ακολουθια

Κύριε εκέκραξα ψάλλομεν στιχηρά κατανυκτικά Δεσποτικά. Πνεύματι, δι’ αγαθότητα Κύριε· είτα πεποίηκας, λογικόν με ζώον, ίνα σου το άγιον, δοξάζω παντοδύναμε όνομα, εγώ δε μάλιστα, τοις αισχροίς μου έργοις πάντοτε, ατιμάζω· αλλά φείσαι δέομαι.

Τη Κυριακή εσπέρας.

Μετά τον προοιμιακόν Ψαλμόν και το ενδιάτακτον Κάθισμα του Ψαλτηρίου, εις το

Ήχος α’. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Τα πάντα παρήγαγες τω σω, Λόγω και τω

Γνώθι σου ταλαίπωρε ψυχή, την θείαν ευγένειαν, και την πατρίδα την άφθαρτον, και σπεύδε πάντοτε, αγαθοεργίαις, ταύτην καταλήψεσθαι· μηδέν σε των φθαρτών προσηλώσειε, της άνω μοίρας ει, το δε σώμα γη και φθείρεται· μη νικήση, το χείρον την κρείττονα.

τον Κτίστην ταλαίπωρε, σαυτή απέργασαι, και συγχώρησιν εξαίτησαι, πριν την θύραν, κλείση σοι ο Κύριος. και ταις εκείθεν ελλάμψεσι, καταστραπτόμενοι, και φωτοχυσίαις, αιωνίως λάμποντες, και φώτα χρηματίζοντες δεύτερα, Χριστώ πρεσβεύσατε, δωρηθήναι ταις ψυχαίς ημών, την ειρήνην, και το μέγα έλεος. θεάμονες, σοφίας αϊδίου γεγόνατε, φωτός πληρούμενοι, και λαμπάδες συστρεφόμεναι, αρμοζόντως, επαναδεικνύμενοι.Θεοτοκίον, όμοιον. πλάτος μετανοίας με ίθυνον, πανσθενεστάτη σου, προστασία· και γαρ δύνασαι, οία Μήτηρ, του πάντα ισχύοντος.

Δεύρο παναθλία μου ψυχή, προς τον υπεράγαθον, θερμοίς τοις δάκρυσι πρόσελθε, τα πεπραγμένα προ της κρίσεως σου, πάντα εξαγόρευσον, και ίλεων

Έτερα των Ασωμάτων, όμοια.

Ασώματοι Άγγελοι Θεού, θρόνω παριστάμενοι,

Αθάνατοι Άγγελοι ζωήν, όντως την ανώλεθρον, παρά της πρώτης δεξάμενοι, ζωής πανόλβιοι, αϊδίου δόξης, και σεπτοί

Αρχάγγελοι Άγγελοι Αρχαί, Θρόνοι, Κυριότητες, τα Σεραφίμ εξαπτέρυγα, και πολυόμματα, Χερουβίμ τα θεία, της σοφίας όργανα, Δυνάμεις Εξουσίαι θειόταται, Χριστώ πρεσβεύσατε, δωρηθήναι ταις ψυχαίς ημών, την ειρήνην, και το μέγα έλεος.

Δόξα, και νυν.

Μαρία το άμωμον και νουν, πάντα υπερκείμενον, της καθαρότητας όχημα, περικρατούμενον, πολλαίς αμαρτίαις, και στενοχωρούμενον, προς

Φως ιλαρόν, το προκείμενον της ημέρας και το Καταξίωσον.

Το

. Προς σε ήρα τους οφθαλμούς μου… καταδεδίκασμαι Σωτήρ, λογισμόν μοι δώρησαι, επιστροφής ο Θεός, ίνα κράζω· σώσον με, ευεργέτα αγαθέ και ελέησόν με.. Ελέησόν ημάς, Κύριε….

Απόστιχα κατανυκτικά.

Ότι το πέλαγος πολύ, των παραπτωμάτων μου Σωτήρ, και δεινώς βεβύθισμαι ταις πλημμελείαις μου, δος μοι χείρα σώσον με, ως τω Πέτρω, ο Θεός, και ελέησόν με.

Στίχ

Ότι εννοίαις πονηραίς, και έργοις

Στίχ

και ελέησον ημάς, ως μόνος οικτίρμων.Θεοτοκίον. των επί γης ανθρώπων, κραταιά προστασία, άχραντε Παρθένε σώσον ημάς, τους εις σε καταφεύγοντας, ότι εν σοι τας ελπίδας μετά Θεόν, Θεοτόκε ανεθέμεθα. Νυν απολύεις, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον της εορτής ή το παρόν, και απόλυσις. Ήχος δ’., εκτενώς και βοώντας· εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς ως ταξιάρχαι των άνω δυνάμεων., το Θεός Κύριος μετά των στίχων αυτού, και το απολυτίκιον ως ανωτέρω.

Μαρτυρικόν.

Τη πρεσβεία Κύριε, πάντων των Αγίων, και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δός ημίν,

Δόξα, και νυν.

Των ουρανίων ταγμάτων το αγαλλίαμα,

Το

Απολυτίκιον.

Των ουρανίων στρατιών αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεν υμάς ημείς οι ανάξιοι, ίνα ταις υμών δεήσεσι τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγων, της αύλου υμών δόξης, φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας

Θεοτοκίον.

Τη ανατραφείση εν τω ναώ, εις τα άγια των αγίων, τη περιβεβλημένη την πίστιν και την σοφίαν, και την άμεμπτον παρθενίαν, ο αρχιστράτηγος Γαβριήλ. προσέφερεν ουρανόθεν, τον ασπασμόν και το χαίρε· Χαίρε ευλογημένη, χαίρε δεδοξασμένη, ο Κύριος μετά σου.

Τη Δευτέρα πρωί εις τον Όρθρον.

Μετά τον εξάψαλμον

Ψαλτηρίου ψάλλομεν τα παρόντα κατανυκτικά Καθίσματα. Θεός ιλάσθητί μοι και σώσον με. αμαρτωλός; το βάρος και τον καύσωνα της ημέρας ουκ εβάστασα· τοις περί την ένδεκάτην ώραν, συναρίθμησόν με ο Θεός και σώσον με. Θεοτοκίον. Θεοτόκε, η εν ουρανοίς ευλογημένη, και επί γης δοξολογουμένη, χαίρε Νύμφη ανύμφευτε. αλλ’ αυτός Ελεήμον, προφθάσας με διάσωσον, και κολάσεως λύτρωσαι· ρύσαι Δέσποτα, της των ερίφων μερίδος, και αξίωσον, εκ δεξιών σου με στήναι, Κριτά δικαιότατε. Θεοτοκίον.

Μετά δε την πρώτην στιχολογίαν του

Ήχος α’.

Εν ανομίαις συλληφθείς εγώ ο άσωτος, ου τολμώ ατενίσαι εις το ύψος του ουρανού, αλλά θαρρών εις την φιλανθρωπίαν σου, κράζω· ο

Ει ο δίκαιος μόλις σώζεται, εγώ που φανούμαι ο

Δόξα, και νυν.

Άχραντε

Μετά την δευτέραν στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα Καθίσματα.

Τον τάφον σου Σωτήρ.

Αγκάλας πατρικάς, διανοίξαι μοι σπεύσον, ασώτως τον εμόν, κατηνάλωσα βίον, εις πλούτον αδαπάνητον, αφορών των οικτιρμών σου Σωτήρ· νυν πτωχεύουσαν, μη υπερίδης καρδίαν, σοι γαρ Κύριε, εν κατανύξει κραυγάζω, ήμαρτόν σοι, σώσον με.

Τo βήμα σου φρικτόν, και η κρίσις δικαία, τα έργα μου δεινά,

Δόξα, και νυν.

Κυβέρνησον Αγνή, την αθλίαν ψυχήν μου, και οίκτειρον αυτήν, υπό πλήθους πταισμάτων, βυθώ ολισθαίνουσαν, απώλειας Πανάμωμε, και εν ώρα με, τη φοβερά του θανάτου, ελευθέρωσαν, κατηγορούντων δαιμόνων, φρικτής αποφάσεως.

Μετά την τρίτην στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα Καθίσματα.

Τον τάφον σου Σωτήρ.

Αφρόνως από σου, μακρυνθείς Πανοικτίρμον, ασώτως τον εμόν, εδαπάνησα βίον, δουλεύων τοις πάθεσι, τοις αλόγοις εκάστοτε· αλλά δέξαι με, ταις των Αγγέλων πρεσβείαις, Πάτερ εύσπλαγχνε, ώσπερ τον άσωτον παίδα, και σώσόν με δέομαι.

Μαρτυρικόν.

Αθλήσεως καύχημα, και στεφάνων αξίωμα, οι ένδοξοι αθλοφόροι, περιβέβληνταί σε Κύριε· καρτερία γαρ αικισμών, τους ανόμους ετροπώσαντο, και δυνάμει θεϊκή, εξ ουρανού την νίκην εδέξαντο. Αυτών ταις ικεσίαις, ελευθέρωσαν του αοράτου εχθρού, Σωτήρ και σώσον με.

Θεοτοκίον. Τον τάφον σου Σωτήρ. παθών τυραννίδος, τον μόνον κατάκριτον. έπειτα ένα εκ των κατανυκτικών κανόνων και την Ωδήν της Θεοτόκου· είτα το Ήχος β’. Γυναίκες ακουτίσθητε. και τα εξαπτέρυγα, υπέρ ημών πρεσβεύσατε, του λυτρωθήναι κινδύνων, και του πυρός του ασβέστου..

Δόξα, και νυν.

Αύλων στρατιών, υπερέχουσα Κόρη, και τάξεις ουρανών, υπερβαίνουσα μόνη, επάξιον την αίνεσιν, παρ’ αυτών δέχη πάναγνε· αλλά πρέσβευε, τω σω Υιώ συν Αγγέλοις, του ρυσθήναι με, της των

Λέγομεν τον ν’ (50όν) Ψαλμόν και

Εξαποστειλάριον.

Αρχάγγελοι και Άγγελοι, Αρχαί και Kυριότητες, Δυνάμεις και Εξουσίαι, και Θρόνοι, πολυόμματα, τα Χερουβίμ και Σεραφίμ, νυν

Θεοτοκίον

Σοι δόξα πρέπει.

Απόστιχα των Αίνων κατανυκτικά. Ήχος
α’.

Συ μου προστάτις Άχραντε, και ισχυρόν προπύργιον, και προστασία του κόσμου, και σοι προσπίπτω κραυγάζων· των οδυνών με λύτρωσαι, και του πυρός εξάρπασον, του αιωνίου Παρθένε, τον επί σοι πεποιθότα.

Είτα τους Αίνους και το

· ο Θεός ιλάσθητί μοι και σώσον με. Ένεπλήσθημεν το πρωί… .

Άλλος σε κόσμος ψυχή αναμένει, και Κριτής τα σα μέλλων δημοσιεύειν κρυπτά και δεινά· μη ουν εμμείνης τοις ώδε, αλλά πρόφθασαν βοώσα τω Κριτή

Στίχ.

με Σωτήρ μου, τη ραθυμία της αμαρτίας συνεχόμενον· διέγειρόν μου τον λογισμόν προς μετάνοιαν, και του σου αμπελώνος εργάτην δόκιμον ανάδειξόν με, δωρούμενός μοι της ενδεκάτης ώρας τον μισθόν, και το μέγα έλεος. Και έστω ή λαμπρότης….

Μη αποδοκιμάσης

Στίχ.

. Αυτών ταις ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός ημών, την ειρήνην δώρησαι τω κόσμω σου, και ταίς ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

Μαρτυρικόν.

Τους αθλοφόρους του Χριστού δεύτε λαοί άπαντες τιμήσωμεν, ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, τους φωστήρας του κόσμου και κήρυκας της πίστεως, την πηγήν την αέναον, εξ ης αναβλύζει τοις πιστοίς τα ιάματα

Θεοτοκίον. Των ουρανίων ταγμάτων. Αγαθόν το εξομολογείσθαι, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον, Aπόστολος, Εύαγγέλιον και απόλυσις..

Δόξα, και νυν.

Αγιωτέρα αγίων πασών δυνάμεων, τιμιωτέρα πάσης, κτίσεως Θεοτόκε, Δέσποινα του κόσμου σώσον ημάς, τον Σωτήρα κυήσασα, από πταισμάτων μυρίων ως αγαθή, και κινδύνων ταις πρεσβείαις σου.

Το

Τη Δευτέρα εσπέρας

Κύριε εκέκραξα ψάλλομεν στιχηρά κατανυκτικά Δεσποτικά. Ότε εκ του ξύλου. κατανύξεως πόθον, τη ταπεινή μου ψυχή· έγειρον εξ ύπνου με, δεινής πωρώσεως, και το σκότος απέλασον, το της ραθυμίας, και της απογνώσεως, λύσον την ζόφωσιν, όπως ανανεύσας ο τάλας, σοι προσκοληθήσωμαι Λόγε, και σου τοις θελήμασι πορεύσομαι. και ανεξίκακε, σοι προσπίπτω εύσπλαγχνε, σε ικετεύω θερμώς, σοι κραυγάζω δεόμενος, ημάρτηκα σώσον, σώσον με τον άσωτον, τη ευσπλαγχνία σου, όπως ευχαρίστως κραυγάζω· Κύριε, συγχώρησιν δος μοι και σου τη χρηστότητι πορεύσομαι. παμμάκαρ, ότι συ μου πέλεις καταφύγιον. και δείξον μερίδος, τον αυτοκατάκριτον, όντα τοις πταίσμασι, μάκαρ σωζομένων ευχαίς σου, ένθα των Αγίων χορείαι, και χαρά υπάρχει η ανέκφραστος.

Μετά τον προοιμιακόν Ψαλμόν και το ενδιάτακτον Κάθισμα του Ψαλτηρίου, εις το

Ήχος β’.

Δος μοι μετανοίας λογισμόν, δος και

Μόνε ευδιάλλακτε Χριστέ, μόνε υπεράγαθε

Πάντα άπερ ήμαρτον εις σε, λόγοις τε και έργοις Θεέ μου, και ενθυμήσεσι, πάντα εξαγγέλλω σοι, πάντα νυν λέγω σοι· την ημέραν παρήλθον γαρ, και πάντα τον χρόνον, νύκτα δε κατέλαβον, πλήρης υπάρχων κακών· όθεν σοι προσπίπτω κραυγάζων· Δέσποτά μου μου Δέσποτα Σώτερ, ήμαρτον συγχώρησον και σώσον με.

Έτερα του Προδρόμου, όμοια.

Σπεύσον εξελού με πειρασμών, ένδοξε Κυρίου προφήτα, καθικετεύω σε, μάτην γαρ κεκίνηνται, οι πολεμούντες με, κατ’ εμού πικροί δαίμονες, ζητούντες αρπάσαι, την ψυχήν του δούλου σου, ώσπερ στρουθίον οικτρόν· μη με καταλίπης εις τέλος, γνώτωσαν δε μάλλον

Στείρας ο πανάγιος βλαστός, βλάστημα τερπνόν της ερήμου, η χελιδών η τερπνή, αηδών η εύλαλος, περιστερά η χρυσή, την στειρεύουσαν πάντοτε, αθλίαν ψυχήν μου, εύκαρπον ανάδειξον αγαθών πράξεων, όπως εκβλαστάνουσα στάχυν, τον εκατοστεύοντα μάκαρ, ένθεον προσάξη σοι την αίνεσιν.

Ρύσαι αιωνίου με πυρός, σκότους αφεγγούς και ανάγκης, και πάσης θλίψεως, πάσης κακουχίας τε, πάσης στενώσεως, ικετεύω σε Πρόδρομε,

Θεοτοκίον, όμοιον.

Το
Φως ιλαρόν, το προκείμενον της ημέρας και το Καταξίωσον.

Δόξα, και νυν.

Θλίψεις και δεινών επαγωγαί, πάθη τε ποικίλα χειμάζει, την ταπεινήν μου ψυχήν, Κόρη απειρόγαμε, Μήτηρ Χριστού του Θεού· κυβερνήτις μοι φάνηθι, θαλάσση του βίου, και τον επικείμενον, πράϋνον κλύδωνα., όρμω γαληνώ μετανοίας, και αναψυχής οδηγούσα, τον τη θεία σκέπη σου προστρέχοντα.

Θεός.. Προς σε ήρα τους οφθαλμούς μου… .

Απόστιχα κατανυκτικά.

Ήμαρτον εις σε Σωτήρ, ως ο άσωτος υιός· δέξαι με Πάτερ μετανοούντα, και ελέησόν με ο

Στίχ

Θεός. Ελέησον ημάς, Κύριε…

Κράζω σοι Χριστέ Σωτήρ, του τελώνου την φωνήν· ιλάσθητί μοι ώσπερ εκείνω, και ελέησόν με ο

Στίχ.

Θεοτοκίον.

Μαρτυρικόν.

Των αγίων Μαρτύρων, πρεσβευόντων υπέρ ημών, και τον Χριστόν υμνούντων, πάσα πλάνη πέπαυται, και των ανθρώπων το γένος, πίστει διασώζεται.

Δόξα, και νυν.

Νυν απολύεις, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον της εορτής ή το παρόν, και απόλυσις. Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος..

Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτηρ της ζωής, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Το

Απολυτίκιον. Ήχος β’.

Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων, σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε· ανεδείχθης γαρ όντως και προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον· όθεν της αληθείας υπεραθλήσας, χαίρων ευηγγελίσω και ταις εν άδη,

Θεοτοκίον

· διό κατά χρέος σε πάντες, εύσεβώς μεγαλύνομεν.

Θείας γεγόναμεν κοινωνοί φύσεως, δια σου Θεοτόκε αειπάρθενε· Θεόν γαρ ημίν σεσαρκωμένον τέτοκας

Τρίτη πρωί εις τον Όρθρον., το Θεός Κύριος μετά των στίχων αυτού, και το απολυτίκιον ως ανωτέρω. Ψαλτηρίου, ψάλλομεν τα παρόντα κατανυκτικά Καθίσματα. χειμάζομαι, υπό πταισμάτων πολλών· αλλ’ εις εύδιον λιμένα οδήγησόν με Κύριε, δια της μετανοίας και σώσον με. και την εκκοπήν πτοούμαι, και το πυρ εκείνο δειλιώ το ακοίμητον· διό σε ικετεύω, προ εκείνης της ανάγκης, επίστρεψον και σώσον με.Θεοτοκίον.

Τη

Μετά τον εξάψαλμον

Μετά δε την πρώτην στιχολογίαν του

Ήχος β’

Ως κύματα θαλάσσης επ’ εμέ επανέστησαν αι ανομίαι μου, ως σκάφος εν πελάγει εγώ μόνος

Εγώ υπάρχω το δένδρον το άκαρπον Κύριε, κατανύξεως καρπόν μη φέρων το σύνολον,

Δόξα, και νυν.

ποτέ ο Γαβριήλ, ο των ασωμάτων αρχιστράτηγος. έλεος. Θεοτοκίον. μεγαλύνομεν Θεοτόκε βοώντες· χαίρε η πύλη η κεκλεισμένη, δι’ ης ηνοίγη ανθρώποις, ο πάλαι παράδεισος..

Ευσπλαγχνίας υπάρχουσα πηγή, συμπαθείας αξίωσον ημάς Θεοτόκε· βλέψον εις λαόν τον αμαρτήσαντα, δείξον ως αεί την δυναστείαν σου· εις σε γαρ ελπίζοντες το χαίρε βοώμεν σοι, ως

Μετά την δευτέραν στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα Καθίσματα.

Ελέησόν με, είπεν ο Δαβίδ, καγώ σοι κράζω· ήμαρτον Σωτήρ, τας εμάς αμαρτίας, δια της μετανοίας εξαλείψας, ελέησόν με.

Ελέησόν με ο Θεός, ελέησόν με, επί δυσίν αμαρτήμασιν ο Δαβίδ εθρήνει· επί μυρίοις εγώ πλημμελήμασι βοώ σοι· εκείνος την στρωμνήν τοις δάκρυσιν έβρεχε, εγώ δε ρανίδα μίαν ου κέκτημαι· απέγνωσμαι και δέομαι, ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα σου

Δόξα, και νυν.

Σε

Μετά την τρίτην στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα Καθίσματα.

Του Προδρόμου. Ευσπλαγχνίας υπάρχουσα.

Ευσπλαγχνίας την άφθονον πηγήν, Ιορδανού κατέδυσας ροαίς Ιωάννη, όθεν εκτενώς καθικετεύω σε, πάθεσι πολλοίς καταποντούμενον, πελάγει με του βίου, καθ’ εκάστην χαλεπώς, ευπροσδέκτοις σου ευχαίς, ζωής προς λιμένα χειραγώγησον

.

Μαρτυρικόν

τας βασάνους των ανόμων υπέμειναν, και την πλάνην των ειδώλων κατήργησαν· αυτών ταις ικεσίαις, ελευθέρωσον του αοράτου εχθρού, Σωτήρ και σώσον ημάς.Θεοτοκίον.

Σε τον περιβάλλοντα τον ουρανόν εν νεφέλαις, έχοντες οι Άγιοι περιβολήν εν τω κοσμώ,

Δόξα, και νυν.

Πάντα τα σα Θεοτόκε παράδοξα· δια τούτο σε πιστώς μεγαλύνομεν. και της ερήμου το θρέμμα, της Ελισάβετ τον γόνον, ανευφημήσωμεν πάντες..

Ποία μήτηρ ηκούσθη παρθένος, ποία δε παρθένος μήτηρ εγνωρίσθη;

Λέγομεν τον ν’ (50όν) Ψαλμόν και έπειτα ένα εκ των κατανυκτικών κανόνων και την Ωδήν της Θεοτόκου· είτα το

Εξαποστειλάριον. Ήχος γ’. Ο ουρανόν τοις άστροις.

Τον Πρόδρομον Ιωάννην, και βαπτιστήν του Σωτήρος, τον εν προφήταις προφήτην,

Θεοτοκίον

.

Απόστιχα των Αίνων κατανυκτικά.

Ήχος β’.

Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωποι Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων· παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει.

Είτα τους Αίνους και το Σοι δόξα πρέπει

καταδικάσης, φείσαι μου ο Θεός, και ελέησόν με. Ενεπλήσθημεν το πρωί…

Των πεπραγμένων μοι δεινών εννόων τα άτοπα, επί τους σους καταφεύγω οικτιρμούς, τελώνην μιμούμενος, και πόρνην την δακρύσασαν, και τον άσωτον υίόν· διό και προσπίπτω σοι Ελεήμον, πριν με

Στίχ.

Στίχ.

Μαρτυρικόν
. Και έστω η λαμπρότης…

Τας ανομίας μου πάριδε Κύριε, ο εκ Παρθένου τεχθείς, και την καρδίαν μου καθάρισον, ναόν αυτήν ποιών του αγίου σου Πνεύματος· μη με εξουθένωσης από του σου προσώπου, ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Υπέρ Χριστού παθόντες μέχρι θανάτου, ω αθλοφόροι Μάρτυρες, ψυχάς μεν έχετε εις ουρανούς εν χειρί Θεού, και κατά κόσμον όλον δορυφορείται υμών τα λείψανα· ιερείς και βασιλείς προσκυνούσι, και λαοί πάντες επαγαλλόμενοι, συνήθως βοώμεν· Ύπνος τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος των οσίων αυτού.

Θεοτοκίον.

Δόξα, και νυν.

Αγαθόν το εξομολογείσθαι, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον, Απόστολος, Ευαγγέλιον και απόλυσις..

Ωσεί ελαία κατάκαρπος η Παρθένος, έβλάστησέ σε τον καρπόν της ζωής, καρποφορείν τω κόσμω το μέγα και πλούσιον έλεος.

Το

Τη Τρίτη εσπέρας

Κύριεψάλλομεν στιχηρά κατανυκτικά Δεσποτικά. Θεός μου, ήμαρτόν σοι, ιλάσθητί μοι, μη απώση μη βδελύξη με Λόγε· αλλ’ ως μόνος συμπαθής τε και ελεήμων, πρόσδεξαι με μεταγνόντα, και τα σα ποιείν με Σώτερ δικαιώματα, ως μόνος εύσπλαγχνος ενδυνάμωσον. εκ χειρός του αντικειμένου, και γαρ θέλων εδουλώθην τω πλάνω, και απέστην εκ των εντολών σου οικτίρμον· δος μοι χρόνον μετανοίας, και προς φως ανάγαγέ με καταψύξεως, όπως πενθήσω μου, την απόπτωσιν Σώτερ.

Μετά τον προοιμιακόν Ψαλμόν και το ενδιάτακτον Κάθισμα του Ψαλτηρίου, εις το

εκέκραξα

Ήχος γ’. Σώσον με Κύριε ο Θεός μου.

Ήμαρτον Κύριε ο

Πρόφθασον Κύριε εξελού με,

τον εν τω σκότει, φως της σης δώρησαι Σωτήρ μου επιγνώσεως, όπως πορεύσωμαι, εν σεπταίς εντολαίς σου.

Έτερα στιχηρά σταυρώσιμα.

Μεγάλη του σταυρού σου.

Λύτρωσαι Κύριε ο Θεός μου, εκ πωρώσεως την ψυχήν μου, και παράσχου των δακρύων μοι όμβρους, ίνα πλύνω των ανομιών μου τα αίσχη· αύγασόν με

τω ξύλω προσεπάγη, και ανύψωσεν ημάς κατερραγμένους, ανυψωθείς σώματι, ώσπερ ηυδόκησε, δια σπλάγχνα ελέους.Σταυροθεοτοκίον, όμοιον. Πάναγνε, ηνίκα τον Υιόν σου, επί σταυρού προσέβλεψας, και έβόας· Μη άτεκνόν με δείξης, Υιέ μου και Θεέ μου, ο συντηρήσας με μετά τόκον παρθένον.

Η κτίσις ηλλοιώθη Λόγε τη σταυρώσει σου, ο ήλιος ακτίνας, συνέστειλε τω φόβω, και ναού το κατατέτασμα εσχίσθη, και πας πιστός σέσωσται· όθεν δοξάζομεν, σου τον άμετρον πλούτον.

Ο σάρκα την ημών δι’ οίκτον προσλαβόμενος, Θεός τε και Δεσπότης,

Ρανίδες θεορρύτου αίματος και ύδατος, ανέπλασαν τον κόσμον, χυθείσαι εκ πλευράς σου· τω μεν ύδατι εκπλύνεις ως οικτίρμων, πάντων τάς αμαρτίας Κύριε, τω δε αίματι, την συγχώρησιν γράφεις.

Δόξα, και νυν.

Ρομφαία την καρδίαν σου διήλθε

Φως ιλαρόν, το προκείμενον της ημέρας και το Καταξίωσον. θυμιάματος και ωδών πνευματικών· ελέησον Σωτήρ τας ψυχάς ημών. Προς σε ήρα τους οφθαλμούς μου… σωτηρία· ο κλύδων με των παθών εκταράττει και το βάρος των ανομιών με βυθίζει· δός μοι χείρα βοηθείας, και προς φως ανάγαγέ με κατανύξεως, ως μόνος εύσπλαγχνος και φιλάνθρωπος.

Στίχ.
Ελέησον ημάς, Κύριε…

Σταυρώσιμον.

Το

Απόστιχα κατανυκτικά.

Εσπερινόν ύμνον προσφέρομέν σοι Χριστέ, μετά

Στίχ.

Σώσον με Κύριε ο Θεός μου, συ γαρ πάντων η

Σταυροθεοτοκίον. Νυν απολύεις, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον της εορτής ή το παρόν, και απόλυσις.

Σώσον Κύριε τον λαόν σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις βασιλεύσι, κατά βαρβάρων δωρούμενος, και το σον φυλάττων, δια του σταυρού σου πολίτευμα.

Τον σταυρόν σου προσκυνώ Χριστέ τον τίμιον, τον φύλακα του κόσμου, την σωτηρίαν ημών των αμαρτωλών, το μέγα ιλαστήριον, του βασιλέως το νίκος, το καύχημα πάσης της οικουμένης.

Δόξα, και νυν.

Μεγάλη του σταυρού σου.

Σταυρώ σε αναρτώμενον, Χριστέ μου ως εώρακεν, αμνάς η σε τεκούσα, η άμωμος και Μήτηρ σου, ωλοφύρετο κλαυθμώ και ανεβόα· Μη με δείξης άτεκνον, ην εφύλαξας, αγνήν και μετά τόκον.

Το

Απολυτίκιον. Ήχος α’.

.

Σταυροθεοτοκίον

Οι την σην προστασίαν κεκτημένοι Άχραντε, και ταις σαις ικεσίαις, των δεινών εκλυτρούμενοι, τω σταυρώ του Υιού σου εν παντί φρουρούμενοι, κατά χρέος σε πάντες, ευσεβώς μεγαλύνομεν.

Τετάρτη πρωί εις τον Όρθρον., το Θεός Κύριος μετά των στίχων αυτού, και το απολυτίκιον ως ανωτέρω. · χους εν τάφω ουχ υμνεί, πταισμάτων ου λυτρούται· βόησον Χριστώ τω Θεώ· Καρδιογνώστα ήμαρτον, πριν με καταδικάσης, φείσαι μου ο Θεός, και ελέησόν με. Λάβεκατά νουν την κρίσιν την μέλλουσαν, βόησον Xριστώ τω Θεώ· Καρδιογνώστα ήμαρτον, αναμάρτητε Κύριε ελέησόν με.Σταυροθεοτοκίον. των όλων δικάζοντος, ποίαν απολογίαν δώσεις ψυχήν μου, ειμή προ του τέλους βοήσης· Ήμαρτον ο Θεός, και ελέησόν με. και νυν. Σταυροθεοτοκίον. Την ωραιότητα., θρηνολογούσα έλεγε· Τι σοι άνταπέδωκε, των Εβραίων ό άνομος, δήμος και αχάριστος, ο πολλών και μεγάλων σου, Υιέ μου δωρεών απολαύσας; υμνώ σου την θείαν συγκατάβασιν., και την αγαθότητα φιλάνθρωπε.Σταυροθεοτοκίον, όμοιον. κατέκρινε, τον πάντων Ποιητήν και Δεσπότην; υμνώ σου την άκραν αγαθότητα. και έπειτα ένα εκ των κατανυκτικών κανόνων και την Ωδήν της Θεοτόκου· είτα το καύχημα, των Ορθοδόξων φύλακα, και αθλοφόρων το κλέος, αξίως ανευφημούμεν. και νεκρωθέντα, ώσπερ μήτηρ ηλάλαζες, δακρύουσα και λέγουσα· Τι τούτο το παράδοξον, ότι ο Κτίστης του κόσμου, σταυρώ ταθήναι ηνέσχου;

Είτα τους Αίνους και το

Απόστιχα των Αίνων κατανυκτικά.

Ήχος γ’. Σοι δόξα πρέπει.

Τη

Μετά τον εξάψαλμον

Μετά δε την πρώτην στιχολογίαν του Ψαλτηρίου ψάλλομεν τα παρόντα κατανυκτικά καθίσματα.

Ήχος γ’

Παροικούσα εν γη, ψυχή μου μετανόησον

Εως πότε ψυχή μου επιμένεις τοις πταίσμασιν; έως τίνος λαμβάνεις μετανοίας υπέρθεσιν;

Δόξα, και νυν.

Ράβδον δυνάμεως κεκτημένοι, τον σταυρόν του Υιού σου Θεοτόκε, εν αυτώ καταβαλούμεν, των εχθρών τα φρυάγματα, οι πόθω σε απαύστως μεγαλύνοντες.

Μετά την δευτέραν στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα Καθίσματα.

Τον βυθόν των πταισμάτων μου, συ γινώσκεις Κύριε· δός μοι χείρα ως τω Πέτρω, και σώσον με.

Δικαίας κρίσεως επερχόμενης, και του Κριτού

Δόξα

Η απειρόγαμος, αγνή και Μήτηρ σου, Χριστέ ορώσα σε, νεκρόν κρεμάμενον, επί του ξύλου μητρικώς

Μετά την τρίτην στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα Καθίσματα.

Την ωραιότητα.

Σταυρόν υπέμεινας, ατίμως Δέσποτα, ο υπερέκεινα, πάσης της κτίσεως, όπως τιμήσης με το πριν, δεινώς ατιμασθέντα, λόγχη την πλευράν σου δε, εκεντήθης μακρόθυμε, θέλων εκλυτρώσασθαι, της φθοράς με το πλάσμα σου· υμνώ σου την πολλήν ευσπλαγχνίαν

Μαρτυρικόν.

Θωρακισάμενοι, την πανοπλίαν Χριστού, και ενδυσάμενοι, όπλα της πίστεως, τας παρατάξεις του εχθρού, αθλητικώς κατεβάλετε· προθύμως τη ελπίδι γαρ, της ζωής υπεμείνατε, πάσας των τυράννων πριν, απειλάς τε και μάστιγας· διό και τους στεφάνους εδέξασθε, Μάρτυρες Χρίστου οι καρτερόψυχοι.

Δόξα, και νυν.

Αναρτηθέντα σε, ως εθεάσατο, εν ξύλω Δέσποτα, η άπειρόγαμος, και παναμώμητος αγνή, Παρθένος τε και Μήτηρ σου, Οίμοι! ανεβόα σοι, ω Υιέ μου γλυκύτατε, πώς σε ανομώτατος, δήμος ξύλω

Λέγομεν τον ν’ (50όν) Ψαλμόν

Εξαποστειλάριον. Ήχος β’. Γυναίκες ακουτίσθητε.

Το όπλον το αήττητον, το στήριγμα της πίστεως, σταυρόν τον θείον υμνούμεν, και προσκυνούμεν εν πίστει, το μέγα καταφύγιον, Χριστιανών το

Σταυροθεοτοκίον, όμοιον.

Παρισταμένη Πάναγνε, εν τω σταυρώ και βλέπουσα, τον σον Υιόν επί ξύλου, ταθέντα

Θεός σώσον με, ως μόνος εύσπλαγχνος καί φιλάνθρωπος. Ενεπλήσθημεν το πρωί…

Tον διεσπαρμένον μου νουν συνάγαγε Κύριε, και την χερσωθείσαν μου καρδίαν καθάρισον, ως τω Πέτρω διδούς μοι μετάνοιαν, ως τω τελώνη στεναγμόν, και ως τη πόρνη δάκρυα, ίνα μεγάλη τη φωνή κραυγάζω σοι· ο

Στίχ.

Και έστω η λαμπρότης…

Πολλάκις την υμνωδίαν εκτελών, ευρέθην την αμαρτίαν εκπληρών, τη μεν γλώττη άσματα φθεγγόμενος, τη δε ψυχή άτοπα λογιζόμενος· αλλ’ εκάτερα διόρθωσον, Χριστέ ο Θεός, δια της μετανοίας και σώσον με.

Στίχ.

, και πρεσβεύουσιν υπέρ των ψυχών ημών.Σταυροθεοτοκίον. Πανάμωμος, Χριστέ μου υπεράγαθε, οδυρομένη εβόα μητρικώς· Υιέ μου παμφίλτατε, πώς δήμος ο άνομος, ξύλω σε κατέκρινε;

Μαρτυρικόν.

Βασιλέων και τυράννων τον φόβον, απώσαντο οι Χριστού στρατιώται, και ευθαρσώς και ανδρείως αυτόν ωμολόγησαν, των απάντων Κύριον, Θεόν και Βασιλέα

Δόξα, και νυν.

Ορώσα σε κρεμάμενον, εν ξύλω η

Αγαθόν το εξομολογείσθαι, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον, Απόστολος, Ευαγγέλιον και απόλυσις. Τετάρτη εσπέρας. και το ενδιάτακτον Κάθισμα του Ψαλτηρίου, εις το Κύριε έκέκραξα ψάλλομεν στιχηρά κατανυκτικά Δεσποτικά. Ως γενναίον εν Μάρτυσι. και παντοίας ανάγκης Ιησού μου, υπεράγαθε και σώσον, εκ πολυτρόπων κολάσεων.

Το

Τη

Μετά τον προοιμιακόν Ψαλμόν

Ήχος δ’.

Δεύρο τάλαινα πρόσπεσον, τω θεώ εν θερμότητι, των δακρύων κράζουσα το ημάρτηκα, ψυχή παμβέβηλε ίλεων, τον Κριτήν απέργασαι, προ του τέλους και αυτώ, εκ καρδίας ανάκραξον· Μη απώση μου, στεναγμούς ο Θεός μου, μη παρίδης, συντριβήν μου της καρδίας, ω πολυεύσπλαγχνε Κύριε.

Εν νυκτί και ημέρα με, ο εχθρός ο παμπόνηρος, πολεμών ου παύεται δελεάσαι με, και προς απώλειαν έλκει με, κακίας προς βάραθρα, αλλ’ ως μόνος αγαθός, της αυτού τυραννίδος με, απολύτρωσαι,

ισχύν, των δαιμόνων ολέσαντες, αφηρπάσατε, τας ψυχάς των ανθρώπων ώσπερ σκύλα· δια τούτο εις αιώνας, υμάς τιμώμεν Απόστολοι. ταις τούτων, πανευπροσδέκτοις δεήσεσι.Θεοτοκίον, όμοιον. και το ημέτερον φύραμα, εκ σου προσλαβόμενον, και θεώσαντα σαφώς, μη παρίδης με Πάναγνε, νυν θλιβόμενον, αλλ’ οικτείρησον τάχει και παντοίας, δυσμενείας τε και βλάβης, του πονηρού ελευθέρωσον. Φως ιλαρόν, το προκείμενον της ημέρας και το Καταξίωσον. αλλ’ ο εχθρός απατά με, και πολεμεί την ψυχήν μου· Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσον με. Προς σε ήρα τους οφθαλμούς μου…

Οικητήριον γέγονα, λογισμών των θλιβόντων με, και αλλοτριούντων με εκ σου Δέσποτα· τας εντολάς σου ηθέτησα, ποιείν σου το θέλημα, ουκ ηθέλησα ποτέ, αλλ’ ευδόκησον Κύριε, ενοικήσαί μοι, δια πλήθος ελέους και διδάξαι, του ποιείν το θέλημά σου, ως αγαθός και φιλάνθρωπος.

Έτερα των Αποστόλων, όμοια.

Στερροτάτω φρονήματι, στρατευσάμενοι ένδοξοι, κατά του αλάστορος παρετάξασθε, τη πανοπλία του Πνεύματος, γενναίως φραξάμενοι, και την άπασαν

Σταυροτύπως απλώσασα, την σαγήνην της πίστεως, δωδεκάς η θεία των Αποστόλων σου, πάντα τα έθνη εζώγρησε, Χριστέ προς επίγνωσιν, και θαλάσσας αλμυράς, των παθών απεξήρανε, δια τούτο σε, δυσωπώ του βυθού με των πταισμάτων, ανακάλεσαι

Δωδεκάς η θεόλεκτος, Αποστόλων και πάντιμος, ευφημείσθω σήμερον, θείοις άσμασι, Πέτρος και Παύλος Ιάκωβος, Λουκάς Ιωάννης τε, και Ματθαίος και Θωμάς, Μάρκος Σίμων και Φίλιππος, και ο ένδοξος, νυν Ανδρέας τιμάσθω συν τω θείω, και σοφώ Βαρθολομαίω, και τοις λοιποίς εβδομήκοντα.

Δόξα, και νυν.

Η Θεόν τον αχώρητον, εν γαστρί σου χωρήσασα, φιλανθρώπως άνθρωπον χρηματίσαντα,

Το

Απόστιχα κατανυκτικά.

Ήθελον δάκρυσιν εξαλείψαι, των εμών πταισμάτων Κύριε το χειρόγραφον, και το υπόλοιπον της ζωής μου, δια μετανοίας ευαρεστήσαι σοι,

Στίχ.

των απάντων, και ιατρέ των νοσούντων, Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσον με. Ελέησον ημάς, Κύριε…

Τις χειμαζόμενος και προστρέχων, τω λιμένι τούτω ου διασώζεται; ή τις οδυνώμενος και προσπίπτων, τω ιατρείω τούτω ου θεραπεύεται; Δημιουργέ

Στίχ.

, υπ’ αυτών δυσωπούμενος, κατάπεμψον ημίν το μέγα έλεος. και νυν. Θεοτοκίον.

Μαρτυρικόν.

Ο ενδοξαζόμενος εν ταις μνείαις των Αγίων σου, Χριστέ ο Θεός

Δόξα,

Θεού, η τεκούσα τον των όλων Ποιητήν, ίνα πάντες κράζωμέν σοι· χαίρε η μόνη προστασία των ψυχών ημών. Νυν απολύεις, τρισάγιον. Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον της εορτής ή τα παρόντα, και απόλυσις. Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Ρύσαι ημάς εκ των αναγκών ημών, Μήτηρ Χριστού του

Το

Απολυτίκιον. Ήχος γ’.

Απόστολοι άγιοι, πρεσβεύσατε τω ελεήμονι

Ήχος δ’..

‘Έτερον.

Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητας, εγκρατείας διδάσκαλον, ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια· δια τούτο εκτήσω, τη ταπείνωσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια, πάτερ ιεράρχα Νικόλαε· πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Θεοτοκίον

Τον Λόγον του Πατρός, Χριστόν τον Θεόν ημών, εκ σου σαρκωθέντα έγνωμεν, Θεοτόκε Παρθένε, μόνη αγνή, μόνη ευλογημένη· διό απαύστως σε ανυμνούντες μεγαλύνομεν.

.

Τη Πέμπτη πρωί εις τον Όρθρον

, το Θεός Kύριος μετά των στίχων αυτού, και το απολυτίκιου ως ανωτέρω.Θεοτοκίον. Ταχύ προκατάλαβε.

Μετά τον εξάψαλμον

Μετά δε την πρώτην στιχολογίαν του Ψαλτηρίου ψάλλομεν τα παρόντα κατανυκτικά καθίσματα.

Ήχος δ’.

Την ταπεινήν μου ψυχήν, επίσκεψαι Κύριε, την εν αμαρτίαις τον βίον όλον δαπανήσασαν· ον τρόπον την πόρνην, δέξαι καμέ, και σώσον με.

Διαπλέων το πέλαγος της παρούσης ζωής, ενθυμούμαι την άβυσσον των πολλών μου κακών, και μη έχων τον κυβερνήτην λογισμόν, την του Πέτρου σοι προσφθέγγομαι φωνήν· σώσον με Χριστέ ο Θεός, σώσον με ως φιλάνθρωπος.

Δόξα, και νυν.

των νυν εφοπλιζομένων, κατά των δούλων σου. υμών δια της πίστεως.Θεοτοκίον. Ταχύ προκατάλαβε. Θεού.

Ταχύ δέξαι Δέσποινα, τας ικεσίας ημών, και ταύτας προσάγαγε, τω σω Υιώ και Θεώ, Κυρία πανάχραντε· λύσον τας περιστάσεις, των εις σε προστρεχόντων, σκέδασον τας ενέδρας, και τα θράση Παρθένε,

Μετά την δευτέραν στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα καθίσματα.

Ταχύ προκατάλαβε.

Ταχύ συνεισέλθωμεν, εις τον νυμφώνα Χρίστου, και πάντες ακούσωμεν, της μακαρίας φωνής, αυτού του Θεού ημών· δεύτε οι αγαπώντες, την ουράνιον δόξαν, μέτοχοι γεγονότες, των φρονίμων παρθένων, φαιδρύνωμεν τας λαμπάδας

Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Αναλόγισαι ψυχή, πώς παραστώμεν τω Κριτή· εν τη ώρα τη φρικτή, τίθενται θρόνοι φοβεροί, και ανθρώπων αι πράξεις διελέγχονται· τότε ο Κριτής αδυσώπητος, προ βήματος γαρ πυρ προπορεύευται, ώσπερ αγρία θάλασσα συν ηχώ, κατακαλύπτον τους πταίσαντας· αναλογίζου ταύτα ψυχή μου, και τα έργα σου εύθυνον.

Δόξα, και νυν.

Υπάκουσον Δέσποινα, εκ κατωδύνου ψυχής, βοώντος του δούλου σου, και των πολλών μου κακών, παράσχου μοι άφεσιν· σε γαρ έχω προστάτιν, εν νυκτί και ημέρα, λύτρωσαι Θεοτόκε, του πυρός της γεέννης, και στήσον εκ δεξιών με, του σου Υιού και

Ψαλτηρίου έτερα Καθίσματα. τας ψυχάς ημών. σου στολισαμένη, δι’ αυτών βοά σοι Χριστέ ο Θεός· τω λαώ σου τους οικτιρμούς σου κατάπεμψον, ειρήνην τη πολιτεία σου δώρησαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.Θεοτοκίον. και το χαίρε· Χαίρε ευλογημένη, χαίρε δεδοξασμένη, ο Κύριος μετά σου.· είτα το των απηλπισμένων, πανύμνητε Θεοτόκε, μετά δακρύων βοώ σοι, εκ βάθους μου της καρδίας· εξάρπασόν με Παρθένε, εκ των του άδου κευθμώνων. Σοι δόξα πρέπει.

Μετά την τρίτην στιχολογίαν του

Ταχύ προκατάλαβε.

Φωστήρας εις τα πέρατα, τους Μαθητάς σου Χριστέ, ανέδειξας εκλάμποντας, εν τω κηρύγματι, ψυχάς καταυγάζοντας, πλάνην την των ειδώλων, δι’ αυτών αμαυρώσας, δόγμασιν ευσεβείας, καταλάμψας τον κόσμον. Αυτών ταις ικεσίαις, σώσον

Μαρτυρικόν.

Των εν όλω τω κοσμώ Μαρτύρων σου, ως πορφύραν και βύσσον τα αίματα, η Εκκλησία

Δόξα, και νυν.

Τη ανατραφείση εν τω ναώ, εις τα άγια των αγίων, τη περιβεβλημένη την πίστιν και την σοφίαν, και την άμεμπτον παρθενίαν, ο αρχιστράτηγος Γαβριήλ, προσέφερεν ουρανόθεν τον ασπασμόν

Λέγομεν τον ν’ (50όν) Ψαλμόν και έπειτα ένα εκ των κατανυκτικών κανόνων και την Ωδήν της Θεοτόκου

Έξαττοστειλάριον. Ήχος γ’. Ο ουρανόν τοις άστροις.

Η δωδεκάς η άγια, των Αποστόλων το κλέος, συν τω σεπτώ Νικολάω, και ιεράρχη Μυρέων, υπέρ ημών τον Σωτήρα, εκδυσωπείτε απαύστως.

Θεοτοκίον, όμοιον.

Ελπίς

Είτα τους Αίνους και το

Ενεπλήσθημεν το πρωί…

Απόστιχα των Αίνων κατανυκτικά.

Πρόβατόν ειμι της λογικής σου ποίμνης, και προς σε καταφεύγω, τον Ποιμένα τον καλόν, ζήτησόν με τον πλανηθέντα, ο Θεός, και ελέησόν με.

Στίχ.

και προσπίπτω σοι, ήμαρτον ελέησόν με ο Θεός. Και έστω η λαμπρότης… σώματι όντες, τον ασώματον εχθρόν ετροπώσασθε, Χριστόν ομολογήσαντες, τω σταυρώ οπλισάμενοι; όθεν ανεδείχθητε δαιμόνων φυγαδευταί, και βαρβάρων πολέμιοι, απαύστως πρεσβεύοντες, σωθήναι τας ψυχάς ημών. Θεοτοκίον.

λύνον με τοις δάκρυσί μου Σωτήρ, ότι ρερύπωμαι εν πολλαίς αμαρτίαις· διό

Στίχ.

Μαρτυρικόν.

Τις ουκ εξίσταται ορών, άγιοι Μάρτυρες, τον αγώνα τον καλόν, ον ηγωνίσασθε; πώς εν

Δόξα, και νυν.

η Θεόν αφράστως κυήσασα, πρέσβευε του σωθήναι τας ψυχάς ημών. Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον, Απόστολος, Ευαγγέλιον και απόλυσις.

Η μόνη αγνή και άχραντος Παρθένος,

Το Αγαθόν το εξομολογείσθαι, τρισάγιον,

το Κύριε εκέκραξα ψάλλομεν στιχηρά κατανυκτικά Δεσποτικά.Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικών. ελεήμονα Θεόν μου και Κύριον! ποσάκις επηγγειλάμην, μετανοήσαι Χριστέ, και ψευδής ευρέθην ο ανόητος! το πριν του βαπτίσματος, κατερρύπωσα ένδυμα, των συνθηκών τε, των προς σε μου ηυλόγησα, και το δεύτερον, πάλιν τούτο επάγγελμα, ο σοι καθωμολόγησα, Αγγέλων ενώπιον, και των ανθρώπων το σχήμα, το πένθιμον ενδυόμενος, ειμί αθετήσας· λοιπόν Σώτερ μη εις τέλος, αφής ολέσθαι με. αθλία εν ήμερα της κτίσεως, ή τις σε της καταδίκης, του αιωνίου καθ’ ώραν προσπταίεις, έργω και λόγω εννοία τε, Χριστόν αιτουμένη, παρασχείν σοι την τελείαν, τούτων συγχώρησιν. λύσιν ευρείν των πταισμάτων μου, Χριστέ ο Θεός μου, ο δωρούμενος τω κοσμώ, το μέγα έλεος. έλεος. θείω νεύματι· εχθρών αοράτων, επιδρομής και κακώσεως, ενεδρευόντων αφειδώς διασπάσαι με, και κατάβρωμα, εαυτών απεργάσασθαι, ρύσαι με και αξίωσον, τυχείν αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, και στεναγμός, ένθα πέφυκε, τρυφής ο χειμάρρους, και φωνή εορταζόντων, και αγαλλίασις. εκ κατωδύνου, ψυχής ο τάλας εγώ· τας αυτών παγίδας και τα σκάνδαλα, τη ση δυναστεία, Δέσποτα Κύριε σύντριψον, και μη εάσης, της αυτών με σκαιότητος, παρανάλωμα, χρηματίσαι τον δούλον σου· ίδε μου την κατήφειαν, και πρόσχες τη θλίψει μου, και την αθλίαν ψυχήν μου, των οδυνών ελευθέρωσαν, Θεέ πανοικτίρμον, ό δωρούμενος τω κοσμώ, το μέγα έλεος., και νυν. Σταυροθεοτοκίον, όμοιον. Αδάμ βουληθείς, εν σταυρώ υψώθη ως υπεύθυνος, εκών και τας χείρας, προσηλωθείς νυν ιάσατο, τας πριν τω ξύλω, παρειμένας της βρώσεως· ον η Πάναγνος, θεωρούσα ηλάλαζε· Τις εστίν η τοσαύτη σου, Υιέ μου ανείκαστος, μακροθυμία; ου φέρω, επί σταυρού αναρτώμενον, οράν σε τον πάντα, τη δρακί διακρατούντα, Χριστέ τα σύμπαντα. Φως Ιλαρόν, το προκείμενον της ημέρας και το Καταξίωσον. Προς σε ήρα τους οφθαλμούς μου… δικαστήν ου πτοείται; ή τις ιαθήναι βουλόμενος. Τον ιατρόν παροργίζει ως καγώ; Μακρόθυμε Κύριε, επί τη ασθενεία μου σπλαγχνίσθητι, και ελέησόν με.

Στίχ.
Ελέησον ημάς. Κύριε…

Μαρτυρικόν.

Τη Πέμπτη εσπέρας.

Μετά τον προοιμιακόν Ψαλμόν και το ενδιάτακτον Κάθισμα του Ψαλτηρίου, εις

Οίμοι τω παροργίσαντι σε, τον

Ποίαν απολογίαν ψυχή, έχεις

Πυρός, και πασών βασάνων εξαιρήσεται; ουδείς ει μη συ σαυτή, ιλεώση τον εύσπλαγχνον, τας αθεμίτους, καταλείψασα πράξεις σου, και θεάρεστον, κτησαμένη βιότευσιν, κλαίουσα καθ’ έκάστην σου, τα άπειρα σφάλματα, άπερ

Βίβλων ανοιγομένων Χριστέ, εν τη ημέρα της φρικτής παρουσίας σου, και πάντων παρισταμένων, τω κριτηρίω τω σω, και αποβλεπόντων την απόφασιν, πυρός προ του βήματος, ελκομένου και σάλπιγγος, σφοδρώς ηχούσης, τι ποιήσω ο άθλιος, ελεγχόμενος υπό της συνειδήσεως, και καταδικαζόμενος, εις φλόγα την άσβεστον; δέομαι ουν προ του τέλους,

Παύσαι τους πόνους θέλων βροτών, και τα ονείδη υπεράγαθε Κύριε, Σωτήρ μου σταύρωσιν φέρεις, επονειδίστου σφαγής, χολής δε εγεύσω ανεξίκακε, ημών την πικρίαν, πάσαν εξαίρων την κάκιστον, επλήγης λόγχη, την πλευράν την ακήρατον, τας πληγάς ημών, ως Δεσπότης ιώμενος· όθεν νυν ανυμνούμεν σου, την ένδοξον σταύρωσιν, και προσκυνούντες τιμώμεν, λόγχην τον σπόγγον τον κάλαμον, δι’ ων εδωρήσω, σου τω κοσμώ την ειρήνην, και μέγα

Φείσαι του σου οικέτου Χριστέ, ηνίκα μέλλει η ψυχή μου του σώματος, προστάξει σου χωρισθήναι, του αγαγόντος εις εν, τον χουν και το πνεύμα

Ώραν της τελευτής δεδοικώς, και των δαιμόνων την φρικτήν επανάστασιν, βοώ σοι

Δόξα

Όλην αναλαβών την εμήν, μορφήν ο Πλάστης και Θεός ενεδύσατο, μορφώσαι την πριν πεσούσαν, μορφήν

Το

Απόστιχα κατανυκτικά.

Kύριε, αμαρτάνων ου παύομαι, φιλανθρωπίας αξιούμενος, ου γινώσκω· νίκησόν μου την πώρωσιν, μόνε αγαθέ, και ελέησόν με.

Στιχ.

Κύριε, και τον φόβον σου πτοούμαι, και το πονηρόν ποιείν ου παύομαι· τις εν δικαστηρίω, τον

των βασάνων ανδρείως κατατολμήσαντες, των μακαρίων ελπίδων ουκ ηστοχήσατε, αλλ’ ουρανών βασιλείας κληρονόμοι γεγόνατε, πανεύφημοι Μάρτυρες· έχοντες παρρησίαν προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, τω κοσμώ την ειρήνην αιτήσασθε, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.. Σταυροθεοτοκίον.

Των επιγείων απάντων καταφρονήσαντες, και

Δόξα, και νυν

Χαίροις ασκητικών.

και την σφαγήν σου, καθορώσα την άδικον, ανεξίκακε υπεράγαθε Κύριε· πού μοι τα ευαγγέλια, βοώσα συν δάκρυσι, πού ο το χαίρε μοι λέξας; πού η λοχεία η άφραστος; πού Πέτρος ο φίλος; αλλά δόξα τη αφάτω, μακροθυμία σου. Νυν απολύεις, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον της εορτής ή το παρόν,. Παρασκευή πρωί εις τον Όρθρον.

Λόγχη σου την πλευράν ω Υιέ, ορυττομένην καθορώσα τιτρώσκομαι, της λύπης δεινή ρομφαία, και στεναγμόν εκ ψυχής, προϊέναι όλως ου δεδύνημαι, η Πάναγνος έλεγε, παρεστώσα τω πάθει σου,

Το

Απολυτίκιον. Ήχος α’.

Σώσον Κύριε τον λαόν σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις βασιλεύσι, κατά βαρβάρων δωρούμενος, και το σον φυλάττων, δια του σταυρού σου πολίτευμα.

Σταυροθεοτοκίον

Οι την σην προστασίαν κεκτημένοι Άχραντε, και ταις σαις ικεσίαις, των δεινών εκλυτρούμενοι, σταυρώ του Υιού σου εν παντί φρουρούμενοι, κατά χρέος σε πάντες, ευσεβώς μεγαλύνομεν.

Τη

, το Θεός Κύριος μετά των στίχων αυτού, και το απολυτίκιον ως ανωτέρω.

Μετά τον εξάψαλμον

Μετά δε την πρώτην στιχολογίαν του Ψαλτηρίου ψάλλομεν τα παρόντα κατανυκτικά καθίσματα.

Ήχος πλ. α’.

Κριτού καθεζομένου, και Αγγέλων εστώτων, σάλπιγγος ηχούσης, και φλογός καιομένης, τι ποιήσεις ψυχή μου, απαγομένη εις κρίσιν; τότε γαρ τα δεινά σου παρίστανται, τα κρυπτά σου ελέγχονται εγκλήματα· διό προ τέλους βόησον· ο Θεός ιλάσθητί μοι και σώσον με.

Ψυχή, τα ώδε πρόσκαιρα, τα δε εκείνα αιώνια· ορώ το δικαστήριον, και επί θρόνου τον Κριτήν και τρέμω την απόφασιν· λοιπόν σπουδή επίστρεψον, η κρίσις ασυγχώρητος.

Σταυροθεοτοκίον. θεϊκώς, τον ουρανόν ωσεί δέρριν, και εκ θαλάσσης ανάγων, πηγάς υδάτων τω σω προστάγματι; Θεώ προσκολλήθητι τω αγαθώ,και σώσει σε, ως μόνος φιλάνθρωπος. εκ Παρθένου, διέγειρόν με προς την σην υμνωδίαν, ίνα δοξάζω σε.Σταυροθεοτοκίον.

Δόξα, και νυν.

Τω σταυρώ του Κυρίου παριστάμενη, θρηνωδούσα εβόα η Θεοτόκος· Οίμοι τέκνον μου θείον, φως μου γλυκύτατον! πώς ετανύσθης εν σταυρώ, ο τείνας

Μετά την δευτέραν στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα καθίσματα.

Θρήνησον ψυχή μου, της εαυτής ραθυμίαν, θέλησον λοιπόν προ τελευτής επιστρέψαι, θορύβων απόστηθι βιοτικών,

Εν κλίνη κατακείμενος, αμαρτημάτων πολλών, συλώμαι την ελπίδα της σωτηρίας μου, ογαρ ύπνος της εμής ραθυμίας, προξενεί μου τη ψυχή τιμωρίαν· αλλά συ ο Θεός, ο τεχθείς

Δόξα, και νυν.

Τον συνάναργον Λόγον.

Εν τω σταυρώ σε ορώσα Χριστέ η Μήτηρ σου, εκουσίως παγέντα αμνόν ως άκακον, θρήνον εκίνει γοερόν, και κατετρύχετο, Οίμοι! βοώσα το εμόν, πώς απεσβέσθη φως πικρώς, και πώς ως άδικος θνήσκεις, μέσον κακούργων Υιέ μου, ο βασιλεύς πάσης της κτίσεως;

Μετά την τρίτην στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα καθίσματα.

Σταυρώσιμον. Τον συνάναρχον Λόγον.

Εκ του ξύλου πικρίαν Αδάμ ετρύγησε, προς φθοράν ολισθήσας φθόνω του όφεως, σου δε παγέντος Ιησού ζωήν ετρύγησε, και δια ξύλου του σταυρού, πάλιν οικεί τους ουρανούς, και κατηργήθη ο όφις, και η φθορά κατεπόθη, και πάντες δόξαν σοι προσάγομεν.

Μαρτυρικόν, όμοιον.

Των άγιων Μαρτύρων τα κατορθώματα, ουρανών αι δυνάμεις υπερεθαύμασαν, ότι εν σώματι θνητώ τον ασώματον εχθρόν, τη δυνάμει του σταυρού, αγωνισάμενοι καλώς, ενίκησαν αοράτως, και πρεσβεύουσι τω Κυρίω, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Σταυροθεοτοκίον, όμοιον.; . εν νεκροίς ελογίσθης; Σοί δόξα πρέπει. ο Θεός, την χερσωθείσαν μου ψυχήν, καρποφόρον ανάδειξον, και ως τον άσωτον υιόν δέξαι με, και ελέησόν με. Ενεπλήσθημεν το πρωί…

Στίχ.

Μαρτυρικόν
. Και έστω ή λαμπρότης…

Δόξα, και νυν.

Γαβριήλ μοι το χαίρε πριν προσεκόμισε, μετ’ εμού σε φωνήσας έσεσθαι Κύριε, η Θεοτόκος εν κλαυθμώ πικρώς εφθέγγετο· πώς ουν εις λύπην η χαρά, νυν μοι εγένετο Υιέ, και πώς ως άπαις φανούμαι, η απειράνδρως τεκούσα, σε τον Σωτήρα των ψυχών ημών

Λέγομεν τον ν’ (50όν) Ψαλμόν και έπειτα ένα εκ των κατανυκτικών κανόνων και την Ωδήν της Θεοτόκου.

Εξαποστειλάριον. Αυτόμελον. Ήχος β’

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης, σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας, σταυρός βασιλέων κραταίωμα, σταυρός πιστών το στήριγμα, σταυρός Αγγέλων η δόξα, και των δαιμόνων το τραύμα.

Σταυροθεοτοκίον.

Εν τω σταυρώ παρεστώσα, η σε ασπόρως τεκούσα, και θρηνωδούσα εβόα· Οίμοι! Γλυκύτατον τέκνον, πώς έδυς εξ οφθαλμών μου, πώς

Είτα τους Αίνους και το

Απόστιχα των Αίνων κατανυκτικά.

Ήχος πλ. α’.

Οίμοι! τι ωμοιώθην εγώ τη ακάρπω συκή, και πτοούμαι την κατάραν συν τη εκκοπή; αλλ’ επουράνιε γεωργέ, Χριστέ

Στίχ.

Τα πλήθη των πταισμάτων μου πάριδε Κύριε, ο εκ Παρθένου τεχθείς, και πάσας εξάλειψον τας ανομίας μου, λογισμόν μοι παρέχων επιστροφής, ως μόνος φιλάνθρωπος δέομαι, και ελέησόν με.

, και νυν. Σταυροθεοτοκίον. Μακαρίζομέν σε. ανθρώπους ζωούντα; μέγα σου Υιέ μου το έλεος. Αγαθόν το εξομολογείσθαι, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον, Απόστολος, Ευαγγέλιον και απόλυσις. Παρασκευή εσπέρας.

Οι άγιοι Μάρτυρες επί της γης ηγωνίσαντο, τω αέρι ενεκαρτέρησαν, τω πυρι παρεδόθησαν, το ύδωρ αυτούς υπεδέξατο· εκείνων εστίν η φωνή· Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν. Ταις πρεσβείαις αυτών, ο Θεός, ελέησον ημάς.

Δόξα

Ως αμνόν σε Λόγε, η αμνάς και Παρθένος, προς σφαγήν χωρούντα, καθορώσα εβόα· Ω ξένου τολμήματος! πώς άνομοι σφάττουσι, τον τους

Το

Τη

Κύριε κέκραξα ψάλλομεν στιχηρά κατανυκτικά Δεσποτικά.

Μετά τον προοιμιακόν Ψαλμόν και το ενδιάτακτον Κάθισμα του Ψαλτηρίου, εις το

εκ νεότητας, ταις ηδοναίς εδουλώθην, της σαρκός και γέγονα, παθών καταγώγιον, τυραννούντων με, της ψυχής όλως δε, αλογήσας Σώτερ, εντολών σου κατεφρόνησα, αλλά ο πλάσας με, και ειδώς ημών την ασθένειαν, ο μόνος αναμάρτητος, δος μοι την συγχώρησιν εύσπλαγχνε, ώνπερ εν αγνοία, και γνώσει αισθητώς και νοητώς, από νεότητος ήμαρτον, μόνε ευσυμπάθητε. απείμονα και απείραστον; τυραννεί βία γαρ, ευπαθούσα αύτη, και ψυχής κατεξανίσταται, και θλίβει πάλιν δε, ασθενούσα· οίμοι τω τάλανι! Αντέχει ουν ου δύναμαι, προς την ταύτης Σώτερ ασθένειαν· αλλ’ ω Ποιητά μου, μη δώσης νικηθήναι τω χοΐ, το πνεύμα ο μοι ενέπνευσας, ως αυτός ηυδόκησας. εκ των δεσμών του σαρκίου, βουληθής χωρίσαι μου, την ψυχήν αθάνατε, τότε φείσαι μου, προσηνή Άγγελον, χαροποιώς βλέποντα, αποστείλας παραλήψεσθαι, και διασώσασθαι, από των αρχόντων του σκότους με, ευκόλως δυναμούντα με, του ευθυπορήσαι την άνοδον, την εν τω αέρι, και φθάσαι εις προσκύνησιν του σου, θρόνου φρικτού ακατάκριτον, Θεέ ύπεράγαθε..

Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι.

Όλος

Τις εκ του θανάτου με, της ταλαιπώρου σαρκός μου, ρύσεται και σώσει μου, την ψυχήν

Οταν τη προστάξει σου,

Έτερα. Η απεγνωσμένη.

Θρήνησον ψυχή μου προ της εξόδου, πρόσπεσον τω Κτίστη εν μετανοία, δάκρυα προσάγαγε, εξ όλης της καρδίας, κράξον Χριστώ εν κατανύξει· Ημάρτηκά σοι Λόγε, δέξαι πολλά ημαρτηκότα, μη με αποβδελύξη, μη παρόψη με δικαιοκρίτα, μηδέ εις πυρ με αποπέμψης μακρόθυμε, δια το μέγα σου έλεος

Ρύσαι με γεέννης αποκειμένης, εξελού πυρός με του αιωνίου, Κριτά δικαιότατε, τον κατακεκριμένον, δείξον εκ ζάλης εναντίας, ανάλωτόν με Λόγε· τρέμω ο τάλας εννοών μου, το των πταισμάτων πλήθος, και προσπίπτω σοι μετά δακρύων, και συντριβής καρδίας, το σον αιτούμενος έλεος.

Έτερον της Θεοτόκου, όμοιον.

Παρθένε· συ γαρ τον τους κατερραγμένους, ανορθούντα Σωτήρα, έχεις πειθόμενον ευκόλως, μητρική παρρησία· και διάρρηξον ση μεσιτεία, της αμαρτίας το χειρόγραφον δέομαι, δια το μέγα σου έλεος.Θεοτοκίον. Όλην αποθέμενοι.

Κατακαμπτομένην δυσφορωτάτω, βάρει την ψυχήν μου, τω των πταισμάτων, και κατασυγκύπτουσαν ανόρθωσον

Δόξα, και νυν.

Τε, της οργής εμφάνεια, δι’ ων και των ύβρεων τα αλλόκοτα, αναιδώς άλλονται, του οικτρού στόματος, τον εν τούτοις ενεργούμενον, ποιούντες ένοχον, πυρός της γεέννης ως γέγραπται· διό ψυχή γρηγόρησον, φεύγε τον θυμόν τον πικρόν, την οργήν μήνιν και την ύβριν, και πάσαν την δυσώδη εκδρομήν, τη Θεοτόκω κραυγάζουσα· Δέσποινα μου σώσον με. Φως ιλαρόν, το προκείμενον της ημέρας και το Καταξίωσον.

Σύμβολον οργής εστί, μνησικακία θυμός

Το

Απόστιχα κατανυκτικά.

αλλ’ ουδέ πάλι δάκρυα, διά τούτο ικετεύω σε Σωτήρ, προ τέλους επιστρέψαι, και δούναι μοι μετάνοιαν, όπως ρυσθήσωμαι της κολάσεως. Προς σε ήρα τους οφθαλμούς μου… Ουκ οίδα υμάς, την γαρ ελπίδα επί σοι τω Σωτήρι εθέμεθα, ει και τα σα προστάγματα ου πράττομεν, δια την αμέλειαν ημών αλλά φείσαι των ψυχών ημών δεόμεθα.

Στίχ.
Ελέησον ημάς, Κύριε…

Μαρτυρικόν.

Μετάνοιαν ου κέκτημαι,

Στίχ.

Εν τη φρικτή παρουσία σου Χριστέ, μη ακούσμεν

Θεοτοκίον. Νυν απολύεις, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον της εορτής ή τα παρόντα, και απόλυσις. αγώνα τελέσαντες, τον Σωτήρα, υπέρ ημών αυτόν ως αγαθόν ικετεύσατε, σωθήναι δεόμεθα τας ψυχάς ημών.Νεκρώσιμον. σου, και όσα εν βίω ήμαρτον, συγχώρησον ουδείς γαρ αναμάρτητος, ειμή συ ο δυνάμενος, και τοις μεταστάσι, δούναι την ανάπαυσιν.Θεοτοκίον. Σαββάτω πρωί εις τον Όρθρον., το Θεός Κύριος μετά των στίχων αυτού, και το άπολυτίκιον ως ανωτέρω. Ψαλτηρίου ψάλλομεν τα παρόντα κατανυκτικά καθίσματα., και ελέησόν με.Θεοτοκίον.

Οι Μάρτυρες σου Κύριε, ουκ ηρνήσαντό σε, ουκ απέστησαν από των εντολών σου· ταις αυτών πρεσβείαις, ελέησον ημάς.

Δόξα, και νυν.

Πρεσβείαις της τεκούσης σε, Χριστέ και των μαρτύρων σου, αποστόλων, προφητών ιεραρχών, οσίων και δικαίων, και πάντων των αγίων, τους κοιμηθέντας δούλους σου ανάπαυσον.

Το

Απολυτίκιον. Ήχος β’.

Απόστολοι μάρτυρες και προφήται, ιεράρχαι όσιοι και δίκαιοι, οι καλώς τον

και την πίστιν τηρήσαντες, παρρησίαν έχοντες προς

Δόξα.

Μνήσθητι Κύριε, ως αγαθός των δούλων

Και νυν.

Μήτηρ αγία, η του αφράστου φωτός, αγγελικοίς σε ύμνοις τιμώντες, ευσεβώς μεγαλύνομεν.

Τω

Μετά τον εξάψαλμον

Μετά δε την πρώτην στιχολογίαν του

Ήχος πλ. β’.

Εννοώ την ημέραν την φοβεράν, και θρηνώ τας πράξεις τας ρυπαράς· πώς απολογήσομαι τω αθανάτω Βασιλεί; ποία δε παρρησία ατενίσω τω Κριτή, ο άσωτος εγώ; εύσπλαγχνε Πάτερ, Υιέ μονογενές, το Πνεύμα το άγιον ελέησόν με.

Εις την κοιλάδα του κλαυθμώνος, εις τον τόπον ον διέθου, όταν καθίσης Ελεήμον, κρίσιν δικαίαν ποιήσαι, μη δημοσίευσης μου τα κεκρυμμένα, μηδέ καταισχύνης με ενώπιον των Αγγέλων, αλλά φείσαι μου ο Θεός

Δόξα, και νυν.

ουκ απέφυγε τον ασπασμόν, ουκ εδίστασεν ως η Σάρρα εν τη σκηνή, αλλ’ ούτως έλεγεν· Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου. βόησον Χριστώ· Οικτίρμον, μη μνησθής ημών πολλών αμαρτιών, εν ώρα καταδίκης.

Μαρτυρικόν
.

Αρχή σωτηρίας η του Γαβριήλ προσηγορία, προς την Παρθένον γέγονεν· ήκουσε γαρ το χαίρε, και

Μετά την δευτέραν στιχολογίαν του Ψαλτηρίου έτερα καθίσματα.

Ψυχή, ραθύμως την ζωήν διανύουσα πάσαν, ημέραν κρίσεως φρικτήν κατά νουν ου λαμβάνεις· ανάνηψον, και την μετάνοιαν ελού, επίστρεψον και

αυτούς, Κύριε δόξα σοι.

Αθλητικαί ενστάσεις επί τω σκάμματι, τυραννικαί αικίσεις επί τους Μάρτυρας, και ίσταντο χοροί των Ασωμάτων, βραβεία κατέχοντες της νίκης· επέστησαν τυράννους, και βασιλείς οι σοφοί, καθείλον τον Βελίαρ, ομολογία Χριστού· ο ενισχύσας

Θεοτοκίον.

Δόξα, και νυν.

Υιώ σου και Θεώ ημών, δοθήναι μοι την άφεσιν, ων έπραξα δεινών, μόνη ευλογημένη. ως Θεός, και δια των σων Αγίων, πάσαν την γην φωταγωγών, Δημιουργέ των απάντων, τους ανυμνούντας σε σώζε. Θεός ανάπαυσον τους σους δούλους, εν ταις σκηναίς των εκλεκτών· ει γαρ και ήμαρτον Σώτερ, αλλ’ ουκ απέστησαν εκ σου., Χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι, των αιωνίων βασάνων. Σοι δόξα πρέπει.

Πολλά τα πλήθη των εμών, Θεοτόκε πταισμάτων, προς σε κατέφυγον Αγνή, σωτηρίας δεόμενος· επίσκεψαι την ασθενούσαν μου ψυχήν, και αίτησαι τω

Λέγομεν τον ν’ (50όν) Ψαλμόν και έπειτα ένα εκ των κατανυκτικών κανόνων και την Ωδήν της Θεοτόκου· είτα το

Ο ουρανόν τοις άστροις, κατακοσμήσας

Ο και νεκρών και ζώντων, έξουσιάζων ως

Θεοτοκίον, όμοιον.

Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά

Είτα τους Αίνους και το

Ενεπλήσθημεν το πρωί…

Στίχ
. Και έστω η λαμπρότης…

Μαρτυρικόν.

Απόστιχα των Αίνων κατανυκτικά.

Ήχος πλ. β’.

Τα της καρδίας μου τραύματα, εκ πολλών αμαρτημάτων φυέντα μοι, ιάτρευσον Σωτήρ, ό των ψυχών και σωμάτων ιατρός, παρέχων τοις αιτούσι, πταισμάτων την συγχώρησιν αεί· παράσχου μοι δάκρυα μετανοίας, διδούς μοι την λύσιν των οφλημάτων, Κύριε και ελέησόν με.

Στίχ.

Γυμνόν με εύρων των αρετών ο εχθρός, τω βέλει της αμαρτίας έτρωσεν, αλλά συ ως ιατρός ψυχών και σωμάτων, τα τραύματα της ψυχής μου θεράπευσον, ο Θεός και ελέησόν με.

Όλην αποθέμενοι. κοιμηθέντων εν φωτί, εν ακηράτω φαιδρότητι, και μακαριότητι.

Κύριε, ει μη τους Αγίους σου είχομεν πρεσβευτάς, και την αγαθότητα σου συμπαθούσαν ημίν, πώς ετολμώμεν Σωτήρ υμνήσαι σε, ον ευλογούσι απαύστως Άγγελοι; Καρδιογνώστα, φείσαι των ψυχών ημών.

Δόξα, και νυν. Θεοτοκίον.

Ώφθης ενδιαίτημα, θεοπρεπές Παναγία, Θεόν γαρ εχώpησας, και Χριστόν εγέννησας, απειρόγαμε, βροτόν ορώμενον, εν δυσίν ουσίαις, εν μιά τη υποστάσει δε, ον εκδυσώπησον, ως μονογενή και πρωτότοκον, τον σε παρθένον άμωμον, και μετά τον τόκον φυλάξαντα, ψυχάς αναπαύσαι, των πίστει

Αγαθόν το εξομολογείσθαι, τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, το απολυτίκιον, Απόστολος, Ευαγγέλιον και απόλυσις.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ, ακολουθια. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ακολουθια
Αρέσει σε %d bloggers: