Παρακλητικός Κανόνας εις τον Άγιο Γεώργιο

ΜΕΓΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ

Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρεσβεύε Χριστώ Τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μετά το ευλογητός, το Κύριε εισάκουσον, το Θεός Κύριος, και τα τροπάρια ταύτα, εις ήχον δ’.

Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Των αιχμαλώτων και των πτωχών αντιλήπτωρ, χειμαζομένων τε παντοίων ο ρύστης, και των νοσούντων ίασις γενόμενος, τους υπό την σκέπην σου παροτρύνεις βοάν σου, άγιε Γεώργιε, μη παρίδης εις τέλος, τους πεποιθότας μάρτυς επί σοι, και τον εν κλίνη υγείωσον δούλον σου.

Δόξα όμοιον.

Τροπαιοφόρε του Χριστού στρατιώτα, ο θαυμαστός τε και περίδοξος μάρτυς, και των πιστών υπέρμαχος ο μέγιστος, ρύσαι κατακείμενον, τον εν κλίνη νοσούντα, δούλον σου Γεώργιε, τον προς σε προσφυγόντα, και δι’ημών την δέησιν σοφέ, νυν σοι προσφέρει την ρώσιν αιτούμενος.

Και νυν. Ου σιωπήσωμέν ποτε.

Είτα ο Ν’ ψαλμός, και αρχόμεθα του κανόνος.

Ου η ακροστιχίς άνευ των Θεοτοκίων.

Τω Γεωργίω σοι την δέησιν φέρω.

Ωδή α’. ήχος πλ.δ’

Αρματηλάτην Φαραώ.

Άγιε του Θεού.

Τω Γεωργίω ως Χριστού θεράποντι, ημών δε πρύτανι και προστάτη θείω, ύμνον σοι προσφέρομεν, οι δούλοι Σου πολύαθλε, όπως σώσης ευχαίς σου, τον ασθενούντα ικέτην σου, και χαράς πληρώσης τους άπαντας.

Άγιε του Θεού.

Ως πεπλησμένος αμαρτίαις πέπονθα, νόσου δυσχέρειαν, Κύριε Θεέ μου, αλλ’αυτός με ίασαι, και λύτρωσιν παράσχου μοι, ταις του σου ικεσίαις, θεράποντος και προστάτου μου, θείου Γεωργίου σου μάρτυρος.

Δόξα.

Γεωργηθείς παρά Θεού Γεώργιε, γεωργηθέντα καμέ, υπό αμαρτίας ως παθών αιχμάλωτον, και νυν νοσηλευόμενον, προς Θεόν ταις λιταίς σου, εξ αμφοτέρων με λυτρώσαι, κράζω σοι τω θείω προστάτη μου.

Και νυν.

Τον λυτρωτήν και παντουργόν και κύριον, κυοφορήσασα, τον τας ημών νόσους, πάναγνε βαστάσαντα, αυτόν ουν καθικέτευε, χαλεπής ασθενείας, τον σον ικέτην λυτρώσασθαι, μόνη των ανθρώπων βοήθεια.

Ωδή γ’. Ο στερεώσας κατ’αρχάς

Άγιε του Θεού.

Επί της θείας σου σοφέ, εικόνος οι της μόνης σου, γόνυ κλίναντες αιτούμεν την λύσιν, των αμαρτιών ημών, και τον εν κλίνη κείμενον, τω πιεσμώ της νόσου, τούτω την ίασιν δώρησαι.

Άγιε του Θεού.

Ως μεγαλώνυμος Χριστού, Γεώργιε αθλοφόρος, ως εξαίρετος εν μάρτυσι μάρτυς, των σων δούλων εκπληροίς, δεήσεις προστρεχόντων σοι, τω σω ναώ και τούτους, ποιείς οικείους τω κτίστη σου.

Δόξα.

Ρώσιν ψυχής και της σαρκός, τω επί κλίνης κειμένω, δος τω δούλω σου Γεώργιε μάρτυς, και τους πόνους και πληγάς, τον ρίγον και την στένωσιν, και τας φλογώσεις πάσας, και κακουχίας αφάνισον.

Και νυν.

Των ιαμάτων σε πηγήν, Χριστός ο μόνος υιός σου, σε και άβυσσον απέδειξε μόνην, διο Πάναγνε τον σον, ρύσαι πιστόν ικέτην σου, τραυματισθέντα νόσω και θεραπείαν αιτούμενον.

Διάσωσον από κινδύνων και ασθενείας τον σον ικέτην, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, Γεώργιε στεφανίτα Κυρίου.

Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Μνημονεύει ο ιερεύς τον ασθενούντα αδελφόν και μετά την εκφώνησιν, λέγομεν το πάρον τροπάριον, ηχ.β’

Τα άνω ζητών.

Προστάτην θερμόν, και μέγαν αντιλήπτορα, ικέτης ο σος, γινώσκει σε Γεώργιε, τούτον ουν επίσκεψαι τάχιον, και εκ της κλίνης έγειραι αυτόν, και της οδύνης και νόσου απάλλαξον.

Ωδή δ’. Συ μου ισχύς Κύριε

Άγιε του Θεού.

Γεωργηθείς, υπό Χριστού μου Γεώργιε, την υγείαν, εφ’ημάς γεώργησον, της τε ψυχής και την της σαρκός, και τον σον ικέτην, τον νόσω κατατρυχώμενον, πρεσβείαις σου αγίαις, τούτω παράσχου πάσαν ρώσιν, εκ των πυλών του θανάτου ρυόμενος.

Άγιε του Θεού.

Ίνα της σης, αξιωθή αντιλήψεως, αθλοφόρε, ο πιστός ικέτης σου, σοι την ωδήν ταύτην προσφωνεί, δια των χειλέων, ημών τρισμάκαρ Γεώργιε· και γαρ εν μετανοία, ημάς επίστρεψον και ρύσαι τον εν νόσω κατάστικτον δούλον σου.

Δόξα.

Ως του Χριστού, μάρτυς και μέγας εν θαύμασι, και προστάτης, εφ’ημάς και έφορος, και ιατρός και χειραγωγός, εκ της συνεχούσης, νόσου και πάσης κακώσεως, κινδύνου και ανάγκης, τον σον με ρύσαι νυν ικέτην, τον προς σε εκβοώντα Γεώργιε.

Και νυν.

Πόνοις δεινοίς, και συνεχέσι βαλλόμενος, τη Παρθένω, σοι προσπίπτων σώσον με, τη κραταιά, σκέπη σου Αγνή, οίκτειρον και σώσον καμέ τη θεία πρεσβεία σου, και λύτρωσαι της λύμης, και δεινής αρρωστίας, και τα άλγη μου πάντα θεράπευσον.

Ωδή ε’. Ίνα τι με απώσω.

Άγιε του Θεού.

Σωτηρίαν σε έχω ευεργέτην προστάτην πρέσβυν προς Κύριον, τον εν αθλοφόροις, μεγαλώνυμον θείε Γεώργιε, και ζωής μου σκέπην, και ιατρόν εν ασθενεία, ης με ρύσαι και ρώσιν μοι δώρησαι.

Άγιε του Θεού.

Ολισθήσας εις βόθρον, τον της ασθενείας πτοούμαι συ Κύριε, την δικαίαν κρίσιν, αλλ’οικτείρησον με ευσπλάγχνω ελέει σου, ως Θεός οικτιρμών, και μετανοίας δος μοι τρόπους, ταις του σου αθλοφόρου δεήσεσι.

Δόξα.

Ικεσίαις ουν Λόγε, του αυτού θεράποντος όλόν με έγειρον, νεκρωθέντα όλον, εν δεινή ασθενεία και ίασαι, εξ αυτής με μόνε, Δημιουργέ και δώρησαί μοι, των πταισμάτων την λύσιν Φιλάνθρωπε.

Και νυν.

Εν νυκτί τη του βίου, θύελλα κατέλαβε πάσης κακώσεως, επεκάλυψε με, ασθενείας Παρθένε σκοτόμαινα, αλλ’ανάτειλόν μοι, αναψυχής Πάναγνε, φέγγος· και προς φως ευρωστίας οδήγησον.

Ωδή ς’. Ιλάσθητί μοι Σωτήρ.

Άγιε του Θεού.

Των αθλοφόρων Χριστέ, των θείων σου ο ταξίαρχος, νυν δυσωπεί σε οικτρώς ο μέγας Γεώργιος, τον δούλον σου έγειρον, εκ της ασθενείας, τον προσπίπτοντα σοι σήμερον.

Άγιε του Θεού.

Ημέρας τε και νυκτός, ωδήν ικέσιον φέρει σοι ο ασθενών δούλος σος, τρισμάκαρ Γεώργιε· πόθων του θεάσασθαι δια σου την ρώσιν, και πταισμάτων την συγχώρησιν.

Δόξα.

Νεκρούς εγείρεις σοφέ, τη προς Θεόν παρρησία σου, και από κλίνης τους σους, ικέτας Γεώργιε, καμέ τον ικέτην σου, έγειρον και σώσον, ασθενεία νεκρωθέντα με.

Και νυν.

Μαρία το καθαρόν, της παρθενίας κειμήλιον, καθάρισον με νυνί, εκ νόσου και θλίψεως, και της συνεχούσης με, ασθενείας ρύσαι, ίνα πόθω μεγαλύνω σε.

Διάσωσον από κινδύνων και πάσης νόσου τον σον ικέτην, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, Γεώργιε στεφανίτα Κυρίου.

Άχραντε η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Ο ιερεύς μνημονεύει, και μετά την εκφώνησιν, το πάρον.

Κοντάκιον ήχος β’.

Προστασία των χριστιανών.

Προστατεύειν ου μη παύση του δούλου σου, και πρεσβεύειν υπέρ τούτου Γεώργιε, μη ουν παρίδης σων ικετών δεήσεων φωνάς, αλλά πρόσπεσον τω ποιητή εις την βοήθειαν ημών των πιστώς κραυγαζόντων σοι· τάχυνον εις πρεσβείαν και σπεύσον εις ικεσίαν, εις την βοήθειαν αυτού, αθλητά Χριστού μου μέγιστε.

Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει. το Πάσα πνοή. είτα.

Ευαγγέλιον, εκ του κατά Ματθαίον.

Τω καιρώ εκείνω, ελθών ο Ιησούς εις την οικίαν Πέτρου, είδε την πενθεράν αυτού βεβλημένην και πυρέσσουσαν. και ήψατο της χειρός αυτής, και αφήκεν αυτήν ο πυρετός· και ηγέρθη, και διηκόνει αυτοίς. οψίας δε γενομένης, προσήνεγκαν αυτώ δαιμονιζομένους πολλούς· και εξέβαλε τα πνεύματα λόγω, και πάντας τους κακώς έχοντας εθεράπευσεν· όπως πληρωθή το ρηθέν δια Ησαΐου του προφήτου, λέγοντος· αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε, και τας νόσους εβάστασεν. ιδών δε ο Ιησούς πολλούς όχλους περί αυτόν, εκέλευσεν απελθείν εις το πέραν· και προσελθών εις Γραμματεύς, είπεν Αυτώ· διδάσκαλε, ακολουθήσω σοι όπου εάν απέρχη. και λέγει αυτώ ο Ιησούς· αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι, και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις· ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη. έτερος δε των μαθητών αυτού είπεν αυτώ· Κύριε, επίτρεψόν μοι πρώτον απελθείν, και θάψαι τον πατέρα μου. ο δε Ιησούς είπεν αυτώ. ακολούθει μοι, και άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς. και εμβάντι αυτώ εις το πλοίον, ηκολούθησαν αυτώ οι μαθηταί αυτού.

Δόξα. Ταις του αθλοφόρου

Και νυν. Ταις της Θεοτόκου.

Όλην αποθέμενοι.

Εγειρον τον δούλον σου, τον κατακείμενον νόσω, αθλητά Γεώργιε, και ημάς απάλλαξον ικεσίαις σου, τους προς σε πάντοτε, ευσεβώς άγιε, σοι προσπίπτοντας κραυγάζομεν, σώσον εκ θλίψεως, πάσης και κινδύνων και οίκτερον, και ρώσιν τε πρυτάνευσον, και ειρήνην πάσι την άνωθεν, τοις τω σω τεμένει, μονάζουσι και λύτρωσαι λιμού, λοιμού, σεισμού και ποντόσεως, τούτους και κακώσεως.

Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται σοφέ, Γεώργιε τρισμάκαρ, αλλ’αιτείται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα δια σου, προς το συμφέρον της αιτήσεως.

Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων, υπάρχων αθλοφόρε Κυρίου· σώζε πάντας τους προς σε, ταις πρεσβείαις σου μάρτυς, ως πολεμουμένων η ειρήνη, ως χειμαζομένων η γαλήνη, ως άμεσος προστάτης ημών.

Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας.

Άγιε του Θεού.

Και δροσίζει με μάρτυς, και καταψυχίζει η μνήμη και κλήσίς σου, και την νόσον πάσαν ιάταί μου και παύει, στρατηλάτα Γεώργιε, και πυρετούς εξ εμού, ριζόθεν ρήγνυται.

Άγιε του Θεού.

Της πηγής του ελέους, του Χριστού ως γνήσιος πέλων Γεώργιε, αυτόν ουν εκδυσώπει, καμέ του ιαθήναι, εκ της δεινής νόσου άγιε, οία προστάτης και ρύστης και αντιλήπτωρ μου.

Δόξα.

Και η κλήσίς σου μόνη, και η μνήμη άγιε, και η επίβλεψις, προς τον ποθούμενόν μοι, σου θείον χαρακτήρα, αποδιώκει μου πάσαν ασθένειαν, και τας οδύνας ωθεί, και σώζει με σον δούλον.

Και νυν.

Από πάσης ανάγκης, από νόσων παντοίων, καμέ διάσωσον, Παρθένε τον σον δούλον, δεινώς περισχεθέντα, τον απαύστως σοι ψάλλοντα, και προσφυγόντα Αγνή τη θεία σκέπη σου.

Ωδή η’. Επταπλασίως κάμινος.

Άγιε του Θεού.

Σοι τω φωστήρι κράζομεν, τω λαμπρώ νυν Γεώργιε, τον επί της κλίνης, ασθενεία κείμενον, ως δούλον σου οίκτειρον, και προς αυτόν την ίασιν, χάρισαι πλουσίως, τον βοώντα τω Κτίστη· οι παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Άγιε του Θεού.

Ίνα της σης Γεώργιε, επισκέψεως τεύξομαι, και της θεραπείας, τύχω τιτρωσκόμενος, τοιάσδε ο δούλος σου, καθυποκύπτω και την ωδήν· νυν δια των σων βοώ σοι δούλων και κράζω, μη παύση αθλοφόρε, υπέρ των ικετών σου, Χριστώ του ικετεύειν, υπέρ ημών τρισμάκαρ.

Δόξα.

Νενεκρωμένον ζώωσον, πληγωμένον θεράπευσον, και απεγνωσμένον, νυν με παραμύθησον, τρισμάκαρ Γεώργιε, των θλιβομένων η χαρμονή, και των ασθενούντων ιατρός των βοώντων· οι παίδες ευλογείτε, ιερείες ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Και νυν.

Η κραταιά βοήθεια, και βεβαία αντίληψις, των απηλπισμένων, η ελπίς Πανάμωμε, επίσκεψαι κάμνοντα οδυνηρώς τον δούλον σου, κούφισον το βάρος της πικράς ασθενείας, απέλασον την νόσον, της λοιμώδους ανάγκης, και σώσον τον σον δούλον, Παρθένε Θεοτόκε.

Ωδή θ’. Εξέστη επί τούτω ο ουρανός.

Άγιε του Θεού.

Φερώνυμος ως όντως μάρτυς Χριστού, ο θαυμάτων πληρώσας την σύμπασαν, δείξον και νυν, έτερον θαυμάσιον επ’εμοί, τω αναξίω δούλω σου, νόσω τρυχωμένω σωματική και ψυχική και δος μοι, διττώς τε την υγείαν, τροπαιοφόρε μάρτυς ένδοξε.

Άγιε του Θεού.

Εκύκλωσαν με κύνες ωσεί πολλοί, εξ αμέτρων πταισμάτων μου άγιε, αι συμφοραί, και αι ασθένειαί μου αι δειναί. και νυν λοιπόν προσπίπτω σοι, τω εμώ προστάτη και βοηθώ εκ τούτων με απάντων, απάλλαξον και σώσον, μάρτυς Γεώργιε τον δούλον σου.

Δόξα.

Ρυόμενος τους δούλους σου αθλητά, εκ παντοίων κινδύνων και θλίψεων, νυν και τον σον, τον σοι προσφερόμενον την ωδήν, εν κλίνη κατακείμενον, έγειρον υγείωσον το αυτού, πραχθέντα σαις πρεσβείαις, εξάλειψον και τούτον, εν πάση μετανοία, τω βασιλεί Θεώ παράστησον.

Και νυν.

Ως Κύριον τεκούσα τον συμπαθή συμπαθείας με κόρη αξίωσον, και χαλεπής, νόσου με απάλλαξον ταις λιταίς, του θείου αθλοφόρου σου, και εν μετανοία και προσευχή, τον βίον εκτελέσαι, ικέτευε τω Κτίστη, τω σω Υιώ Παρθένε Άχραντε.

Άξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε τον τροπαιούχον, τον αειμακάριστον και θεοκόσμητον, και προστάτην και φρουρόν ημών. τον εκλελεγμένον εν τοις πιστοίς, και δεδοξασμένον, παρά πάσι τοις αθληταίς, τον αδιαλείπτως Θεώ παρεστηκότα, Γεώργιον τον μέγαν, ύμνοις τιμήσωμεν.

Μεγαλυνάρια.

Τον εν αθλοφόροις θαυματουργόν, υπερασπιστήν τε, των απόρων και των δεινώς, κατατρυχωμένων εν πάση ασθενεία, σε νυν επικαλείται, μάρτυς ο δούλος σου.

Έχεις παρρησίαν προς τον Χριστόν, ως ηγαπημένος, υπέρ πάντας τους αθλητάς, φάνηθι ουν ρύστης, ημών τε και προστάτης, υγείωσον σον δούλον, μάκαρ Γεώργιε.

Ως των αιχμαλώτων ο λυτρωτής, υπερασπιστής τε, των πενήτων και ιατρός, των εν ασθενεία, δεινώς κεκρατημένων, Γεώργιε υπάρχων, κάμε νυν ίασαι.

Σε καθικετεύει νυν εν τω σω ευαγεί τεμένει, δούλος ο υμέτερος δι’ημών, ο εν ασθενεία Γεώργιε υπάρχων, όπως αυτώ δωρήση, σοφέ την ίασιν.

Δέξαι ω Γεώργιε αθλητά, λιτάς των σων δούλων, ας εκ στόματος ρυπαρού, και γλώττης βεβήλου, προσάγομεν αιτούντες, αμαρτημάτων λύσιν, και την ανάρρωσιν.

Ταις των ασωμάτων σου λειτουργών, και αγίων πάντων, ικεσίαις Χριστέ Σωτήρ, και της σης Αχράντου, μητρός τον σον ικέτην, εν ασθενεία όντα, σώσαι και ίασαι.

Και τα λοιπά ως σύνηθες, και απόλυσις. είτα ψάλλομεν τα παρόντα προσόμοια, ήχος β’.

Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν.

Πάντων προστατεύεις αθλητά, και υπέρ ημών νυν πρεσβεύεις, Χριστώ Γεώργιε, των προσκαλουμένων σε, εν τώδε οίκω τω σω, και εκ θλίψεως άπαντας, κινδύνων και νόσων, σώζεις ημάς άγιε, ως παρρησίας τυχών· όθεν τον σον δούλον εκ πάσης, νόσου συνεχόμενον σώσον, και την κλίνης έγειρον και ίασαι.

Δέξαι τας δεήσεις αφ’ημών, ας ο επί κλίνης προσφέρει, σοι τω θεράποντι, του Χριστού Γεώργιε, και τούτον έγειρον, και της νόσου απάλλαξον, αυτού ως προστάτης, ως φρουρός, ως έφορος, ως ιατρός και τροφεύς, πόθω γαρ την κλήσίν σου φέρει, και διαπαντός μνημονεύει, σου και την εικόνα κατασπάζεται.

Δέξαι την ικέσιον ωδήν, δέξαι μου τον θρήνον στρατάρχα, δέξαι την δέησιν, δέξαι μου τα δάκρυα, τον στεναγμόν της ψυχής, και τον θρήνον αφάνισον τα δάκρυα παύσον, πάντα μεταρρύθμησον τα λυπηρά και χαράν, δίδου τω την σην εκζητούντι, θείαν προστασίαν και σκέπην, ολοψύχω νεύσει ω Γεώργιε.

Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων Σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι Μήτερ του Θεού φύλαξον με υπό την σκέπην Σου.

Εκ παντοίων κινδύνων τους δούλους Σου φυλάττε ευλογημένη Θεοτόκε, ίνα σε δοξάζωμεν την ελπίδα των ψυχών ημών.

Τη πρεσβεία Κύριε πάντων των Αγίων και της Θεοτόκου την Σην ειρήνην δος ημίν και ελέησον ημάς ως μόνος οικτίρμων.

Δι’ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς.

Εις τον πανένδοξον του Χριστού Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον τον Τροπαιοφόρον. Ψάλλεται υπέρ αναρρώσεως και υγείας ασθενούντος αδερφού.

Ποίημα Νήφωνος Μοναχού, Αγιορείτου.

Ιερά Μονή Ξενοφώντος.

Άγιον Όρος

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ, Παρακλητικός Κανόνας εις τον Άγιο Γεώργιο. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Παρακλητικός Κανόνας εις τον Άγιο Γεώργιο
Αρέσει σε %d bloggers: