την Ουράνια πηγή το ιερό μύρο. Κατά κανόνα, στην αρχή τα θέματα αυτά παίρνουν διαστάσεις, αφού ή πίστη ακόμη καί ολιγόπιστων καί αδιαφο­ρών κάποιες φορές «φουντώνει», ειδικά δε στην περίπτωση εκροής μύρου – σπάνια περίπτωση – συνοδεύεται από πληθώρα ποικίλων θαυμάτων με προεξάρχοντα πάντα τίς σωματικές ιάσεις.

Στα γραφόμενα ότι ή παρουσία του μύρου ενεργεί «άπειρα θαύματα τα όποια δηλοποιούν την αέναον αγάπην της Κυρίας Θεοτόκου», έχουμε μια συμπύκνωση της πλημμυρίδας των θαυμάτων καί του παροξυσμού της αγάπης της Παντανάσσης προς τους πονεμένους καί θλιμμένους πιστούς πού δέονται καί παρακαλούν. Εδώ θέση έχει καί το εξής: με το να μη κυκλοφορεί ή Ιερά Μονή βιβλίο θαυμάτων, να μη δίνει δηλαδή έντονη έμφα­ση στην πληθώρα των θαυμάτων, είναι σαν να λέει: Προέχει ή πίστη, ή εν Χριστώ ζωή, ή απόλυτη δηλαδή εμπιστοσύνη στη Χάρη Της, όπου αυτά υπάρχουν, ας σπεύδουν να προσπίπτουν μετά δέους καί να λαμβάνουν όταν εκείνη το εγκρίνει. Καί Τούτο διότι τα θαύματα πού τόσο εντυπωσιάζουν καί τόση σημασία δίδεται, δεν είναι αυτοσκοπός. Βέβαια, ή Πα­ναγία θέλει να ανακουφίζει από αγάπη καί έλεος, κυρίως όμως αποσκοπεί στην αύξηση της πίστεως, στη βίωση των εντολών του Χριστού, στη μυ­στηριακή ζωή της Εκκλησίας.

Ως προς την εκροή του μύρου στο κείμενο αναφέρεται ότι ή παροχή οφείλεται «εις την άκτιστον ένέργειαν του Αγίου Πνεύματος». Τόσο πε­ριεκτική ή φράση. Δεν λέει ουσία (του Θείου), καθότι παντάπασι απλη­σίαστη ανθρωπίνως, αλλά ενέργεια, οπότε γίνεται νοητό ότι ή παροχή του Ιερού μύρου δεν είναι γήινο άγιασμα, δηλαδή νερό πού ή Χάρη το μετα­τρέπει σε θεραπευτικό καί πάντα διατηρήσιμο, αλλά μύρο προερχόμενο απευθείας από το Άγιο Πνεύμα, αφού το Ιερό αντικείμενο ή εικόνα ανα­βλύζει όχι κάτι γήινο αλλά Ουράνιο. Όντως μυστήριο το φαινόμενο, καί δεν λέμε ορθολογιστικά πώς συμβαίνει, αλλά γιατί συμβαίνει, για παροχή καί για του τρόπου αυτού πλούσιου ελέους, χάρη σε αμαρτωλά πλην πιστεύοντα τέκνα της Εκκλησίας.

Ως προς την έκταση της φήμης πού έχει πάρει ή Χαριτόβρυτος Ιερά Εικόνα, ό Καθηγούμενος π. Δωρόθεος τονίζει ότι: «Το μέγα αυτό θησαύ­ρισμα της γεραράς ημών Μονής, εις ην καταφθάνουν καθ’ ήμέραν απ’ όλον τον κόσμον πλήθη ψυχών καί εναποθέτουν προ των ποδών Της τους πό­νους, τάς θλίψεις καί τα αιτήματα των με άμετρο εμπιστοσύνη κομίζο­ντες εξ αυτής την δύναμιν καί παρηγοριά δια την ουρανοδρόμον πορείαν των καί της δωρεάς τα ιάματα». Δίδει έμφαση ότι πρέπει «με άμετρο εμπιστοσύνη» να ζητούμε προσευχόμενοι τίς δωρεές. Τονίζει ειδικά και Τούτο. Να δίδει ή Παναγία «την δύναμιν καί παρηγοριά δια την ουρανό -δρόμο πορείαν», πού σημαίνει ότι πέραν των δωρεών για υγεία καί τα συναφή, πού είναι τόσο εύκολο να ζητούμε καί το κάνουμε από ανάγκη, το πρέπον καί σωτήριο να ζητούμε δύναμη καί παρηγοριά στον αγώνα της πίστεως, των αρετών καί στην προσήλωση της βιώσεως της πίστεως, ότι δηλ. οδηγεί στην ουράνια σωτηρία.

Έκτος της τιμής καί πανηγύρεως πού τελεί ή Μονή στον Άγιο Νικό­λαο, πανήγυρη τελεί στις 2 Ιουλίου «προς τιμήν της τίμιας Έσθήτος της Ύπεραγίας Θεοτόκου καί της Αγίας Ζώνης, τμήμα των οποίων εν τη Ιερά Μονή τεθησαύρισται, ωσαύτως δε καί προς τιμήν της θαυματουργού καί Μυροβλύτου Εικόνος της «Ρίζης του Ίεσσαί» της αυτής Μονής». Ώστε ή Μονή κατέχει καί τμήματα των ιερών κειμηλίων της Παναγίας. Καί ναι μεν είναι γνωστόν ότι ή Αγία Ζώνη ευρίσκεται στην Ί. Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, τμήμα τιμίας Έσθήτος ίσως είναι το πρώτον πού υπάρχει σήμε­ρα, σε ορθόδοξα χέρια. Ή τ. Έσθήτα υπάρχει σε μονή της Γαλλίας όπως γίνεται λόγος στο παρόν «περί της τιμίας Έσθήτος.,.». Φαίνεται ότι καί τα δύο έχουν προέλθει από το Ναό των Βλαχερνών, οπού κάποτε υπήρχαν τα δύο αυτά κειμήλια.

 

Θεοτοκίον. Ήχος πλ. δ’.

Την ψυχήν μου Παρθένε την ταπεινήν, την εν ζάλη του βίου των πειρασμών, νυν ως ακυβέρνητον, ποντουμένην πανάμωμε, αμαρτιών τω φόρτω φανείσαν υπέραντλον, καί εις πυ­θμένα Αδου, πεσείν κινδυνεύουσαν φθάσον Θεοτόκε, τη θερμη σου πρεσβεία και σώσον παρέχουσαν σον λιμένα τον εύδιον, ίνα πίστει κραυγάζω σοι. Πρέσβευε τω σω Υιώ καί Θεώ των πταισμάτων δούναι μοι την αφεσιν σε γαρ έχω ελπίδα, ό δούλος σου Δέσποινα.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Κατηγορίες. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Παναγία ή Μυροβλύτισσα στην Ιερά Πατριαρχική Μονή
Αρέσει σε %d bloggers: